Σμύρνη: Η καταστροφή μιας κοσμοπολίτισσας

Της Μαίρης Αδαμοπούλου

Σεντούκια, κουτιά και αρχεία με υλικό που δεν είχε αγγίξει ανθρώπου βλέμμα έως σήμερα βγαίνουν στο φως και επιχειρούν να αναδείξουν τη «Νέα Υόρκη των αρχών του 20ού αιώνα», την κοσμοπολίτισσα Σμύρνη, 90 χρόνια μετά την καταστροφή της.

Η Σμύρνη καίγεται. Τα πάντα λεηλατούνται. Η οικογένεια της Ελένης Μπαστέα έχει μαζέψει τα πράγματά της. Δεν τρέχει όμως να γλιτώσει. Αντιθέτως, κλειδώνει την πόρτα. Η αδελφή της γιαγιάς της Ελένης φτιάχνει τσάι για όλους. Κάθονται στην τραπεζαρία και το πίνουν ατάραχοι. Προτού τραβήξουν την πόρτα πίσω τους, η γιαγιά πηγαίνει στην κουζίνα. Πλένει τα φλιτζάνια, τοποθετεί το σερβίτσιο στη θέση του και κλείνει το ντουλάπι. Θέλει να αφήσει το σπίτι της συγυρισμένο. Θα ξαναγυρίσει. Ετσι νομίζει. Και εκείνη την ώρα συλλογίζεται τον τούρκο γείτονα που την είχε προειδοποιήσει: «Πρέπει να φύγετε. Σε λίγο δεν θα μπορούμε να σας προστατεύσουμε». Δεν τον είχε πιστέψει...

Είναι η ιστορία της Ελένης Μπαστέα, πρόσφυγος τρίτης γενιάς, που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του New Mexico Ιστορία και Αρχιτεκτονική. Και μία από τις τρεις ιστορίες γύρω από τις οποίες πλέκεται το νέο ντοκιμαντέρ της σκηνοθέτιδος Μαρίας Ηλιού «Σμύρνη - Η καταστροφή μιας κοσμοπολίτικης πόλης, 1900-1922», που θα κάνει παγκόσμια πρώτη τη Δευτέρα στο Μουσείο Μπενάκη (κτίριο οδού Πειραιώς) και θα συνοδεύεται από μια σπάνια φωτογραφική έκθεση με πλούσιο ανέκδοτο υλικό (με 95 καρέ) στο κεντρικό κτίριο του μουσείου στην οδό Κουμπάρη, με αφορμή τη συμπλήρωση 90 ετών από τη Μικρασιατική Καταστροφή.

«Γεννήθηκα στη Σμύρνη πριν από 90 χρόνια. Δεν ήμουν εγώ, ήταν ο πατέρας μου ο Ανδρέας που μεγάλωσε στο Κορδελιό. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου η Σμύρνη με στοίχειωνε. Στους εφιάλτες μου η Σμύρνη καιγόταν και η θάλασσα γέμιζε πτώματα, γινόταν κατακόκκινη, και εγώ προσπαθούσα να σωθώ στριφογυρίζοντας στο κρεβάτι μου», λέει στα «ΝΕΑ» η Μαρία Ηλιού, ενώ φροντίζει τις τελευταίες λεπτομέρειες του διάρκειας 87 λεπτών ντοκιμαντέρ για το οποίο εργάστηκε εντατικά επί τέσσερα χρόνια μαζί με τον ιστορικό Αλέξανδρο Κιτροέφ και υλοποιήθηκε χάρη στην πολύτιμη συμβολή πολλών χορηγών.

«Οταν έφυγα για σπουδές στο εξωτερικό έμεινα έκπληκτη ανακαλύπτοντας ότι η δική μας Σμύρνη του κοσμοπολιτισμού και της χαράς της ζωής, αλλά και η Σμύρνη της καταστροφής ήταν άγνωστη στο κοινό στην Ευρώπη και στην Αμερική. Η ιδέα να κάνω μια ταινία για τη Σμύρνη άρχισε να γίνεται εμμονή, αλλά περίμενα για χρόνια τη σωστή στιγμή».

Η έρευνα. Η στιγμή ήρθε όταν το 2004 ξεκίνησε την έρευνά της στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατάφερε να μπει σε απρόσιτα μέχρι τότε αρχεία - όπως της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου και των Πανεπιστημίων Χάρβαρντ και Πρίνστον. Γνώρισε ανθρώπους που την έφεραν σε επαφή με συλλέκτες ή απογόνους Σμυρνιών με σπάνιο υλικό. Οι πόρτες εξάλλου άνοιγαν ευκολότερα μετά το 2007, όταν το εμβόλιμο ντοκιμαντέρ με το οποίο ασχολήθηκε, «Το ταξίδι, το ελληνικό όνειρο στην Αμερική», διακρίθηκε με το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ του Χιούστον και κατατάχθηκε στις καλύτερες ευρωπαϊκές ταινίες για το 2008 από το Ινστιτούτο του Αμερικανικού Κινηματογράφου.

«Στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου γνώρισα κάποιον που με συνέστησε στον Ρόμπερτ Νταβίντιαν. Ο παππούς του - Αρμένης που ζούσε στη Σμύρνη - είχε στο σεντούκι του κλεισμένο ένα φιλμάκι μισής ώρας με σκηνές τόσο από την καθημερινή ζωή όσο και από την καταστροφή, αλλά δεν το έλεγε σε κανέναν διότι φοβόταν μήπως... τον σφάξουν οι Τούρκοι!

Λίγο προτού πεθάνει εκμυστηρεύτηκε στον εγγονό του πού βρισκόταν το υλικό. Ο Ρόμπερτ ταξίδεψε από το Λος Αντζελες στην Ουάσιγκτον για να μας φέρει το φιλμ, να το συντηρήσουμε και να το αξιοποιήσουμε», εξηγεί η Μαρία Ηλιού, η οποία μέσα από το ντοκιμαντέρ της (σε συνεργασία με την εταιρεία Πρωτέας και το Ιδρυμα Φουλμπράιτ) αναδεικνύει τόσο την πολυπολιτισμική Σμύρνη των αρχών του 20ού αιώνα όσο και τη Σμύρνη της καταστροφής.

Η Νέα Υόρκη της εποχής. «Η Σμύρνη ήταν η Νέα Υόρκη της εποχής. Μια πόλη όπου ζούσαν μαζί με ισχυρούς δεσμούς Ελληνες, Τούρκοι, Αρμένιοι, Εβραίοι, Λεβαντίνοι, φτωχοί και πλούσιοι. Μια πόλη που λειτουργούσε σαν μαγνήτης, που έδινε ευκαιρίες να ζήσεις το όνειρό σου», λέει η σκηνοθέτις.

Γι' αυτό και οι επισκέπτες της έκθεσης θα δουν στους τοίχους του Μουσείου Μπενάκη φωτογραφίες που δείχνουν την προκυμαία της πόλης, τα μαγαζιά, τους χορούς και τα γλέντια, παραστάσεις όπερας και βαρκάδες, ενώ μερικά χιλιόμετρα έξω από την «αλώβητη» πόλη, όπως τη θεωρούσαν οι κάτοικοί της, οι Τσέτες έσφαζαν και λεηλατούσαν, μαζί βεβαίως με εικόνες από τις τραγικές ημέρες του Σεπτεμβρίου του 1922.

Για να αναδειχθούν όλα αυτά, εκτός από τις επιστημονικές θέσεις που εκφράζουν διακεκριμένοι ερευνητές, όπως ο Τζάιλς Μίλτον, συγγραφέας του βιβλίου «Χαμένος Παράδεισος», ο καθηγητής του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με ειδίκευση στην Πολιτική Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας Θάνος Βερέμης και η εταίρος στο Kings College και με καταγωγή από τη Σμύρνη Βικτωρία Σολομωνίδου, ακούμε τις προσωπικές ιστορίες ανθρώπων όπως εκείνες της τουρκάλας ανθρωπολόγου και ιστορικού στο Πανεπιστήμιο Σαμπάντσι Λεϊλά Νεϊζί, του γεννημένου στη Σμύρνη Αρμένιου Τζακ Ναλμπαντιάν και της Ελληνίδας Ελένης Μπαστέα.

«Μέσα από την ταινία επιχειρούμε να δούμε τα πράγματα όχι με την παλιά ματιά των σχολικών εγχειριδίων και να δείξουμε ότι δεν ήταν όλα άσπρα και μαύρα. Δίπλα στις τραγικές ιστορίες σφαγής και καταστροφής υπήρχαν ιστορίες μεγάλης φιλίας. Το κύλισμα του χρόνου πιστεύω ότι μας κάνει πιο νηφάλιους και οι νέες γενιές θέλουν πλέον πιο ήρεμα να μάθουν την αλήθεια για το τι συνέβη», επισημαίνει η Μαρία Ηλιού.

Αναζητώντας την αλήθεια. Απόδειξη αποτελεί η ιστορία της Ιρέμ Γκουλφέμ, την οποία μετέφερε στην ταινία η ανθρωπολόγος Λεϊλά Νεϊζί. Η Ιρέμ Γκουλφέμ καταγόταν από οικογένεια μεγαλογαιοκτημόνων της Σμύρνης. Οταν ο ελληνικός Στρατός μπήκε στην πόλη το 1919, ο πατέρας της βρισκόταν σε μια λέσχη και η οικογένειά του φοβόταν ότι δεν θα επιστρέψει. Προς έκπληξή τους όμως τον είδαν να φτάνει στο σπίτι σώος, συνοδευόμενος από έλληνες φίλους του, οι οποίοι του είχαν βγάλει το φέσι και το είχαν αντικαταστήσει με καπέλο, ενώ βασικό ρόλο στη διάσωσή του έπαιξε και το ότι μιλούσε ελληνικά.

Οταν όμως η Λεϊλά ρώτησε την Ιρέμ ποιος έβαλε τη φωτιά το 1922, εκείνη απάντησε ό,τι την είχαν μάθει: οι Ελληνες. «Είστε σίγουρη;» έσπειρε την αμφιβολία η ερευνήτρια. Και η Ιρέμ άρχισε να τηλεφωνεί σε φίλους της. Κάποιος θυμήθηκε ότι κοντά στην αρμενική εκκλησία του Αγίου Στεφάνου υπήρχε μια αποθήκη. Δεν μπορούσε να θυμηθεί όμως αν είχε μέσα καύσιμα ή πυρομαχικά. Από αυτή την αποθήκη άρχισε η πυρπόληση της πόλης. Ποιος έβαλε τη φωτιά; Κανένας από τους φίλους της Ιρέμ δεν είχε την απάντηση. Επικρατούσε η συνωμοσία της σιωπής. Και το ερώτημα στα χείλη της τουρκικής μαρτυρίας μένει αναπάντητο, με την αμφιβολία να σκιάζει το βλέμμα: «Αφήσαμε την πόλη να καεί;».

Για να επιτύχει πιο αντικειμενικό αποτέλεσμα η Μαρία Ηλιού θέλησε να επιστρατεύσει μαρτυρίες ανθρώπων που δεν ήταν φορτισμένοι συναισθηματικά λόγω καταγωγής. Μία από αυτές ήταν της Μίνι Μιλς, καθηγήτριας στο αμερικανικό Κολέγιο Θηλέων της Σμύρνης.

Εκανε μάθημα όταν άκουσε φασαρία. Ανοιξε το παράθυρο και είδε τούρκους στρατιώτες να βρέχουν με βενζίνη κτίρια και να τους βάζουν φωτιά. «Τρομοκρατήθηκα», παραδέχτηκε η καθηγήτρια που έσωσε τις μαθήτριές της και έφθασε στην Ελλάδα.

Ο υπέργηρος σήμερα Αρμένης Τζακ Ναλμπαντιάν κατάφερε να γλιτώσει. Πέρασε με την οικογένεια του στην Τύνιδα και από εκεί βρέθηκε στο Νιου Τζέρσεϊ. Ηταν παιδί όταν ο τουρκικός στρατός μπήκε στη Σμύρνη. «Ακουσα κραυγές. Και από το ίδιο παράθυρο που χάζευα τον κόσμο να περνάει είδα έναν έφιππο να σκοτώνει μια γυναίκα και σε λίγο έναν άλλο Τούρκο να εξαφανίζει το πτώμα. Είναι μια εικόνα που δεν μπορεί να σβήσει από τη μνήμη μου ύστερα από τόσα χρόνια», λέει στο ντοκιμαντέρ. Ωστόσο καταλήγει ότι «η πολυπολιτισμικότητα είναι ωραία και είναι αυτό που μου έδωσε η Σμύρνη».

Πηγη:τα νεα 21-1-12

το τέλος(;) της τουρκοκρατίας

Η γλώσσα ενός λαού είναι καθρέφτης της κουλτούρας, της ιστορίας ,του πολιτισμού και πάνω της αντανακλάται ο τρόπος σκέψης και αντίληψης των πραγμάτων εφόσον γλώσσα και σκέψη είναι αλληλένδετα. Ας αναρωτηθούμε ,λοιπόν, πώς αφομοιώθηκαν από την καθημερινότητα των ελλήνων οι τουρκικές  λέξεις   : Μπαξίσι ( σημαίνει  φιλοδώρημα),ραχάτι (η ξάπλα) ,πεσκέσι ( το δώρο ,τρόφιμα κυρίως),ρουσφέτι  (η δωροδοκία για εκδούλευση) ,τσάμπα ( δωρεάν) διαμορφώνοντας μια συγκεκριμένη  νοοτροπία και στάση ζωής. Θυμάμαι το Νίκο Δήμου σε μια επιφυλλίδα του «το τέλος της τουρκοκρατίας» :
« Η σύνδεση μας με την ΕΟΚ θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της Τουρκοκρατίας στην Ελλάδα.Δεν εννοώ φυσικά τη στρατιωτική και πολιτική κυριαρχία των Τούρκων. Αυτή τέλειωσε το 1828. Εννοώ την ψυχολογική επίδραση της παρουσίας και της γειτονίας τους. Μπορεί να διώξαμε τους Τούρκους από τη χώρα μας, αλλά κάναμε πολλά χρόνια να τους διώξουμε από μέσα μας Μια ατμόσφαιρα μοιρολατρίας και αλλοτρίωσης είχε μείνει σ' αυτή τη χώρα. Μια περίεργη σχέση με το κράτος, με το μέλλον, με τον εαυτό μας. Κακομοιριά και ευθυνοφοβία. Ραγιαδισμός και ωχαδερφισμός. Μικροπρόθεσμη σκέψη και μικρόψυχο αίσθημα. Μοναδικά μέσα επιβίωσης: το σκύψιμο του Χατζηαβάτη, ή η πονηριά του Καραγκιόζη.
Αυτός ήταν ο Τούρκος μέσα μας»
Ας αναρωτηθούμε ,επομένως ,αν τελικά βγάλαμε τον τούρκο από μέσα μας κι αν η ένταξη  στην ενωμένη Ευρώπη ήταν η κολυμπήθρα του Σιλωάμ που μας αναβάπτισε και μας έδωσε το πρόσωπο που μας αξίζει….
…

η απαντηση γιατι η γραβιερα ολυμπου εχει 20,5 ευρω και τησ Δανιας 5,85

Το μεταφορικό κόστος μαζί και το κόστoς αποθήκευσης αντιπροσωπεύουν σχεδόν το ένα τρίτο της τελικής αξίας!

Η απελευθέρωση θα ρίξει τις τιμές βασικών αγαθών

ΡΕΠΟΡΤΑΖ Κώστας Ντελέζος

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 05 Ιανουαρίου 2012

Τουλάχιστον κατά 25%-30% θα μπορεί να μειωθεί σταδιακά το κόστος μεταφοράς ορισμένων βασικών αγαθών από τη στιγμή που θα ανοίξει πλήρως το επάγγελμα των μεταφορέων Δημοσίας Χρήσεως, εκτιμούν οικονομολόγοι και εκπρόσωποι του επιχειρηματικού κόσμου. Υπέρ της άμεσης απελευθέρωσης των μεταφορών, όπου σήμερα δραστηριοποιούνται περίπου 35.000 επαγγελματίες, έχει ταχθεί εδώ και καιρό σύσσωμος ο κλάδος του οργανωμένου λιανεμπορίου.

Μόνο από την απελευθέρωση των οδικών μεταφορών, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΙΟΒΕ, θα μπορούσε να ενισχυθεί η ανάπτυξη κατά 1% κάθε χρόνο. Λέγεται χαρακτηριστικά ότι το κόστος για να έρθει ένα κοντέινερ από τη Μαλαισία στον Πειραιά ανέρχεται σε 750 ευρώ, όσο δηλαδή και το κόστος μεταφοράς μιας οικοσκευής από την Αθήνα στη Ζάκυνθο! Αν το κοντέινερ πήγαινε από τον Πειραιά στον Βόλο η μεταφορά θα κόστιζε 525 ευρώ!

Το μεταφορικό κόστος στο εσωτερικό της χώρας είναι τόσο υψηλό ώστε επιβαρύνει υπέρμετρα την τελική τιμή ορισμένων προϊόντων που παράγονται στην Ελλάδα. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι η τελική τιμή για ένα σακί πατάτες επιβαρύνεται 25% εξαιτίας της προσαύξησης στο κόστος μεταφοράς!

Στον τομέα των καυσίμων, η απελευθέρωση των μεταφορών εκτιμάται ότι θα μείωνε τα κόμιστρα έως και 30%. Σήμερα, το κόμιστρο για τη μεταφορά καυσίμων καθορίζεται με αγορανομική διάταξη, ενώ υπάρχει και η «σημαία» που επιβάλλουν οι περίπου 1.200 ιδιοκτήτες βυτιοφόρου Δ.Χ., η οποία μπορεί να φτάσει έως και τα 96 ευρώ ανά βυτίο. Από τη στιγμή που θα απελευθερωθούν πλήρως οι μεταφορές, η τιμή της βενζίνης στα πρατήρια του Λεκανοπεδίου θα μπορούσε να μειωθεί έως και 3 λεπτά του ευρώ ανά λίτρο, ενώ για τους χρήστες της περιφέρειας η μείωση θα μπορούσε να φτάσει ακόμα και τα 16 λεπτά του ευρώ ανά λίτρο!

Τα μεταφορικά και το κόστoς αποθήκευσης αντιπροσωπεύουν σχεδόν το ένα τρίτο της τελικής τιμής πολλών βασικών αγαθών σε ολόκληρη τη χώρα. Και αυτό καθώς «η Ελλάδα έχει πετύχει το ακατόρθωτο», όπως τονίζει ο Γιάννης Μπήτσιος, στέλεχος εταιρείας συμβούλων μεταφορών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το κόστος μεταφοράς ενός εμπορευματοκιβωτίου από την Αθήνα μέχρι τη Θεσσαλονίκη ανέρχεται σε 550 ευρώ, όταν το κόστος για τη μεταφορά του ίδιου κοντέινερ από τη Σαγκάη μέχρι τον Πειραιά δεν υπερβαίνει τα 1.100 ευρώ, όπου λόγω και της κρίσης τα ναύλα έχουν μειωθεί. Σημειώνεται ότι το κόστος για τη μεταφορά του ίδιου κοντέινερ από τον Πειραιά στην Κολωνία ανέρχεται σε 900 ευρώ! Στα παραδείγματα που χρησιμοποιούν στελέχη του επιχειρηματικού κόσμου για να καταδείξουν το υψηλό μεταφορικό κόστος στην Ελλάδα περιλαμβάνονται και τα οπωροκηπευτικά.

Η μεταφορά τους από την Πελοπόννησο στην Αθήνα σε κάποιες περιπτώσεις είναι τόσο ακριβή ώστε συμφέρει περισσότερο η εισαγωγή των ίδιων προϊόντων από την Αίγυπτο ή το Ισραήλ. Και αυτό διότι το όχημα που τα μεταφέρει στην Αθήνα αναγκάζεται να επιστρέψει στην Πελοπόννησο τις περισσότερες φορές άδειο, καθώς δεν υπάρχει φορτίο για την αντίστροφη διαδρομή.

Ειδικά τα οπωροκηπευτικά επιβαρύνονται και με το διοικητικά καθοριζόμενο κόστος φορτοεκφόρτωσης στην κεντρική αγορά, που διπλασιάζει το αρχικό κόστος και καθιστά ακόμη πιο ελκυστική την εισαγωγή τους από το εξωτερικό. Ετσι, αυτός που χάνει στο τέλος είναι ο έλληνας αγρότης.

ηλεκτρονικο παραμιλητο

μια από τις χρήσεις των μπλογκς ειναι αδιαμφισβήτητα οτι αποτελούν μια μορφη ηλεκτρονικου ημερολογιου ,ένα ηλεκτρονικο γκραφιτι,στο δικο σου τοιχο με οπλο τις λέξεις.Συχνά ο χρήστης νιώθει την ανάγκη να εξωτερικεύσει τις δικές του υπόγειες φωνές και μέσα από αυτόν τον εσωτερικό μονόλογο να κεντρίσει τον απέναντι ,τον ωτακουστή-αναγνώστη του δικου του παραμιλητού.αν το κατορθώσει είναι επιτυχία,αν συμπέσουν οι απορίες και τα ερωτηματικά και καταλάβει πως κι αλλοι μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες,ακόμη καλύτερα.στα πλαίσια αυτά ,λοιπόν, εκφράζω μια απορία:ΤΟΣΕΣ κυβερνήσεις πέρασαν από αυτόν τον τόπο,ένας δε βρέθηκε με επαρκή ιστορική γνώση και επίγνωση να αλλάξει το όνομα των οδών-κεντρικών οδών ΜΑΥΡΟΚΟΡΔΑΤΟΥ,ΛΟΝΤΟΥ,ΚΩΛΕΤΤΗ,ΓΚΟΥΡΑ και να τους αποκαθηλώσει;αν διαβάσει κανείς την ιστορία και τα πεπραγμένα των συγκεκριμενων ατομων θα διαπιστωσει πως ειναι ντροπη για τον τοπο ακόμη και να τους αναφέρουμε.έγραψαν μελανες σελιδες στη νεοτερη ιστορια ,ο ρολος τους σκοτεινός και βαθύτατα ανθελληνικός και ολα αυτα καταγεγραμμένα απο την ιστορία(Αμβρ.Φρατζης,,Ν.Σπηλιαδης,W.Humphrey,KΣιμοπουλος,Μακρυγιάννης...)αυτός ο τελευταίος δε,ο Γκούρας,  είναι γνωστό πόσο πρόστυχο ρόλο έπαιξε και πόσο απάνθρωπα και άδικα φέρθηκε στον Ανδρούτσο δολοφονώντας τον στην ακρόπολη,κι ήταν το πρωτοπαλίκαρο του !και τους έχουμε δώσει και ονόματα οδών να τους βλέπουμε αντί να διδάσκουμε στα σχολεία την ιστορία με τις αλήθειες και τα λάθη μας,για να μαθαίνουν οι νεότεροι από αυτά και να προβληματίζονται. κι όταν τα πηγαίνουμε "εκδρομή" στο Ναύπλιο να κάνουμε κι ένα προσκύνημα στη φυλακή του Κολοκοτρώνη εξηγώντας πώς φερθήκαμε σ' αυτήν την τεράστια μορφή -τη μεγαλύτερη του 19ου αιωνα μαζί με τον ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ -Η Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της,όπως έφαγε το Φειδία,το Μιλτιάδη,το Θεμιστοκλή, πληρώνοντάς τους με φυλακή και εξορία.Πόσα θα είχαμε να μάθουμε μέσα από την ιστορία αν τη διδάσκαμε όπως πρέπει και διαθεματικα......γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται κι αν δεν τη γνωρίζεις θα την ξαναζήσεις δυστυχώς......

μια ταπεινη προταση

Τα φιλελληνικά αισθήματα του Stephen Fry ήταν γνωστά, αλλά το κάτι σαν μανιφέστο που συνέθεσε χθες για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα εκεί που ανήκουν, στους Έλληνες.

Ο Fry ξεκινά το άρθρο του με τίτλο "Μια ταπεινή πρόταση" και προλογίζει την ιδέα του ως έναν φόρο τιμής στη ζωή του επίσης γνωστού φιλέλληνα Christopher Hitchens που πέθανε την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά και ως μια κίνηση βοηθείας προς τους "καλούς μας φίλους (Έλληνες) που βρίσκονται σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση".

Αφού τελειώνει την εκτενή του αναφορά στην ιστορία του Παρθενώνα, τονίζει ότι τα μάρμαρα αφαιρέθηκαν επί Τουρκοκρατίας από τον Λόρδο Έλγιν, ενώ παραθέτει και το ποίημα του Λόρδου Βύρωνα για "τον περήφανο λαό των Ελλήνων". Στη συνέχεια, ο Βρετανός ηθοποιός καταρρίπτει και τα 3 βασικά επιχειρήματα σχετικά με το γιατί τα μάρμαρα πρέπει να παραμείνουν στην Αγγλία.

Σε ένα από αυτά, τονίζει χαρακτηριστικά ότι το μάρμαρο του όρους Πεντελικό από το οποίο είναι φτιαγμένο ο Παρθενώνας είναι για την Ελλάδα ό,τι και το μάρμαρο Carrara για τον Μιχαήλ Άγγελο. Ανήκει στην πατρίδα του και την ΕΚΦΡΑΖΕΙ. Μάλιστα, ο Fry κάνει έναν παραλληλισμό με τη ρετσίνα, τονίζοντας ότι σε ένα μικρό χωριό της Αγγλίας, η ρετσίνα έχει απαίσια γεύση, ενώ σε μια παραλία της Πάτμου εκπληκτική.

Στο άρθρο του, ο Fry αναφέρεται και στην Μελίνα Μερκούρη ως την Ελληνίδα που έδωσε ζωή και στήριξε την καμπάνια για την επιστροφή των μαρμάρων στη χώρα, εξάροντας την αξιοπρέπεια και τον ζήλο του αγώνα της. Ο Fry υπερθεματίζει και τις αναφορές του Hitchens στο βιβλίο του "The Parthenon Marbles, the Case of Reunification" σχετικά με το πόσο ανέκαθεν ήθελε η Ελλάδα τα μάρμαρα πίσω, ενώ συμπληρώνει πως ο Hitchens ήταν ένας από αυτούς κουβάλησαν το φέρετρο στην κηδεία της Μελίνας!

Ο Βρετανός νιώθει την υποχρέωση να ευχαριστήσει τους Έλληνες και για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ αναφέρεται με πολύ κολακευτικά λόγια και στο καινούργιο μουσείο της Ακρόπολης.

Με αφορμή την καμπάνια του Cameron για ανόρθωση του εθνικού αισθήματος των Βρετανών, ο Fry αναφέρει πως κανένας συμπατριώτης του δεν μπορεί να νιώθει ουσιαστικά περήφανος αν δεν επιστραφούν τα μάρμαρα, ενώ χαρακτηρίζει "δικτατορική" την πολιτική της χώρας του σχετικά με τα μάρμαρα.

"Πώς γίνεται να είμαστε περήφανοι ως Βρετανοί αν δεν κάτσουμε με τους Έλληνες πολιτικούς και να κανονίσουμε την επιστροφή του θησαυρού τους;", αναρωτιέται ο ηθοποιός.

Με τέτοιο πάθος, ο Βρετανός ηθοποιός είναι ικανός να ξυπνήσει όχι μόνο τους Άγγλους, αλλά και αρκετούς Έλληνες αρμοδίους. Thank you, Mr. Fry.

20-11-2011 news 247

η απαντηση....

Ενας τοπικός έμπορος αγροτικών προϊόντων, συνήθως μέλος άτυπου καρτέλ της περιοχής, επισκέπτεται τον αγρότη στο χωράφι του και διαπραγματεύονται την πώληση της σοδειάς του.

- «Σου δίνω για τα λεμόνια σου 15 λεπτά το κιλό», λέει ο έμπορος.

- «Λίγα δεν είναι;», απαντά ο αγρότης.

- «Αντε να τα πάρω προς 20 λεπτά αλλά, πού 'σαι, στο τιμολόγιο 50 λεπτά θα γράψεις».

Τον διάλογο αυτόν περιέγραψε ο κ. Κ για να δείξει πως το ζητούμενο δεν είναι τα εισόδημα των αγροτών αλλά εκείνων που εμπορεύονται τα αγροτικά προϊόντα.

Εν συνεχεία ο έμπορος προωθεί το εμπόρευμα στη χονδρική και το πουλά προς 60 λεπτά το κιλό. Ο χονδρέμπορος το δίνει τον μανάβη προς 80 λεπτά, και εκείνος που πουλά στη λιανική, τα χρεώνει 1,20 ευρώ στον καταναλωτή. Η ψαλίδα από το χωράφι μέχρι το τελάρο της λαϊκής αγοράς, με βάση το τιμολόγιο, είναι 140% αλλά στην πραγματικότητα είναι 500% !

«Δεν έχω ιδέα». Την επόμενη ημέρα, οι κάμερες είναι στο χωράφι του αγρότη και τον ανακρίνουν γιατί τα λεμόνια κοστίζουν 1,20 ευρώ. «Δεν έχω ιδέα», απαντά εκείνος οργισμένος και ολοφάνερα ανίδεος για το θέμα. «Εγώ 20 λεπτά τα πουλάω»!

Η ειρωνεία είναι ότι όλοι οι αρμόδιοι γνωρίζουν επί δεκαετίες ότι ένας λόγος για τον οποίο διαιωνίζεται η κερδοσκοπία με τα αγροτικά προϊόντα βρίσκεται στο γεγονός ότι ο έμπορος που βάζει τα καπέλα στις τιμές εμφανίζεται νομιμότατος, αφού του λόγου το αληθές επιβεβαιώνεται από τα παραστατικά που έχει. Ετσι, η κερδοσκοπία μαζί με την μη πάταξη της φοροδιαφυγής καλά κρατούν, αφού αντί να κλείνουν οι θεσμικές τρύπες, η πολιτεία περιορίζεται στο να εξαγγέλλει περισσότερους ελέγχους!

Πηγη: Τα νεα 16-12-11

Ευτυχώς ,μείναμε Ελλάδα

Κι ένα αισιόδοξο μήνυμα εν μέσω σοβουσης κρίσης: τα σχολεία της πρωτεύουσας φέτος επέλεξαν για την πενθήμερη εκδρομή τους την Ελλάδα.Σε αντίθεση με την περσινή χρονιά που αφήσαμε το ευρώ μας στο Βερολινο,τη Βαρκελωνη,τη Ρωμη,η πλειονότητα των λυκείων της Αθήνας έμεινε ,επιτέλους, Ελλάδα.Δεν ξέρω κατά πόσο ήταν συνειδητή επιλογή, το αποτέλεσμα,όμως, είναι από πάσης πλευράς θετικό και αισιόδοξο. Και θα είναι ακόμη περισσότερο αν την ίδια σταση επιδείξουν και οι φοιτητές των πανεπιστημίων μας και προτιμήσουν τρια πηγάδια, καϊμακτσαλαν, καλαβρυτα και τόσες άλλες ομορφιές που έχει αυτός ο τόπος απομυθοποιώντας τη φούσκα του Μπάνσκο που συρρέουν μαζικά τα τελευταία χρόνια .Απο τους φοιτητές που ηλικιακά,τουλαχιστον, περιμένουμε περισσότερη κατανόηση και ωριμότητα ,περιμένουμε να μείνουν και να στηρίξουν την Ελλάδα σε τέτοιες ώρες και να δώσουν το παράδειγμα που χρειαζόμαστε ως κοινωνία και έθνος. Το υπουργείο παιδείας της Κύπρου στην τριτη λυκείου έδωσε άδεια για εκδρομή μόνο για Ελλαδα,κι αυτό από πέρσι όταν τα δικά μας εξορμούσαν μαζικά στο εξωτερικο.

τα παραλογα της αγορας.....

αυτα τα ίδια μηλα,τριπολεως, στο βεροπουλο εχουν 1,79 ευρω,στο ΑΒ 1,89 και στη λαικη αγορα της νεας κηφισιας ο"παραγωγός" τα πουλαει 3 ευρω.υπαρχει μια λογικη εξηγηση ;