η αποκατασταση της ιστοριας

 Η Τουρκία διεκδικεί ιστορία. Επιδιώκει να αποκτήσει πολιτιστική  ταυτότητα  συγχέοντας την ιστορία με τη γεωγραφια,θελοντας να πείσει πως ό,τι ανήκει στο δικό της γεωγραφικό χώρο  (το πώς αποκτηθηκε ειναι γνωστό) είναι και δικό της ιστορικά.

Έχει ενθαρρυνθεί από την επιτυχία της να οικειοποιηθεί και τον Ηρακλη . Τον περασμένο Σεπτέμβριο το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης υπέκυψε στην πίεση της κοινής γνώμης και επέστρεψε το επάνω μισό ενός αγάλματος που φέρει την ονομασία «Κουρασμένος Ηρακλής», έχει ηλικία 1.800 ετών και προέλευση από τη νότια Τουρκία Ο Ερντογάν έφερε αυτοπροσώπως το τρόπαιο πίσω στην Τουρκία, όπου το κεφάλι και ο κορμός επανενώθηκαν με το κάτω μισό του αγάλματος.

Η Τουρκία έχει βλέψεις σε πολλά ακόμη μουσεία. Ένας κατάλογος έργων τέχνης που αναζητούνται στο εξωτερικό υποδηλώνει ότι το Υπουργείο Πολιτισμού έχει υποβάλει παρόμοια αιτήματα στο Λούβρο, το Μουσείο της Περγάμου, το Victoria & Albert του Λονδίνο, το Μουσείο Γκουλμπεκιάν στη Λισαβόνα, το Μουσείο Davids Samling στη Δανία, το Μουσείο Dumbarton Oaks στην Ουάσιγκτον, το Cleveland Museum of Art και στο Getty. Επίσης έχει διεκδικήσει κλεμμένες αρχαιότητες που κατασχέθηκαν από αστυνομικές αρχές της Γαλλίας, της Φλωρεντίας, της Βουλγαρίας, της Ελβετίας και της Σκωτίας.

οι Τούρκοι προσπαθούν εδώ και δεκαετίες να πείσουν ότι ζούσαν από πάντοτε στη Μικρά Ασία. Οι γνήσιοι Τούρκοι, όσοι ήταν -μερικές χιλιάδες υποστηρίζουν οι ιστορικοί-, ήρθαν από τη Μογγολία πριν 9 αιώνες και δεν έχουν καμία σχέση με το Αιγαίο, τη Μικρά Ασία και τους αρχαίους πολιτισμούς της περιοχής.Και απευθύνονται σε αδαείς που αγνοούν πως οι εμφανίσει αυτού του μογγολικού φύλου εγινε το 1071 στη μαχη του Μαντζικέρτ ( στην Αρμενία 26 Αυγούστου 1071 μεταξύ του βυζαντινού στρατού υπό τον αυτοκράτορα Ρωμανό Δ' Διογένη, και των Σελτζούκων Τούρκων του σουλτάνου Αλπ Αρσλάν. Ο αυτοκράτορας Ρωμανός ηττήθηκε, αιχμαλωτίστηκε και απελευθερώθηκε μετά την καταβολή λύτρων, ενώ η βυζαντινή αυτοκρατορία υποχρεώθηκε στην καταβολή ετήσιου φόρου και την παραχώρηση μερικών φρουρίων στους Σελτζούκους. Αυτή η πανωλεθρία των βυζαντινών στρατευμάτων και, κυρίως, η εσωτερική πολιτική παράλυση που ακολούθησε, επέτρεψε τη μόνιμη εγκατάσταση των Σελτζούκων στη Μικρά Ασία.)

Και ενώ μεγάλοι οργανισμοί όπως το Βρετανικό και το Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου αναβάλλουν εκθέσεις - μην μπορώντας να καλύψουν τα κενά από τα εκθέματα που αρνείται να τους δανείσει η Αγκυρα - αναγκάζονται να διαπραγματευτούν,κάτι που αρνούνται, από την άλλη πλευρά, να κάνουν με την Ελλάδα σχετικά με την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Η απάντηση είναι - διαρκώς - μονολεκτική: «όχι». Ακόμη και στην ελληνική πρόταση για μακροχρόνιο δανεισμό - κάτι που αντιπροτείνουν στην περίπτωση της Τουρκίας (αν και η αξία των διεκδικούμενων από την γείτονα είναι μικρότερη από εκείνη των Γλυπτών του Παρθενώνα).

Η στάση αυτή των βρετανικών μουσείων δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την απαξίωση που βιώνει η Ελλάδα, αλλά και από τον ρόλο που παίζει στην ευρωπαϊκή σκακιέρα η Τουρκία.

Η τουρκική πλευρά με επίσημη επιστολή της ζητά από το Βρετανικό Μουσείο την επιστροφή μιας στήλης από βασάλτη του 1ου αιώνα π.Χ. στην οποία απεικονίζεται ο βασιλιάς Αντίοχος Α' ο Επιφανής να χαιρετά τον Ηρακλή. Η στήλη ανακαλύφθηκε το 1882 κοντά στην πόλη Σαμσάτ, στα νότια της σημερινής Τουρκίας.

Ο νέος ισχυρός άνδρας της Τουρκίας, γενικός διευθυντής πολιτιστικής κληρονομιάς και μουσείων, Οσμάν Μουράτ Σουζλού - που φαίνεται πως ακολουθεί κατά πόδας τα βήματα του Αιγύπτιου Ζαχί Χαουάς - όταν κατάλαβε πως τα βρετανικά μουσεία δεν είχαν πρόθεση να επιστρέψουν τις διεκδικούμενες αρχαιότητες, έκλεισε τις στρόφιγγες του δανεισμού.

Αποτέλεσμα; Το Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου να αναβάλλει έκθεση για τον πολιτισμό των Οθωμανών. Το δε Βρετανικό Μουσείο βρέθηκε στον αέρα καθώς είχε ζητήσει 35 αντικείμενα για έκθεση που αφορά την Ανατολική Μεσόγειο την εποχή του Τουταγχαμών.

Παρά όμως το γεγονός ότι τα τουρκικά μουσεία είχαν συμφωνήσει να στείλουν εκθέματα, το υπουργείο Πολιτισμού επιχειρώντας να ασκήσει πίεση, ανέστειλε τον δανεισμό, αναγκάζοντας το Βρετανικό Μουσείο να επανεξετάσει την πολιτική του στο θέμα των επαναπατρισμών αρχαιοτήτων.

Το Βρετανικό μουσείο σε μεγάλο βαθμό «ζει»από τα ελληνικά εκθέματα το βασικό στολίδι του είναι τα δημιουργήματα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμου,το γνωριζουμε όλοι .Στην αιθουσα 54 του βρετανικού αποκαθίσταται η ιστορία .Σε μια αίθουσα λίγων τετραγωνικών μέτρων που επιγράφεται «ΑΡΧΑΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ» βλέπουν οι ελάχιστοι πάντα επισκέπτες την ιστορικη αλήθεια,την προσφορα της Τουρκιας στον παγκοσμιο πολιτισμο.(ΑΝ ΚΑΙ ΘΕΩΡΩ ΛΑΘΟς ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΓΡΑΦΗ ΓΙΑΤΙ ΑΡΧΑΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.)Οι συνειρμοί αυτονόητοι για τον σκεπτόμενο και πεπαιδευμένο επισκέπτη…..

γιατι καθε χρονο τα ίδια;

κάθε χρόνο το ίδιο σενάριο:η "σφαγή"των πανελληνίων γίνεται  στα μαθηματικά,τη φυσική,στο τέλος όμως αποδεικνύεται πως παρά τον υψηλό βαθμό δυσκολίας υπάρχουν υποψήφιοι που αριστεύουν( γράφουν18-20).Στην έκθεση όμως πάντα το ίδιο φαινόμενο:λιγότερο απο 1% γράφει άριστα.Η δική μου ερμηνεία είναι η κρίση της γλώσσας.Όσο περνάει ο καιρός αποδεικνύεται η ανεπάρκεια των παιδιών όσον αφορά τη γλώσσα,η γλωσσική "αφασία"που χαρακτηρίζει τους νέους ,προϊόν της απομακρυνσής τους απο το βιβλίο,της καθήλωσης στην εικόνα,της εξάρτησής  απο τα βιντεοπαιχνίδια,τον υπολογιστή,η απουσία ουσιαστικής επικοινωνίας και διαλόγου. Δεν μιλανε,δεν διαβάζουν γιαυτο και λέξεις όπως η ενατένιση,το μειδίαμα,η παλιννόστηση  στο φετινό θέμα για κάποιους ήταν άγνωστες.Τα αρχαία ελληνικά για πολλά παιδιά είναι  "ξένη"γλώσσα γιατί δεν τους μάθαμε το αυτονόητο: πως τα νέα ελληνικά είναι η συνέχεια των αρχαίων και αν δεν γνωρίζεις τα αρχαία δεν μπορείς να κατανοήσεις τα νεα ελληνικά.Και όσο το εκπαιδευτικό σύστημα απαξιώνει τις ανθρωπιστικές σπουδές θα έχουμε παιδιά που αριστεύουν στα θετικά μαθήματα  αλλά δεν κατανοούν "την ιδεατή πληρότητα"της Αρβελέρ....

ο νοων ,νοείτω

6 Μαΐου πήραμε το σακιδιο με τον αστεριξ  τον Προυστ και το φραπέ,στην κωλοτσεπη τον καπνο και τα φιλτρακια και πηγαμε ραντεβου,με την ιστορία.το ντεσεβω τ

τραγικα επικαιρος και διαχρονικός...

Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.

(*Κείμενο του συνθέτη Μάνου Χατζιδάκι για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, το οποίο  είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία)

βαθεια,εγκλημα κατα της ιστοριας και ανθελληνισμός

αυτοί ειναι οι ...Ξενώνες του ΕΟΤ στη Βάθια,όπως αναφέρουν οι ιστοσελιδες.αυτο ειναι το εγκλημα διαρκείας κατα της ιστορίας,της παράδοσης,της αδούλωτης μανιάτικης ψυχής που τόσα έχει προσφέρει στην πατρίδα καθ ολη τη διάρκεια της ιστορίας.Που θα μπορούσε να είναι το στολιδι της πελοποννησου ,το δικο μας τολέδο,η δικια μας Σιεννα .και το άφησαν να ρημαξει χωρις αιδω και περισκεψιν, θαρρεις και κινουνται απο  ανθελληνισμο ,δεν μπορει να ειναι μονο ανοησία, ανευθυνότητα,αδιαφορία,απουσία πολιτικής βούλησης η οποία θα πρεπε να κάνει τους κατά καιρούς πολιτευτές της Μάνης να ντρέπονται ..Ο Ρεπας και ο Τσουκάτος τον τοπο καταγωγής τους ,το Λεωνιδιο ,το εκαναν στολιδι,χάρμα ιδεσθαι σεβόμενοι την ιστορία,τις ρίζες και τους ψηφοφόρους τους .Δαβακη,παπαδογγωνα,αποστολακο... σας επιρρίπτω μομφή γιατι στερησατε απο την πατριδα μου το δικαίωμα να κάνει την περηφανεια της παγκόσμια κληρονομιά να μάθουν οι ξένοι περιηγητές αλλά και οι νεότεροι ελληνες τι σημαίνει Μανη και πώς αυτό το κομμάτι γης,το στερημενο  νερου,βλαστησης,στοιχειωδων μεσων επιβίωσης αντιστάθμισε τη στερηση με λεβεντιά,αξιοπρέπεια,υψηλοφροσύνη και έγραψε λαμπρες σελιδες ιστοριας.Οι γυναικες μανιατισσες το 1826 στη θεση "κουκουρι"απεκρουσαν με δρεπανια και αξινες τον τελειο απο πλευρας εκπαιδευσης και μεσων στρατο του Ιμπραημ που θέλησε να εκμεταλλευτεί την απουσια των Μανιατων απο την περιχη γιατι πολεμουσαν στη Βεργα της Καλαματας.Αυτο ειναι ενα μικρο δειγμα του τι σημαινει ΜΑΝΗγια την ελληνικη ιστορια.Κι αυτη τη μανη επιμελώς την αποσιωπούν με καθε μεσο,κι ενας τροπος ειναι το ότι την αφηνουν στην εγκατάλειψη.....χωρις αιδω...

γιαυτους που σκέφτονται να ψηφισουν χρυση αυγη...

και δεν ειναι μονο αυτα,ειναι τα καλαβρυτα,το διστομο η κοκκινια η καισαριανη,η καλογρεζα ,οι παππουδες μας που έδωσαν τη ζωή τους για να μην περασουν οι ναζι,για να κυματιζει η γαλανολευκη και οχι η σβαστικα. Σεβασμος στην ιστορία ,στη μνήμη,σε μας τους υπόλοιπους αν οχι στον εαυτο σας.

ενα εξαιρετικο ντοκιμαντέρ...

http://www.youtube.com/watch?v=Ur414vogde8

Βάθεια,ενα ακομη εγκλημα σε βαρος της ιστοριας...

Βαθεια,Ο πλεον γνωστός  οικισμός της Λακωνίας, σημα κατατεθεν της Μανης και  ο πλεον φωτογραφημένος,λιγο πριν το Ταιναρο ,αφηνει άφωνο τον επισκεπτη η αγρια και μοναδικη ομορφια του.

Ο οικισμός διαμορφώθηκε μετά τον 18^ο αιώνα και έσφυζε από ζωή το 19^ο αιώνα. Στις πρώτες δεκαετίες του αιώνα μας άρχισε η φυγή προς τις μεγάλες πόλεις και το 1980 είχαν απομείνει ελάχιστοι κάτοικοι κυρίως ηλικιωμένες γυναίκες που ζουσαν στη στερηση λογω του αγονου εδαφους.
Η Βάθεια απέμεινε ένας εγκαταλελειμμένος οικισμός. Μετά το 1980 ο ΕΟΤ αναστήλωσε τους περισσότερους πύργους και τους διαμόρφωσε σε ξενώνες.

Οι ξενωνες λειτούργησαν για λιγα μονο χρονια και εγκαταλειφθηκαν στην τυχη τους.Το παραδοξο  όμως ειναι πως αν κοιταξει κανεις στο διαδικτυο οι πληροφοριες μιλανε για ξενωνες του εοτ που λειτουργουν.

Εγω δεν ειδα κανενα πυργο –ξενωνα,αντιθετα ειδα ετοιμορροπα κτισματα,δωματια με ξεκοιλιασμενα υπολειμματα στρωματων,ξυλινα καγκελα ξεκολλημενα και γενικα μια κατασταση αποσυνθεσης ,ερημιας και θλιψης.Και διερωταται κανεις ποσο αυτοκαταστροφικη ειναι  η πολιτικη αυτης της χώρας ,ποση ανοησια και ανθελληνισμος διακατεχει τους κυβερνώντες .Θα μπορουσαν να αναστηλωσουν το εκπληκτικο αυτο μνημειο αρχιτεκτονικής και ιστοριας,να γινει ενας διατηρητεος οικισμος σαν και αυτούς που θαυμαζει ο επισκεπτης στην Ιταλια,την Ισπανία,ενα μνημειο του παγκοσμιου πολιτισμου προστατευομενο απο την unesco ,στολιδι και διαφημιση της ευρυτερης περιοχής και της χώρας ολοκληρης. .Είναι έγκλημα κατα της ιστορίας και του πολιτισμου η αδιαφορία και η εγκατάλειψη του συγκεκριμένου χώρου,οπως και τοσων άλλων ιστορικών μνημείων της πατριδας μας που  τους δειχνουμε τυπωμενους σε καρτ ποσταλ και δεν ντρεπομαστε....

ΜΕΓΑΛΕ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ....

«Και λευτερωθήκαμεν από τους Τούρκους και σκλαβωθήκαμεν εις ανθρώπους κακορίζικους, όπου ήταν η ακαθαρσία της Ευρώπης.»

Γιάννης Μακρυγιάννης

24η Μαρτίου… Παραμονή της μεγάλης επετείου… Τι το 'θελα να ξανανοίξω τα «Απαντα» του Μακρυγιάννη; Μου ανέβηκε η πίεση πιο πάνω κι απ' το έλλειμμα. Τα είπε όλα ο άνθρωπος, καλή του ώρα εκεί που είναι (και κακή μας ώρα εδώ που είμαστε): Μια Ελλάδα να παρελαύνει για μια Ελλάδα που δεν υπάρχει… Το μόνο που έχει απομείνει να συντηρεί την ιστορική μνήμη είναι ένα κατακαημένο διαζευκτικό: «Ή». Τότε «Ελευθερία ή Θάνατος». Μετά «Καραμανλής ή τανκς». Σήμερα «Αυτοδυναμία ή χάος». Από πότε η αυτοδυναμία είναι το αντίθετο του χάους, κανείς δεν το 'βρε και δεν το 'πε ακόμα…

Παραμονή, λοιπόν… Που σημαίνει ότι, τώρα που γράφω, δεν έχουν γίνει ακόμα οι απολογισμοί: πόσες μούντζες πέσανε (αν πέσουνε), πόσα γιαούρτια εκσφενδονίστηκαν, πόσα λιπαρά είχαν, πόσα τα αγελαδινά και πόσα τα κατσικίσια. Δεν ξέρω (ακόμα) αν έχει μετατραπεί το «ιστορικό κέντρο» σε «ανιστόρητο απόκεντρο». Δεν ξέρω αν υπάρχει Πλατεία Συντάγματος: Γιατί Σύνταγμα, στάνταρ δεν υπάρχει.

«Το θερίον είπαν θερίον και ο άνθρωπος είναι χειρότερος».

Εμένα θα μου πεις; Εδώ, στην Ελλάδα για την οποία πολέμησες, απ' όλα έχει ο μπαχτσές. Ολα τα «άνθη του Κακού». Κι έχει και τον «κόσμο» που μάθαμε να λέμε «κοσμάκη». Χωρίς μισθούς, χωρίς συντάξεις, χωρίς εφάπαξ, χωρίς ρεύμα, χωρίς φράγκο, χωρίς αύριο, χωρίς ελπίδα, χωρίς όνειρο. Τα όνειρα εκδικούνται! Εκδικούνται έναν λαό που έκανε το έγκλημα να πιστέψει πως μια ροζ τσιχλόφουσκα είναι το αύριό του.

Μεγάλε Μακρυγιάννη, τι δεν καταλαβαίνεις; Τι πά' να πει «τσιχλόφουσκα»; Εδώ δεν καταλαβαίνουμε εμείς. Τι έγινε, Παναγιά μου; Από πού προέκυψαν τόσοι ανάπηροι και παίρνουν και επίδομα; Ετσι εξηγείται η κούρσα που με πήγε σπίτι μου μέσω Δομοκού. Σε τυφλό ταξιτζή έπεσα, αλλά την ταρίφα μια χαρούλα ήξερε να την βάλει διπλή και τρίδιπλη!

«Ο Ηλιος εβασίλεψε, Ελληνά μου

Βασίλεψε και το φεγγάρι εχάθη…»

Μεγάλε Μακρυγιάννη, τι δεν καταλαβαίνεις; Τους αριθμούς; 1.300.000 οι άνεργοι. 14.000.000 δισ. λέει η Λαγκάρντ (μια ασπρομάλλα πολύ σικ, δεν συστηθήκατε, ε;) πρέπει να εξοικονομηθούν μέχρι τον Ιούνιο. 510 ο μισθός του Ελληνα. 375 ο μισθός στην Κροατία - προς τα εκεί βαδίζουμε κι εμείς περήφανα ως έθνος! «Βαδίζουμε» κράτα το το ρήμα. Γιατί το «οδηγούμε» τείνει να καταργηθεί. Μια 70άρα ευρώ θέλεις για να γεμίσεις ντεπόζιτο. (Κατάλαβες τώρα γιατί δεν καταργούν τις παρελάσεις; Για να προπονείται ο κόσμος στο βάδην!)

«Είμαστε το εμείς κι όχι στο εγώ».

Εμείς μπορεί να ήμασταν στο «εμείς». Οι κυβερνώντες όμως ήταν στο «εγώ». Γι' αυτό φτάσαμε εκεί που φτάσαμε. Σιγά σιγά, «ανεπαισθήτως» που λέει κι ο άλλος μέγας... Σιγά σιγά «ανεπαισθήτως» μάς βάλανε κι εμάς στη δική τους λογική. Το δικό τους «εγώ» έγινε και δικό μας. Κι εδώ είναι οι ευθύνες μας. Πολλές ευθύνες. Μόνο που εμείς τις πληρώνουμε. Ο πολιτικός τις προσπερνάει: Δεν φταίει ποτέ αυτός. Φταίει ο προηγούμενος, ο επόμενος, φταίει όποιος ψήφισε, όποιος δεν ψήφισε, όποιος νομοθέτησε, όποιος κατάργησε, όποιος επανίδρυσε, όποιος διόρισε, όποιος απέλυσε, όποιος έδωσε αυξήσεις, όποιος έκανε μειώσεις. Τρέχα γύρευε, μεγάλε Μακρυγιάννη. Δεν βγαίνει άκρη με το «εμείς» και το «εγώ».

24η Μαρτίου. Παραμονή της μεγάλης επετείου… Τα κόμματα καίγονται με τα προεκλογικά, οι αρχηγοί τους καίγονται αν θα ξαναδεχτούν πίσω τους «αντιμνημονιακούς», οι «μνημονιακοί» απειλούν θεούς και δαίμονες, ο κακός χαμός σου λέω… Και μέσα στο χάος παραδώσαμε και το μετάλλιο του Σπύρου Λούη σε ξένο οίκο δημοπρασιών. Γιατί όχι; Αλίμονο! Αλλά 1.432 αντίστοιχα μετάλλια έχουμε με ιστορική αξία βαριά σαν τον ίσκιο του γεροπλάτανου, ένα πάνω, ένα κάτω, εκεί θα τα χαλάσουμε;

«Γι' αυτά τα μάρμαρα επολεμήσαμε»…

Στα ίδια μάρμαρα σήμερα αναρτούν πανό τα κόμματα… Λες κι είναι τσιφλίκι τους… Και δεν το 'πες μόνο εσύ. Το 'πε κι ο Ρίτσος: «Σ' ετούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει». Δε βαριέσαι… Οσο άκουσαν εσένα τόσο άκουσαν κι εκείνον…

24η Μαρτίου… Παραμονή μιας επετείου που μας βρίσκει πάλι στο σημείο μηδέν:

«Και λευτερωθήκαμεν από τους Τούρκους και σκλαβωθήκαμεν εις ανθρώπους κακορίζικους, όπου ήταν η ακαθαρσία της Ευρώπης.»

Μεγάλε Μακρυγιάννη, τι δεν καταλαβαίνεις; Αφού εσύ τα είπες! Ολα!

23 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012 ΠΗΓΗ :ΤΑ ΝΕΑ

90 χρονια...

90 χρόνια περάσαν απο την τραγικότερη σελίδα της ιστορίας του ελληνισμού.Για μας η Σμυρνη ζει μεσα απο τα τραγουδια,τους χορούς,τη γλωσσα,τα ακουσματα,τη μαγειρικη,τον τροπο ζωης μας.Γιατι η Σμυρνη είναι μια ολόκληρη κουλτούρα και στάση ζωής.Δεν αρκει ,ομως να την αποπνεουμε σε καθε μας κινηση,πρέπει και να τη δειχνουμε στις νεότερες γενιές γιατί μπορεί να είναι πατριδες χαμένες αλλα όχι λησμονημένες.Καποιες φωτογραφιες, λοιπον,απο την αρχόντισσα πριν και μετα το βιασμό της.....

Τα απομεινάρια της Τερμησσού, 1450 μέτρα στην οροσειρά του Ταύρου, με θέατρο, βουλευτήριο, ναό της Αθηνάς, λοξευτούς τάφους, στην καρδιά του Ταυρου,απ όπου περασε και ο Αλεξανδρος....ενα ακομη δειγμα της κουλτουρας του αρχαιου ελληνικου πολιτισμού,θεατρο και βουλευτηριο σε ενα τοπιο που μοιαζει στην ακρη του πουθενα....

θεοποίησαν τον άνθρωπο και εξανθρώπισαν το θείο....

 το ελληνικο πνεύμα δεν κυριαρχεί μονο στο ενα τριτο του βρετανικου μουσείου,παντού σε ολα τα κτηρια της πολης του Λονδίνου,κι οχι μονον,όλα τα δημοσια κτηρια,πανεπιστημια,στην οξφορδη ,το Κέιμπριτζ,παντου,οπου υπαρχει η πνευματικότητα ,η αισθητική,η επιστημοσύνη συνοδευεται απο κιονες ιωνικού,κορινθιακού ρυθμού.Η ελληνικη τεχνη,προτυπο αισθητικής,αρμονίας,κάλλους θεοποίησε τον άνθρωπο και εξανθρώπισε το θείο,δίδαξε και διδάσκει ανα τους αιώνες  την έννοια του μέτρου και της συμμετρίας.Είναι μια απο τις προσφορές του ελληνικού πνεύματος στην ανθρωπότητα......και το αντικριζει ο επισκεπτης σε ολες τις ευρωπαικές πρωτεύουσες,απλώς δε θελω να πω περισσοτερα,αυτονόητα για το Βερολινο,το Μοναχο,τη Βιεννη,το Παρισι......

ΑΞΙΟΣ ΕΣΤΙ,για ακομη μια φορα...................

Άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη προς τη διεθνή Κοινή Γνωμή – ΔΙΑΔΩΣΤΕ

Άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ με τίτλο «Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»
Υπάρχει μια διεθνής συνωμοσία με στόχο την ολοκλήρωση της καταστροφής της χώρας μου. Ξεκίνησαν από το 1975 με στόχο τον νεοελληνικό πολιτισμό, συνέχισαν με την διαστροφή της νεότερης ιστορίας μας και της εθνικής μας ταυτότητας και τώρα προσπαθούν να μας εξαφανίσουν και βιολογικά με την ανεργία, την πείνα και την εξαθλίωση. Εάν ο ελληνικός λαός δεν ξεσηκωθεί σύσσωμος για να τους εμποδίσει, ο κίνδυνος για την εξαφάνιση της Ελλάδας είναι υπαρκτός. Εγώ την τοποθετώ μέσα στα δέκα επόμενα χρόνια. Από μας θα μείνει μόνο η μνήμη του πολιτισμού μας και των αγώνων μας για την ελευθερία.
Ως το 2009 δεν υπήρχε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Οι μεγάλες πληγές της οικονομίας μας ήταν οι υπερβολικές δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού και η διαφθορά μιας μερίδας του πολιτικού και του οικονομικο-δημοσιογραφικού χώρου. Όμως και για τις δύο πληγές ήταν συνυπεύθυνοι και οι ξένοι. Όπως λ.χ. οι Γερμανοί, Γάλλοι, Άγγλοι και Αμερικανοί, που κέρδιζαν δισεκατομμύρια ευρώ σε βάρος του εθνικού μας πλούτου από την ετήσια πώληση πολεμικού υλικού. Αυτή η συνεχής αιμορραγία, μάς γονάτιζε και δεν μας επέτρεπε να προχωρήσουμε προς τα εμπρός, ενώ προσέφερε πλούτο στα ξένα έθνη. Το ίδιο συνέβαινε και με το πρόβλημα της διαφθοράς. Λ.χ. η Γερμανική Siemens είχε ειδικό κλάδο για την εξαγορά Ελλήνων παραγόντων, προκειμένου να τοποθετήσει τα προϊόντα της στην ελληνική αγορά. Επομένως ο ελληνικός λαός υπήρξε θύμα αυτού του ληστρικού ντουέτου, Ελλήνων και Γερμανών, που πλούτιζαν σε βάρος του.
Είναι φανερό ότι αυτές οι δύο μεγάλες πληγές θα μπορούσαν να αποφευχθούν εάν οι ηγεσίες των δύο φιλοαμερικανικών κομμάτων εξουσίας δεν είχαν διαβρωθεί από στοιχεία διεφθαρμένα, τα οποία για να καλύψουν τη διαρροή του πλούτου (που ήταν προϊόν της εργασίας του ελληνικού λαού) προς τα ταμεία των ξένων χωρών, κατέφευγαν στον υπέρμετρο δανεισμό, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να φτάσει στα 300 δισ. ευρώ, δηλαδή το 130% του ΑΕΠ (Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος).
Με την κομπίνα αυτή οι ξένοι που προανέφερα κέρδιζαν διπλά. Πρώτον από την πώληση των όπλων και των προϊόντων τους. Και δεύτερον από τους τόκους των χρημάτων που δάνειζαν στις κυβερνήσεις και όχι στον λαό. Γιατί όπως είδαμε, ο λαός ήταν το κύριο θύμα και στις δύο περιπτώσεις. Ένα παράδειγμα και μόνο θα σας πείσει. Οι τόκοι του δανείου του ενός δισ. δολλαρίων που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου στα 1986 από μια μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα, έφτασαν στα 54 δισ. ευρώ και ξεπληρώθηκαν τελικά το … 2010!
Ο κ. Γιούνγκερ εδήλωσε προ ενός έτους ότι είχε διαπιστώσει τη μεγάλη αιμορραγία των Ελλήνων από τις υπερβολικές (και αναγκαστικές) δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού από Γερμανία και Γαλλία συγκεκριμένα. Και συμπέρανε ότι έτσι οι πωλητές μας οδηγούν σε βέβαιη καταστροφή. Όμως ομολογεί ότι δεν προέβη σε καμμιά ενέργεια, για να μη βλάψει τα συμφέροντα των φιλικών του χωρών!
Στα 2008 υπήρξε η μεγάλη οικονομική κρίση στην Ευρώπη. Ήταν λοιπόν επόμενο να επηρεαστεί και η ελληνική οικονομία. Εν τούτοις το επίπεδο ζωής, αρκετά υψηλό, ώστε να έχουμε καταταγεί μεταξύ των 30 πλουσιότερων χωρών του κόσμου, έμεινε βασικά το ίδιο. Υπήρξε όμως άνοδος του δημοσίου χρέους.
Όμως το δημόσιο χρέος δεν οδηγεί αναγκαστικά σε οικονομική κρίση. Τα χρέη μεγάλων χωρών όπως λ.χ. οι ΗΠΑ και η Γερμανία υπολογίζονται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Το πρόβλημα είναι εάν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη και παραγωγή. Τότε μπορεί κανείς να δανείζεται από τις μεγάλες Τράπεζες με επιτόκιο έως 5%, έως ότου περάσει η κρίση.
Σ’ αυτή τη θέση ακριβώς βρισκόμασταν στα 2009, όταν έγινε η κυβερνητική αλλαγή τον Νοέμβριο και ανέλαβε πρωθυπουργός ο Γ. Παπανδρέου. Για να κατανοηθεί τι σκέπτεται σήμερα ο ελληνικός λαός για την καταστροφική πολιτική του, παραθέτω δύο νούμερα: Στις εκλογές του 2009 το ΠΑΣΟΚ κέρδισε το 44% των ψήφων. Σήμερα τα γκάλοπ του δίνουν 6%.
Ο κ. Παπανδρέου θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση (που όπως είπα αντανακλούσε την ευρωπαϊκή) με δάνεια από τις ξένες Τράπεζες και με το σύνηθες επιτόκιο δηλαδή κάτω από 5%. Εάν το έκανε αυτό, δεν θα υπήρχε για τη χώρα μας το παραμικρό πρόβλημα. Το αντίθετο μάλιστα θα συνέβαινε, γιατί βρισκόμασταν σε φάση οικονομικής ανάπτυξης κι έτσι ασφαλώς θα ανέβαινε το βιοτικό μας επίπεδο.
Όμως ο κ. Παπανδρέου είχε ήδη ξεκινήσει τη συνωμοσία του εναντίον του ελληνικού λαού από το καλοκαίρι του 2009, όταν συναντήθηκε κρυφά με τον Στρως Καν, με στόχο να οδηγηθεί η Ελλάδα κάτω από την ηγεμονία του ΔΝΤ. Η πληροφορία για τη συνάντηση αυτή δόθηκε στην δημοσιότητα από τον ίδιο τον πρώην Πρόεδρο του ΔΝΤ..
Για να φτάσουμε όμως έως εκεί, θα έπρεπε να παραμορφωθεί η πραγματική οικονομική κατάσταση στη χώρα μας, ώστε να φοβηθούν οι ξένες Τράπεζες και να ανεβάσουν τα επιτόκια δανεισμού σε απαγορευτικούς αριθμούς. Αυτή η επαχθής επιχείρηση ξεκίνησε με την ψεύτική εκτίναξη του Δημοσίου Ελλείμματος από το 9,2% στο 15%. Για την κακουργηματική αυτή πράξη ο Εισαγγελέας κ. Πεπόνης παρέπεμψε προ 20 ημερών στην Δικαιοσύνη τους κυρίους Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου (υπουργό των Οικονομικών).
Ακολούθησε η συστηματική εκστρατεία του κ. Παπανδρέου και του Υπουργού Οικονομικών στην Ευρώπη που διήρκεσε 5 μήνες, κατά την οποία προσπαθούσαν να πείσουν τους ξένους ότι η Ελλάδα είναι ένας Τιτανικός έτοιμος να βυθιστεί, ότι οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι, τεμπέληδες και επομένως ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες της χώρας. Σε κάθε τους δήλωση ανέβαιναν τα επιτόκια, ώστε να μην μπορούμε πια να δανειστούμε, οπότε η υπαγωγή μας στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα να πάρει τον χαρακτήρα της σωτηρίας μας, ενώ στην πραγματικότητα υπήρξε η αρχή του θανάτου μας.
Τον Μάιο του 2010 υπεγράφη από έναν και μόνο Υπουργό το περίφημο Μνημόνιο, δηλαδή η πλήρης υποταγή μας στους δανειστές μας. Το ελληνικό δίκαιο σ’ αυτές τις περιπτώσεις απαιτεί την ψήφιση μιας τόσο σημαντικής συμφωνίας από τα τρία πέμπτα της Βουλής. Άρα στην ουσία το Μνημόνιο και η Τρόικα που σήμερα ουσιαστικά μας κυβερνούν λειτουργούν παράνομα όχι μόνο για το ελληνικό αλλά και για το ευρωπαϊκό δίκαιο.
Από τότε έως τώρα, εάν τα σκαλιά που οδηγούν στο θάνατό μας είναι είκοσι, έχουμε ήδη διανύσει πάνω από τα μισά. Φανταστείτε ότι με το Μνημόνιο αυτό παραχωρούμε στους ξένους την Εθνική μας Αυτοτέλεια και την Δημόσια περιουσία μας. Δηλαδή Λιμάνια, Αεροδρόμια, Οδικά δίκτυα, Ηλεκτρισμό, Ύδρευση, Υπόγειο και υποθαλάσσιο πλούτο κλπ. κλπ. Κι ακόμα τα ιστορικά μας μνημεία όπως η Ακρόπολη, οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Επίδαυρος κλπ. αφού έχουμε παραιτηθεί από όλες τις σχετικές ενστάσεις.
Σταμάτησε η παραγωγή, ανέβηκε στο 18% η ανεργία, κλείσανε 80.000 καταστήματα, χιλιάδες βιοτεχνίες και εκατοντάδες βιομηχανίες. Συνολικά βάλανε λουκέτο 432.000 επιχειρήσεις. Δεκάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες εγκαταλείπουν τη χώρα, που βυθίζεται κάθε μέρα και πιο πολύ σε μεσαιωνικό σκότος. Χιλιάδες πρώην ευκατάστατοι πολίτες ψάχνουν στα σκουπίδια και κοιμούνται στο πεζοδρόμιο.
Στο μεταξύ υποτίθεται ότι ζούμε χάρη στη μεγαλοψυχία των δανειστών μας, της Ευρώπης των Τραπεζών και του ΔΝΤ. Στην πραγματικότητα κάθε πακέτο με τα δεκάδες δισ. ευρώ με τα οποία χρεώνεται η Ελλάδα επιστρέφεται ολόκληρο από κει που έρχεται, ενώ εμείς φορτωνόμαστε νέους αβάσταχτους τόκους. Και επειδή υπάρχει η ανάγκη να διατηρηθεί το Κράτος, τα Νοσοκομεία και τα Σχολεία, η Τρόικα φορτώνει τα μεσαία και τα κατώτερα οικονομικά στρώματα της κοινωνίας με υπέρμετρους φόρους, που οδηγούν κατ’ ευθείαν στην πείνα. Γενικευμένη κατάσταση πείνας είχαμε στην αρχή της γερμανικής κατοχής το 1941 με 300.000 νεκρούς σε διάστημα έξι μηνών. Από τότε το φάσμα της πείνας ξανάρχεται στη συκοφαντημένη και δύστυχη χώρα μας.
Αν σκεφθεί κανείς ότι η γερμανική κατοχή μας στοίχισε ένα εκατομμύριο νεκρούς και την ολοσχερή καταστροφή της χώρας μας, πώς είναι δυνατόν να δεχτούμε εμείς οι Έλληνες τις απειλές της κ. Μέρκελ και την πρόθεση των Γερμανών να μας επιβάλουν ένα νέο γκαουλάιτερ… Τη φορά αυτή με γραβάτα…
Και για να αποδείξω πόσο πλούσια χώρα είναι η Ελλάδα και πόσο εργατικός και συνειδητοποιημένος Λαός είναι ο Έλληνας (συνείδηση του Χρέους προς την Ελευθερία και της αγάπης προς την πατρίδα) είναι η εποχή της Γερμανικής Κατοχής από το 1941 έως τον Οκτώβριο του 1944. Όταν τα SS και η πείνα σκότωσαν ένα εκατομμύριο πολίτες και η Βέρμαχτ κατέστρεφε συστηματικά την χώρα, έκλεβε την αγροτική παραγωγή και τον χρυσό από τις Τράπεζες, οι Έλληνες έσωσαν από την πείνα τον Λαό με τη δημιουργία του Κινήματος της Εθνικής Αλληλεγγύης και δημιούργησαν έναν παρτιζάνικο στρατό 100.000, που καθήλωσε στην χώρα μας 20 γερμανικές μεραρχίες.
Συγχρόνως όχι μόνο κατόρθωσαν οι Έλληνες χάρη στην εργατικότητά τους, να επιζήσουν αλλά υπήρξε και μεγάλη ανάπτυξη της νεοελληνικής τέχνης μέσα στις συνθήκες κατοχής, ιδιαίτερα στους τομείς της λογοτεχνίας και της μουσικής.
Η Ελλάδα επέλεξε την οδό της αυτοθυσίας για την ελευθερία και συγχρόνως της επιβίωσης.
Και τότε μας χτύπησαν αναίτια κι εμείς απαντήσαμε με Αλληλεγγύη και Αντίσταση και επιζήσαμε. Το ίδιο ακριβώς κάνουμε και τώρα με τη βεβαιότητα ότι τελικός νικητής θα είναι ο ελληνικός λαός. Αυτό το μήνυμα στέλνω στην κ. Μέρκελ και στον κ. Σόϊμπλε δηλώνοντας ότι παραμένω πάντοτε φίλος του Γερμανικού Λαού και θαυμαστής της μεγάλης του συνεισφοράς στην Επιστήμη, τη Φιλοσοφία και την Τέχνη και ιδιαίτερα στη Μουσική! Και η καλλίτερη ίσως απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι εμπιστεύθηκα το σύνολο του μουσικού μου έργου σε δύο Γερμανούς Εκδότες, τον Schott και το ν Breitkopf, που είναι από τους μεγαλύτερους εκδότες του κόσμου και η συνεργασία μου μαζί τους είναι άκρως φιλική.
Μας απειλούν ότι θα μας εκδιώξουν από την Ευρώπη. Εάν η Ευρώπη δεν μας θέλει μια φορά, εμείς αυτή την Ευρώπη των Μέρκελ – Σαρκοζί δεν την θέλουμε δέκα φορές.
Σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου, ετοιμάζομαι να πάρω μέρος κι εγώ μαζί με τον Μανώλη Γλέζο, τον ήρωα που κατέβασε τη Σβάστικα από την Ακρόπολη δίνοντας έτσι το σινιάλο για το ξεκίνημα όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής αντίστασης ενάντια στον Χίτλερ. Οι δρόμοι και οι πλατείες μας θα πλημμυρίσουν από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που θα διαδηλώνουν την οργή τους κατά της κυβέρνησης και της Τρόικα.
Άκουσα χθες τον τραπεζίτη-Πρωθυπουργό στο διάγγελμά του προς τον Ελληνικό Λαό να λέει ότι «έχουμε φτάσει σχεδόν στο μηδέν». Ποιοι όμως μας έφτασαν μέσα σε δυο χρόνια στο ΜΗΔΕΝ; Οι ίδιοι, που αντί να βρίσκονται στη φυλακή, εκβιάζουν τους βουλευτές να υπογράψουν Νέο Μνημόνιο χειρότερο από το πρώτο, που θα εφαρμοστεί από τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες μεθόδους που μας οδήγησαν στο ΜΗΔΕΝ. Γιατί; Γιατί αυτό επιτάσσει το ΔΝΤ και το Γιούρο Γκρουπ εκβιάζοντάς μας ότι εάν δεν υπακούσουμε, θα οδηγηθούμε στην χρεοκοπία… Εδώ παίζεται το θέατρο του παραλόγου. Όλοι αυτοί οι κύκλοι που ουσιαστικά μας μισούν (ξένοι και Έλληνες) και που είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την δραματική κατάσταση στην οποία οδήγησαν τη χώρα, απειλούν, εκβιάζουν, με σκοπό να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο, δηλαδή να μας πάνε κάτω από το ΜΗΔΕΝ, έως την οριστική μας εξαφάνιση.
Έχουμε επιζήσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες μέσα από τους αιώνες και είναι βέβαιο ότι αν μας οδηγήσουν με τη βία στο προτελευταίο σκαλοπάτι πριν από τον θάνατο, οι Έλληνες όχι μόνο θα επιζήσουν αλλά και θα αναγεννηθούν. Αυτή τη στιγμή έχω αφιερώσει όλες μου τις δυνάμεις στην προσπάθεια να ενωθεί δυναμικά ο ελληνικός λαός. Προσπαθώ να τον πείσω ότι η Τρόικα και το ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος. Ότι υπάρχει άλλη λύση. Κι αυτή είναι να αλλάξουμε ριζικά την πορεία του έθνους μας και να στραφούμε προς την Ρωσία για οικονομική συνεργασία και για τη δημιουργία κοινοπραξιών που θα μας βοηθήσουν στην ανάδειξη του φυσικού πλούτου της χώρας με όρους που θα εξασφαλίζουν το εθνικό μας συμφέρον. Όσο για την Ευρώπη προτείνω να πάψουμε να αγοράζουμε πολεμικό υλικό από την Γερμανία και την Γαλλία. Όπως θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, ώστε η Γερμανία να εξοφλήσει τις πολεμικές αποζημιώσεις που μας οφείλει και που σήμερα μαζί με τους τόκους μπορεί να ανέρχονται στα 500 δισ. ευρώ.
Η μοναδική δύναμη που μπορεί να πραγματοποιήσει αυτές τις επαναστατικές αλλαγές είναι ο ελληνικός λαός ενωμένος σε ένα τεράστιο Μέτωπο Αντίστασης και Αλληλεγγύης, ώστε να εκδιωχθεί η Τρόικα (ΔΝΤ και Ευρωπαϊκές Τράπεζες) από την χώρα. Ενώ παράλληλα θα πρέπει να θεωρηθούν ως μη γενόμενες όλες οι παράνομες ενέργειές τους (δάνεια, χρέη, τόκοι, φόροι, αγορές του Δημόσιου πλούτου). Φυσικά οι Έλληνες συνεργάτες τους που έχουν ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση του λαού μας ως προδότες, θα πρέπει να τιμωρηθούν.
Στον σκοπό αυτό (της ενότητας του Λαού σε ένα Μέτωπο) είμαι ολοκληρωτικά δοσμένος και πιστεύω ότι τελικά θα δικαιωθώ. Πολέμησα με το όπλο στο χέρι ενάντια στην Χιτλερική κατοχή. Γνώρισα τα μπουντρούμια της Γκεστάπο. Καταδικάστηκα από τους Γερμανούς σε θάνατο και έζησα ως εκ θαύματος. Στα 1967 ίδρυσα το ΠΑΜ, την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση κατά της στρατιωτικής χούντας. Πάλεψα στην παρανομία. Πιάστηκα και φυλακίστηκα στο «σφαγείο» της χουντικής Ασφάλειας. Τελικά και πάλι επέζησα.
Σήμερα είμαι 87 ετών και είναι πολύ πιθανόν να μη ζήσω τη σωτηρία της αγαπημένης μου πατρίδας. Όμως θα πεθάνω με τη συνείδησή μου ήσυχη, γιατί εξακολουθώ να κάνω το Χρέος μου απέναντι στα ιδανικά της Ελευθερίας και του Δικαίου ως το τέλος.
Αθήνα, 12.2.2012
Μίκης Θεοδωράκης

υπαρχουν κι αυτές οι φωνές...

Aρθρο στη "LE MONDE"
του Etienne Roland

Του Etienne Roland, στη γαλλική "Le Monde" -

Νιώθω βαθιά ταπεινωμένος, ως φιλέλληνας, όταν μια εφημερίδα τολμά να βάλει τίτλο πως η Ελλάδα είναι «μια χώρα ίσως λιγότερο "ευρωπαϊκή" απ' ό,τι φαίνεται» κι όταν το περιεχόμενο αυτού του άρθρου είναι κακή σύνοψη μιας ιστορίας την οποία οι συντάκτες δεν έχουν ζήσει. Νιώθω ταπεινωμένος, ως Γάλλος, που.... συμπατριώτες μου πληγώνουν με τέτοιο τρόπο την ιστορία και τροφοδοτούν τον μύθο του ψεύτη και πονηρού (poniros στο πρωτότυπο) Έλληνα.

Αν λοιπόν δεν είναι η Ελλάδα ευρωπαϊκή χώρα, ποιος αξίζει αυτόν τον τίτλο; Ο γερμανός βάρβαρος ή η ύπουλη Αλβιών, την οποία ο μεγαλύτερος ποιητής της, ο Βύρωνας, κατηγορούσε ήδη για λεηλασία της χώρας του Ομήρου; Περισσότερο ευρωπαϊκή η Αγγλία, που δεν επιθυμεί καμία ευρωπαϊκή αλληλεγγύη - και κυρίως όχι εκείνη που θα της κόστιζε χρήματα; Δεν είναι αυτή η χώρα που επανέφερε στην Ελλάδα τον στρατό και τον βασιλιά στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πυροδοτώντας έναν κατακλυσμό που η Ελλάδα έμελλε να πληρώσει πολύ ακριβά, μια χώρα που μπορεί εντούτοις να υπερηφανεύεται για την αντίσταση την πιο υποδειγματική απέναντι στον Ναζί κατακτητή. Η ιδέα της Ευρώπης δεν έχει και πολλά χρόνια ζωή, αμφιβάλλω αν μπορούμε να διανέμουμε διπλώματα ευρωπαϊκότητας. Τόσο η ιδέα όσο και το γεωγραφικό της περιεχόμενο είναι προς οικοδόμηση και όχι ένα ακέραιο δεδομένο.

Ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη διότι, λέει, από αυτή τη χώρα έρχονταν η δημοκρατία και ο πολιτισμός. Έστω, αν και μπορεί κανείς να πει πολλά για αυτή την αθηναϊκή δημοκρατία, την οπαδό της δουλείας, την ιμπεριαλιστική … Αλλά ο τόνος τοποθετείται εσφαλμένα, διότι το πρόβλημα δεν είναι να μάθουμε πού γεννήθηκε η δημοκρατία, το πρόβλημα είναι να αναγνωρίσουμε ότι ο ελληνικός ή, καλύτερα ας πούμε, ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός είναι το μόνο κοινό σκυρόδεμα σε μια ιστορία φτιαγμένη από αντιπαλότητες και παγκόσμιους πολέμους. Αυτός ο περίφημος ελληνικός πολιτισμός έθρεψε την Αναγέννηση, τα γράμματα και τις τέχνες, τους κλασικούς μας του 18ου αιώνα και γονιμοποίησε τις ελίτ του ίδιου αυτού αιώνα που συντάραξαν τον κόσμο.


Η θέση της Ελλάδας είναι στο κέντρο της Ευρώπης, πρόκειται άλλωστε για μία από τις πιο ζωντανές και τις πιο λαμπερές εστίες της ευρωπαϊκής κουλτούρας : με πρόσωπα αξιοσημείωτα σε όλους τους τομείς, και όχι μόνο στην ποίηση, με μια πρωτότυπη σχολή ζωγραφικής που αρχίζει από τον Θεόφιλο και οδηγεί στον Τσαρούχη μέσω του Εγγονόπουλου, με φιλόσοφους όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης … Δείτε ποιοι μεταφράζονται στην Ελλάδα : ο Βερνάν, ο Φουκό και ο Ντεριντά• δείτε πού διαπλάθονται οι ελίτ : στον τομέα της ιστορίας, η E.H.E.S.S. (Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών) έχει παίξει μεγάλο ρόλο. Και θα βρείτε στην Ελλάδα μια γενιά αξιόλογων ιστορικών που συμμετέχουν στην ανανέωση του κλάδου.
Όλοι λοιπόν ψεύτες και κλέφτες τους οποίους πρέπει να υπερασπιστούμε γιατί εφηύραν κάποτε τη λέξη «δημοκρατία»; Υπάρχουν πολλά ακόμα πράγματα να βάλουμε στη ζυγαριά: η φιλοσοφία (α λα δυτικά), η ιστορία, το θέατρο… Υπάρχουν σήμερα σε αυτή τη χώρα άνδρες και γυναίκες από τους πιο καλλιεργημένους και τους πιο πολιτισμένους που γνωρίζω• δεν δέχομαι να τους βάζουν «βάρβαροι» στον πάγκο της Ευρώπης. Όσο για τους αξιοθρήνητους κομπιναδόρους, σε ποια χώρα δεν υπάρχουν, έχοντας διασπαθίσει δεκάδες δισεκατομμύρια ;

Το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα είναι περισσότερο ή λιγότερο ευρωπαϊκή: τα ίδια τα θεμέλια της Ευρώπης δεν υφίστανται χωρίς τον ελληνισμό.

Να θυμίσουμε πως η Ευρώπη ήταν μια πριγκίπισσα από τη Φοινίκη που απήχθη από Κρήτες προκαλώντας μία από τις πρώτες διαμάχες μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η Ευρώπη έχει λοιπόν και ανατολίτικες ρίζες κι αυτός είναι ένας πολύ χρήσιμος μύθος σε αυτές τις εποχές διασταύρωσης των πληθυσμών.

Τσιμέντο της Ευρώπης δεν είναι οι τράπεζες και οι τραπεζίτες αλλά ένας πολιτισμός, και ο ελληνικός πολιτισμός είναι ένα από τα στοιχεία που μας ενώνουν• αλίμονο, υπάρχουν τόσο λίγα !

Vive la Grece ! Και ας μην αφήσουμε τεχνοκράτες να γονατίσουν φίλους και αδελφούς, πόσω μάλλον να τους ταπεινώσουν και να ταπεινώσουν κι εμάς.

* Ο κύριος Ετιέν Ρολάν είναι πρώην Διευθυντής της Γαλλικής Σχολής Αθηνών (E.F.A.) και Επίτιμος Καθηγητής Ελληνικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Paris I - Πάνθεον - Σορβόνη.

Το κείμενο αυτό είναι η απάντηση του κ. Ετιέν Ρολάν στο πρόσφατο δισέλιδο δημοσίευμα της «Monde» με τίτλο «Ελλάδα – Ευρώπη : η μεγάλη παρεξήγηση», όπου αμφισβητούνταν η ευρωπαϊκότητα της χώρας μας.


TA NEΑ

Ακολουθεί το πρωτότυπο κείμενο
από τη συνδρομητική Le Monde :

ELLADA, apari mou,

par ETIENNE ROLAND, Ancien directeur de l'Ecole française d'Athènes, professeur émérite d’ archéologie grecque, Paris I Panthéon – Sorbonne.

je me sens profondément humilié dans mon philhellénisme quand un journal ose titrer que la Grèce est un « pays peut-être moins “européen” qu'il n'y paraît » et que le contenu de cet article est un mauvais résumé d'une histoire que les auteurs n'ont pas vécue ; je suis humilié comme Français que des compatriotes fassent si mal de l'histoire et nourrissent le mythe du Grec menteur et poniros.

Je ne reviendrai que sur quelques points. Si la Grèce n'est pas un pays européen, qui mérite ce titre ? Le barbare germain ou la perfide Albion à laquelle son plus grand poète, Byron, reprochait déjà de piller le pays d'Homère ? Plus Européenne l'Angleterre qui ne veut d'aucune solidarité européenne et surtout pas de celles qui lui coûteraient de l'argent ? N'est-ce pas elle qui a ramené en Grèce l'armée et le roi, à la fin de la Seconde Guerre mondiale, déclenchant un cataclysme que le pays allait payer très cher, pays qui peut pourtant se targuer de la résistance la plus exemplaire face à l'occupant nazi. Il n'y a pas si longtemps qu'est née l'idée d'Europe et je doute que l'on puisse distribuer des brevets d'européanisme. L'idée comme son contenu géographique est à construire et n'est pas une donnée intangible.

V. Giscard d'Estaing a fait rentrer la Grèce en Europe parce que, dit-il, la démocratie et la culture venaient de ce pays. Soit, même s'il y aurait beaucoup à dire sur cette démocratie athénienne, esclavagiste et impérialiste... Mais l'accent est mal mis, car le problème n'est pas de savoir où est née la démocratie, le problème est de reconnaître que la culture grecque, disons gréco-romaine, est le seul ciment commun dans une histoire faite de rivalités et de guerres mondiales. Cette fameuse culture grecque a nourri la Renaissance, les lettres comme les arts, nos classiques du XVIIe s. et a fécondé les élites du XVIIIe s qui ont bouleversé le monde. Le XIXe s. a joué un rôle fondamental dans la diffusion des arts et des lettres grecques engendrant un courant « néo-classique » que l'on retrouve à Edimbourg,- qui en fut l'un des centres et où l'on voulut construire un Parthénon — , mais aussi à Ratisbonne, où le Walhala, célébrant la victoire des Allemands sur les troupes napoléoniennes, est une réplique d'un temple grec.

L'art contemporain à partir de 1900 s'est construit en réaction contre le « classicisme » et l'on ne peut que s'en réjouir, car la leçon de l'art grec était celle de la concurrence et de la liberté. La culture de nos élites s'est modernisée et le latin, comme le grec, ne sont plus que marginalement enseignés dans nos écoles. Loin de moi l'idée de vouloir en refaire la culture de l'élite, qui se nourrit aujourd'hui de diversités littéraires ou artistiques dans un contexte mondialisé : cela est fort bien et l'un des acquis essentiels de ce que l'on appelle la « post-modernité ». Mais ces transformations n'affectent nullement la place de la Grèce au centre de l'Europe, car il s'agit d'un des foyers les plus vivants et les plus brillants de la culture européenne : des individualités remarquables dans tous les domaines, et pas seulement en poésie, une école de peinture originale de Théophilos à Tsaroukis en passant par Engonopoulos, des philosophes comme Kastoriadis..Regardez qui est traduit en Grèce : Vernant, Foucault et Derrida ; regardez où sont formées les élites : dans le milieu historien, l'EHESS a joué un grand rôle et vous trouvez en Grèce une génération de remarquables historiens participant au renouvellement de la discipline.

Alors tous des menteurs et des voleurs qu'il faut défendre parce que dans le temps ils ont inventé le mot de démocratie ? Il y aurait bien d'autres choses à mettre dans la balance : la philosophie (à l'occidentale), l'histoire, le théâtre... Il y a aujourd'hui dans ce pays des hommes et des femmes parmi les plus cultivés et les plus policés que je connaisse ; je ne supporte pas que des « barbares » les mettent au banc de l'Europe. Quant aux fraudeurs minables, dans quel pays n'en trouve-t-on pas, qui ont dilapidé des dizaines de milliards à date récentes ?

Il ne s'agit pas de savoir si la Grèce est plus ou moins européenne, puisque les fondements même de l'Europe ne s'entendent pas sans l'hellénisme ; rappelons qu'Europe est une princesse phénicienne enlevée par des Crétois et engendrant un des premiers conflits entre l'Occident et l'Orient. Europe a donc aussi des racines orientales, un mythe bien utile dans ces temps d'hybridation des populations. L’Europe n'a pas pour ciment des banques et des banquiers, elle a pour ciment une culture, et la culture hellénique est un des éléments qui nous unit ; hélas, il y a en a bien peu !

Vive la Grèce, et ne laissons pas des technocrates mettre à genoux des amis et des frères, encore moins les humilier et nous humilier.