μια απαντηση στα ερωτηματικα που κατετρωγαν την ψυχη των παπούδων μας

Το κείμενο της πρότασης για το Νόμπελ Ειρήνης στον Κεμαλ από τον Ε. Βενιζέλο

Αθήνα, 12 Ιανουαρίου 1934
Κύριε Πρόεδρε,
Για περίπου επτά αιώνες ολόκληρη η Μέση Ανατολή και
μεγάλο τμήμα της Κεντρικής Ευρώπης αποτέλεσαν θέατρο
αιματηρών πολέμων. Κύρια αιτία γι αυτούς ήταν η Οθωμανική
Αυτοκρατορία και το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων.
Η υποδούλωση χριστιανικών λαών, οι θρησκευτικοί πόλεμοι του
Σταυρού εναντίον της Ημισελήνου που μοιραία επακολούθησαν
και οι διαδοχικές εξεγέρσεις όλων αυτών των λαών που προσέβλεπαν
στην απελευθέρωσή τους δημιουργούσαν μια κατάσταση πραγμάτων
που θα παρέμενε μόνιμη πηγή κινδύνων όσο η Οθωμανική
Αυτοκρατορία διατηρούσε τα ‘ίχνη που της είχαν αφήσει οι Σουλτάνοι.
Η εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1922, όταν το
εθνικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θριάμβευσε επί των
αντιπάλων του, έθεσε οριστικά τέλος σ’ αυτή την κατάσταση
αστάθειας και μισαλλοδοξίας.
Πράγματι, σπάνια στη ζωή ενός έθνους πραγματοποιήθηκε σε
τόσο λίγο χρόνο μια αλλαγή τόσο ριζική.
Μια παρακμάζουσα αυτοκρατορία που ζούσε υπό θεοκρατικό καθεστώς
στο οποίο οι έννοιες του δικαίου και της θρησκείας συγχέονταν
μετατράπηκε σ`ένα εθνικό και σύγχρονο κράτος, γεμάτο
ενέργεια και ζωή.
Με την ώθηση του μεγάλου μεταρρυθμιστή Μουσταφά Κεμάλ
το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων καταλύθηκε και
το κράτος κατέστη αληθινά κοσμικό. Το έθνος ολόκληρο στράφηκε
προς την πρόοδο, με την θεμιτή φιλοδοξία να ενταχθεί στην
πρωτοπορία των πολιτισμένων λαών.
Όμως το κίνημα για την εδραίωση της ειρήνης προχώρησε
από κοινού με όλες εκείνες τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις που
προσέδωσαν στο νέο κυρίως εθνικό κράτος της Τουρκίας τη
σημερινή του μορφή.  Πράγματι η Τουρκία δεν δίστασε να
αποδεχθεί ειλικρινά την απώλεια επαρχιών όπου κατοικούσαν
άλλες εθνότητες και, ικανοποιημένη πραγματικά με τα εθνικά
και πολιτικά της σύνορα όπως καθορίστηκαν από τις Συνθήκες,
έγινε αληθινός στυλοβάτης της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.
Είμαστε εμείς οι Έλληνες που αιματηροί αγώνες αιώνων μας
είχαν φέρει σε κατάσταση διαρκούς ανταγωνισμού με την Τουρκία
οι πρώτοι που είχαμε την ευκαιρία να αισθανθούμε τις συνέπειες
αυτής της βαθιάς αλλαγής στη χώρα αυτή, διάδοχο της παλιάς
Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Από την επόμενη μέρα της Μικρασιατικής καταστροφής,
διαβλέποντας την δυνατότητα συνεννόησης με την αναγεννημένη
Τουρκία, που προέκυψε από τον πόλεμο ως εθνικό κράτος,
της απλώσαμε το χέρι και το δέχτηκε με ειλικρίνεια.
Από αυτήν την προσέγγιση, που μπορεί να χρησιμεύσει ως
παράδειγμα για τη δυνατότητα συνεννόησης ακόμη και μεταξύ λαών
που τους χώρισαν οι πιο σοβαρές διαφορές, όταν αυτοί διαποτιστούν
με την ειλικρινή επιθυμία για ειρήνη, προέκυψαν  μόνο καλά,
τόσο για τις δύο ενδιαφερόμενες χώρες όσο και για τη διατήρηση
της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.
Ο άνθρωπος στον οποίο οφείλεται αυτή η πολύτιμη συμβολή στην
ειρήνη δεν είναι άλλος από τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας
Μουσταφά Κεμάλ Πασά.
Έχω λοιπόν την τιμή ως αρχηγός της Ελληνικής Κυβέρνησης το 1930,
όταν η υπογραφή του Ελληνοτουρκικού συμφώνου σηματοδότησε μια
νέα εποχή στην πορεία της Εγγύς Ανατολής προς την ειρήνη,
να υποβάλλω την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά για
την διακεκριμένη τιμή του βραβείου Νόμπελ για την Ειρήνη.
Με βαθύτατη εκτίμηση
Ε.Κ.Βενιζέλος
Πηγή: http://maillists.uci.edu/mailman/public/mgsa-l/2009-January

κατι σαν μνημοσυνο στην πατριδα της ψυχης μας,στην κουκλα...

 

90 χρόνια τα την κατάκτηση της Σμύρνης από τους Τούρκους και την καταστροφή της πόλης , η τουρκική εφημερίδα Radikal, δημοσιεύει ένα τολμηρό άρθρο, που προσπαθεί να αποδείξει πως οι ίδιοι οι Τούρκοι έκαψαν την πόλη και ο Κεμάλ ή ανέχτηκε ή ακόμη και συνεργάστηκε για την πυρπόληση της πόλης.
Στην Τουρκία, ακόμη και σήμερα περιοδικά ιστορίας όπως το “Derin Tarih” ισχυρίζονται πως η πυρκαγιά της Σμύρνης προκλήθηκε από τους Αρμένιους!!
Η έγκυρη ιστορικός Αϊσε Χούρ, αποκαλύπτει ντοκουμέντα τα οποία δείχνουν σημαντικές λεπτομέρειες. «Στην πυρκαγιά καταστράφηκε έκταση 2.6 εκατομμυρίων τετραγωνικών . μέτρων, κάηκαν 25.000 σπίτια, καταστήματα, εκκλησίες, αποθήκες. Μαζί με τους Έλληνες και Αρμένιους που έφτασαν στη Σμύρνη καθώς τους κυνηγούσαν οι δυνάμεις των Τούρκων, ο πληθυσμός τους είχε φτάσει τους 500.000. Αν λάβουμε υπ’όψη πως 380.000 άνθρωποι σώθηκαν με τα καράβια, και πως περίπου 180.000 άνθρωποι κάηκαν στην πυρκαγιά, η πόλη είχε «απελευθερωθεί» ήδη αυτόματα από τον πληθυσμό της» γράφει η Χούρ, που δείχνει ξεκάθαρα την αντίθεση της με την πολιτική αυτή.
«Ο ΚΕΜΑΛ ΕΤΡΩΓΕ ΣΕ ΓΙΟΡΤΙΝΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΦΛΕΓΟΝΤΑΝ ΤΗ ΣΜΥΡΝΗ»
H τουρκάλα ιστορικός στο άρθρο της στην εφημερίδα Radikal ισχυρίζεται πως υπάρχουν ντοκουμέντα την ώρα που είχε πάρει φωτιά η Σμύρνη, ο Κεμάλ Ατατούρκ βρίσκονταν στο σπίτι της αρραβωνιαστικιάς του, στην ίδια πόλη και ενώ υπήρχε πανικός, ο ίδιος και η παρέα του απολάμβαναν μεζέδες, και ρακί σε γιορτινό τραπέζι.
« Σύμφωνα με τον υπασπιστή του Κεμάλ Ατατούρκ, Σαλίχ Μπόζοκ, όταν η Σμύρνη φλέγονταν και όλα γίνονταν στάχτη, υπήρχε ένα μεγάλο τραπέζι στο σπίτι του μελλοντικού πεθερού του Κεμάλ Ατατούρκ του Ουσακζαντέ Μουαμέρ Εφέντι».Ο Μπόζοκ συνεχίζει με την εξής αφήγηση «Ο Κεμάλ στο τραπέζι το οποίο είχε στηθεί στο μπαλκόνι, πήρε τον φεβζί πασά, Τον Ισμέτ πασά, εμένα, τον Μουζαφέρ και την κυρία Λατιφέ. Ο Φεβζί πασάς γέμισε τα ποτήρια όλων με μεγάλη ικανοποίηση,. Ο Πασάς (Κεμάλ) αν και δεν έπινε δήλωσε πως «το καλαμάρι της Σμύρνης είναι πολύ διαφορετικό μου έλειψε. Δηλαδή όλοι ήταν ευχαριστημένοι από το τραπέζι και απ’όλη αυτή τη νύχτα»!
Σύμφωνα με την Χουρ, ο υπασπιστής του Κεμάλ, Μπόζοκ σε άρθρο του στην εφημερίδα Τζουμχουριέτ το 1939, αναφέρει και άλλες λεπτομέρειες για τη νύχτα που φλέγονταν η Σμύρνη.




 « Ο Μουσταφά Κεμάλ και η Λατιφέ κάποια στιγμή έμειναν μόνοι στο μπαλκόνι. … η πυρκαγιά συνέχιζε με όλη της τη δύναμη. Οι δυο υπασπιστές άκουγαν τη συνομιλία του ζευγαριού. Ο Κεμάλ ρώτησε στη Λατιφέ «έχετε πολλά κτήματα στο σημείο της φωτιάς»; εκείνη του απάντησε « το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας μας είναι εκεί, αλλά Πασά μου ας καούν όλα εσείς να είστε καλά. Όταν υπάρχουν τέτοιες ευτυχισμένες ημέρες, τι σημασία έχει η περιουσία. Σώθηκε η πατρίδα. Στο μέλλον μπορούμε να τα ξαναχτίσουμε και να τα κάνουμε και καλύτερα.» Η απάντηση αυτή άρεσε στον Κεμάλ ο οποίος απάντησε « Ναι ας καούν και ας καταρρεύσουν, όλα μπορούν να επουλωθούν».
Η τουρκάλα ιστορικός, επίσης αναφέρει πως ο Φαλίχ Ριφκί ο οποίος ήταν και αυτός στο τραπέζι ανέφερε πως « ο Μουσταφά Κεμάλ παρακολουθούσε την πυρκαγιά «με μια ηρεμία η οποία δεν άλλαζε».
Η Χουρ γράφει πως ο Φεβζί Πασάς, πάντως για την πυρκαγιά έχει αναφέρει πως « η στενή οπτική του Νουρετίν Πασά προκάλεσε δυο πικρά γεγονότα. Το ένα είναι η μεγάλη πυρκαγιά της Σμύρνης και το δεύτερο είναι, η φιλοξενία και το τραπέζωμα του Κεμάλ στο σπίτι της Λ ατιφέ , λόγω της πυρκαγιάς από το ξενοδοχείο όπου διέμενε.»
Η Αϊσέ Χούρ αναφέρει, « καλά την ώρα που η Σμύρνη μετατρέπονταν σε μια μαύρη τρύπα λόγω της πυρκαγιάς, ο Κεμάλ Ατατούρκ ο οποίος ήταν ψύχραιμος, συμμετείχε σε φαγητά, ζούσε ρομαντικές στιγμές με τη μέλλουσα σύζυγο του Λατιφέ, ο οποίος χαρακτήρισε το γεγονός ως «μη όμορφο», πως συμπεριφέρθηκε αργότερα»; Η τουρκάλα ιστορικός τονίζει πως ο ίδιος όλο απέφευγε να αναφερθεί στο θέμα αυτό. «όχι, ο Κεμάλ δεν μίλησε ποτέ για την πυρκαγιά της Σμύρνης»
Στα συμπεράσματα η Χουρ αναφέρει « υπάρχουν δυο ενδεχόμενα για τη σιωπή και την αδιαφορία του Κεμάλ για το γεγονός. Το καλό ενδεχόμενο είναι πως ο Κεμάλ επιτέθηκε στον Νουρετίν Πασά, ως «συνήθη ύποπτο» για την πυρκαγιά, για να δείξει στη Δύση πως δεν ηγείται ενός κινήματος που πυρπολεί τη χώρα. Το κακό ενδεχόμενο είναι πως ο Κεμάλ να μην είχε και ιδιαίτερο παράπονο από τον αποξένωση της πόλης από τα μη μουσουλμανικά στοιχεία με τον πιο σκληρό τρόπο., Το σημαντικότερο όμως είναι το ποιο είναι ποιο είναι το ενδεχόμενο το οποίο είναι πιο κοντά στην αλήθεια.»
 Η Σμύρνη άρχισε να φλέγεται στις 13 Σεπτεμβρίου και οι φλόγες τέθηκαν υπό έλεγχο στις 15 Σεπτεμβρίου.

MANΩΛΗΣ ΚΩΣΤΙΔΗΣ

 για νεο μας το λενε,λες και δεν ξεραμε τόσα χρονια ποιος εκαψε τη Σμυρνη...λες και δεν ξεραμε ότι εφυγαν οι παπουδες μας και σε πολλες περιπτωσεις το φαγητο ηταν στρωμενο στο τραπεζι και ζουσαν χρόνια με την ελπιδα του γυρισμου στα μύχια της ψυχής...και πέθαναν με την πικρα κατάστηθα και τα μεγάλα ερωτηματικα αναπάντητα...

το συνδικατο του παγκοσμιου εγκληματος

Kάλυπταν το έγκλημα του Στάλιν

Ρούσβελτ και Τσόρτσιλ γνώριζαν ότι οι Σοβιετικοί είχαν δολοφονήσει 22.000 Πολωνούς στο δάσος του Κατίν

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΝΑΤΑΣΑ ΜΠΑΣΤΕΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2012

Ο Φράνκλιν Ρούζβελτ και ο Γουίνστον Τσόρτσιλ γνώριζαν αλλά συγκάλυψαν τις αποδείξεις ότι η σοβιετική μυστική αστυνομία είχε δολοφονήσει χιλιάδες πολωνούς στρατιώτες στο δάσος του Κατίν, το 1940, επειδή φοβούνταν ότι αυτό θα αποξενώσει τον σύμμαχό τους στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, Ιωσήφ Στάλιν. Αυτό αποκαλύπτουν ντοκουμέντα που δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα από τα Εθνικά Αρχεία των ΗΠΑ.

Περισσότεροι από 22.000 πολωνοί στρατιώτες και αξιωματικοί, που ως πολίτες ήταν γιατροί, δικηγόροι και εκπαιδευτικοί, έχασαν τη ζωή τους έπειτα από εντολή του Στάλιν στη σφαγή του Κατίν, στη Δυτική Ρωσία. Πολλοί από αυτούς μεταφέρθηκαν με φορτηγά από στρατόπεδα συγκέντρωσης, πυροβολήθηκαν στο κεφάλι από πίσω και ρίχθηκαν σε μαζικούς τάφους. Η σφαγή ρίχνει ακόμη βαριά τη σκιά της στις σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Πολωνίας, αλλά τα νέα ντοκουμέντα στρέφουν αλλού το ενδιαφέρον: στο ότι τόσο η Ουάσιγκτον όσο και το Λονδίνο απέφυγαν να κατηγορήσουν το Κρεμλίνο, παρότι ήξεραν ότι η διαταγή είχε προέλθει από εκεί. Αντιθέτως, επί χρόνια υποστήριζαν την επίσημη εκδοχή της Σοβιετικής Ενωσης ότι η ναζιστική Γερμανία ήταν υπεύθυνη για τη σφαγή στο Κατίν, μόλο που δεκάδες αναφορές των μυστικών υπηρεσιών και καταθέσεις μαρτύρων αποδείκνυαν το αντίθετο.

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ. Σε αποκλειστικό του ρεπορτάζ το πρακτορείο Ασοσιέιτεντ Πρες αναφέρει ότι ως απάντηση σε πληροφοριοδότες που ήθελαν να ενημερώσουν για τα γεγονότα στο Κατίν, οι αμερικανικές στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες ανέφεραν: «Εάν εννοείτε την υπόθεση του Κατίν ενδιαφερόμαστε μόνο εάν τα στοιχεία σας δείχνουν την ενοχή των Γερμανών». Η Ρωσία παραδέχθηκε τη σφαγή μόλις το 1990, αφού επί πέντε δεκαετίες την απέδιδε στους Ναζί, οι οποίοι ωστόσο δεν κατέλαβαν την περιοχή παρά το 1941. Στα ντοκουμέντα περιλαμβάνεται και η μαρτυρία του αμερικανού αιχμαλώτου πολέμου, αντισυνταγματάρχη Τζον Βαν Βλιτ, τον οποίο μετέφεραν στον τόπο της σφαγής οι γερμανοί φύλακές του και κατόπιν έστειλε κωδικοποιημένα μηνύματα στη χώρα του για τα όσα είδε.

Το έγγραφο αυτό - μαζί με περίπου 1.000 ακόμη - που δόθηκε στη δημοσιότητα αποδεικνύει ότι η αμερικανική και η βρετανική κυβέρνηση γνώριζαν πολύ καλά ότι ο Στάλιν είχε δώσει την εντολή, δεν ήθελαν όμως να χαλάσουν τις σχέσεις τους μαζί του. Τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο η αντίδραση κάποιων αμερικανών αξιωματούχων για τη συγκάλυψη προκάλεσε τη δημιουργία μιας ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής στις ΗΠΑ προκειμένου να ερευνηθεί το Κατίν. Στο πόρισμά της, το 1952, η επιτροπή κατέληξε ότι δεν υπήρχε αμφιβολία για τη σοβιετική ενοχή, χαρακτήρισε τη σφαγή ως «ένα από τα πιο βάρβαρα διεθνή εγκλήματα στην παγκόσμια Ιστορία» και πρότεινε οι υπεύθυνοι να δικαστούν από διεθνές δικαστήριο. Παρά τα συμπεράσματα αυτά, ο Λευκός Οίκος τήρησε τη σιωπή του επί δεκαετίες, δείχνονταν απροθυμία να θίξει ένα θέμα που θα είχε αυξήσει την πολιτική ένταση με τους Σοβιετικούς στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Οι Πολωνοί πάντως πίεζαν, μέσω της εξόριστης κυβέρνησής τους στο Λονδίνο, από το 1940 τον Τσόρτσιλ και τον Ρούζβελτ να διεξαγάγουν έρευνες προκειμένου να αποδειχθεί ότι το έγκλημα ήταν των Σοβιετικών. Μάλιστα ο Ρούζβελτ σε επιστολή του προς τον Στάλιν αναφέρει ότι ο πολωνός ηγέτης στρατηγός Σικόρσκι «κάνει λάθος» που πιέζει για έρευνα.

και κατι αισιοδοξο..

Στη διεθνή λίστα καταταξησ πανεπιστημιων QS

Εξι ελληνικά ΑΕΙ στα 700 καλύτερα του κόσμου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2012

Εξι ελληνικά πανεπιστήμια συμπεριλαμβάνονται στα 700 καλύτερα του κόσμου, σύμφωνα με τη διεθνή λίστα κατάταξης πανεπιστημίων QS για το 2012, που δημοσιοποιήθηκε χθες. Στην πρώτη θέση της κατάταξης έχει επέλθει ανατροπή, καθώς καλύτερο πανεπιστήμιο στον κόσμο φιγουράρει πλέον το Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης, το γνωστό ΜΙΤ.

Η λίστα αυτή - ολόκληρη δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα www.topuniversities.com - έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια, πλάι σε ανάλογες όπως του Πανεπιστημίου της Σαγκάης ή των «Τάιμς», ως μία από τις πλέον έγκυρες διεθνείς κατατάξεις πανεπιστημίων.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - ΚΡΗΤΗ. Στην αναφορά της για την Ελλάδα, φαίνεται ότι το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το Πανεπιστήμιο Κρήτης (και τα δύο κατατάσσονται στις θέσεις 451-500) έχουν ξεπεράσει το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (501-550) και διακρίνονται πλέον ως τα κορυφαία πανεπιστήμια της χώρας.

Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το Πανεπιστήμιο Πατρών και το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών συμπληρώνουν την ελληνική εξάδα των ιδρυμάτων που περιλαμβάνονται στα 700 καλύτερα του κόσμου.

«Παρά τις συνεχιζόμενες και ευρέως γνωστές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν, τα ελληνικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα έχουν καταφέρει να παραμείνουν σχετικά σταθερά στην κατάταξη του τρέχοντος έτους, λόγω της ισχυρής φήμης τους», λέει ο επικεφαλής του τμήματος ερευνών της QS Μπεν Σόουτερ.

Στην κορυφή της κατάταξης, το Κέμπριτζ, που ήταν το πρώτο πανεπιστήμιο του κόσμου με βάση τις περυσινές κατατάξεις, φέτος παραδίδει τη σκυτάλη της πρωτιάς στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση.

Το ΜΙΤ φιγουράρει στην πρώτη θέση με βάση τον δείκτη παραπομπών/βιβλιογραφιών και τον δείκτη μέτρησης αναλογίας φοιτητή / διδασκόντων. Το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ έπεσε στην τρίτη θέση, για πρώτη φορά έπειτα από τη χρυσή εξαετία 2004-2009.

η αποκατασταση της ιστοριας

 Η Τουρκία διεκδικεί ιστορία. Επιδιώκει να αποκτήσει πολιτιστική  ταυτότητα  συγχέοντας την ιστορία με τη γεωγραφια,θελοντας να πείσει πως ό,τι ανήκει στο δικό της γεωγραφικό χώρο  (το πώς αποκτηθηκε ειναι γνωστό) είναι και δικό της ιστορικά.

Έχει ενθαρρυνθεί από την επιτυχία της να οικειοποιηθεί και τον Ηρακλη . Τον περασμένο Σεπτέμβριο το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης υπέκυψε στην πίεση της κοινής γνώμης και επέστρεψε το επάνω μισό ενός αγάλματος που φέρει την ονομασία «Κουρασμένος Ηρακλής», έχει ηλικία 1.800 ετών και προέλευση από τη νότια Τουρκία Ο Ερντογάν έφερε αυτοπροσώπως το τρόπαιο πίσω στην Τουρκία, όπου το κεφάλι και ο κορμός επανενώθηκαν με το κάτω μισό του αγάλματος.

Η Τουρκία έχει βλέψεις σε πολλά ακόμη μουσεία. Ένας κατάλογος έργων τέχνης που αναζητούνται στο εξωτερικό υποδηλώνει ότι το Υπουργείο Πολιτισμού έχει υποβάλει παρόμοια αιτήματα στο Λούβρο, το Μουσείο της Περγάμου, το Victoria & Albert του Λονδίνο, το Μουσείο Γκουλμπεκιάν στη Λισαβόνα, το Μουσείο Davids Samling στη Δανία, το Μουσείο Dumbarton Oaks στην Ουάσιγκτον, το Cleveland Museum of Art και στο Getty. Επίσης έχει διεκδικήσει κλεμμένες αρχαιότητες που κατασχέθηκαν από αστυνομικές αρχές της Γαλλίας, της Φλωρεντίας, της Βουλγαρίας, της Ελβετίας και της Σκωτίας.

οι Τούρκοι προσπαθούν εδώ και δεκαετίες να πείσουν ότι ζούσαν από πάντοτε στη Μικρά Ασία. Οι γνήσιοι Τούρκοι, όσοι ήταν -μερικές χιλιάδες υποστηρίζουν οι ιστορικοί-, ήρθαν από τη Μογγολία πριν 9 αιώνες και δεν έχουν καμία σχέση με το Αιγαίο, τη Μικρά Ασία και τους αρχαίους πολιτισμούς της περιοχής.Και απευθύνονται σε αδαείς που αγνοούν πως οι εμφανίσει αυτού του μογγολικού φύλου εγινε το 1071 στη μαχη του Μαντζικέρτ ( στην Αρμενία 26 Αυγούστου 1071 μεταξύ του βυζαντινού στρατού υπό τον αυτοκράτορα Ρωμανό Δ' Διογένη, και των Σελτζούκων Τούρκων του σουλτάνου Αλπ Αρσλάν. Ο αυτοκράτορας Ρωμανός ηττήθηκε, αιχμαλωτίστηκε και απελευθερώθηκε μετά την καταβολή λύτρων, ενώ η βυζαντινή αυτοκρατορία υποχρεώθηκε στην καταβολή ετήσιου φόρου και την παραχώρηση μερικών φρουρίων στους Σελτζούκους. Αυτή η πανωλεθρία των βυζαντινών στρατευμάτων και, κυρίως, η εσωτερική πολιτική παράλυση που ακολούθησε, επέτρεψε τη μόνιμη εγκατάσταση των Σελτζούκων στη Μικρά Ασία.)

Και ενώ μεγάλοι οργανισμοί όπως το Βρετανικό και το Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου αναβάλλουν εκθέσεις - μην μπορώντας να καλύψουν τα κενά από τα εκθέματα που αρνείται να τους δανείσει η Αγκυρα - αναγκάζονται να διαπραγματευτούν,κάτι που αρνούνται, από την άλλη πλευρά, να κάνουν με την Ελλάδα σχετικά με την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Η απάντηση είναι - διαρκώς - μονολεκτική: «όχι». Ακόμη και στην ελληνική πρόταση για μακροχρόνιο δανεισμό - κάτι που αντιπροτείνουν στην περίπτωση της Τουρκίας (αν και η αξία των διεκδικούμενων από την γείτονα είναι μικρότερη από εκείνη των Γλυπτών του Παρθενώνα).

Η στάση αυτή των βρετανικών μουσείων δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την απαξίωση που βιώνει η Ελλάδα, αλλά και από τον ρόλο που παίζει στην ευρωπαϊκή σκακιέρα η Τουρκία.

Η τουρκική πλευρά με επίσημη επιστολή της ζητά από το Βρετανικό Μουσείο την επιστροφή μιας στήλης από βασάλτη του 1ου αιώνα π.Χ. στην οποία απεικονίζεται ο βασιλιάς Αντίοχος Α' ο Επιφανής να χαιρετά τον Ηρακλή. Η στήλη ανακαλύφθηκε το 1882 κοντά στην πόλη Σαμσάτ, στα νότια της σημερινής Τουρκίας.

Ο νέος ισχυρός άνδρας της Τουρκίας, γενικός διευθυντής πολιτιστικής κληρονομιάς και μουσείων, Οσμάν Μουράτ Σουζλού - που φαίνεται πως ακολουθεί κατά πόδας τα βήματα του Αιγύπτιου Ζαχί Χαουάς - όταν κατάλαβε πως τα βρετανικά μουσεία δεν είχαν πρόθεση να επιστρέψουν τις διεκδικούμενες αρχαιότητες, έκλεισε τις στρόφιγγες του δανεισμού.

Αποτέλεσμα; Το Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου να αναβάλλει έκθεση για τον πολιτισμό των Οθωμανών. Το δε Βρετανικό Μουσείο βρέθηκε στον αέρα καθώς είχε ζητήσει 35 αντικείμενα για έκθεση που αφορά την Ανατολική Μεσόγειο την εποχή του Τουταγχαμών.

Παρά όμως το γεγονός ότι τα τουρκικά μουσεία είχαν συμφωνήσει να στείλουν εκθέματα, το υπουργείο Πολιτισμού επιχειρώντας να ασκήσει πίεση, ανέστειλε τον δανεισμό, αναγκάζοντας το Βρετανικό Μουσείο να επανεξετάσει την πολιτική του στο θέμα των επαναπατρισμών αρχαιοτήτων.

Το Βρετανικό μουσείο σε μεγάλο βαθμό «ζει»από τα ελληνικά εκθέματα το βασικό στολίδι του είναι τα δημιουργήματα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμου,το γνωριζουμε όλοι .Στην αιθουσα 54 του βρετανικού αποκαθίσταται η ιστορία .Σε μια αίθουσα λίγων τετραγωνικών μέτρων που επιγράφεται «ΑΡΧΑΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ» βλέπουν οι ελάχιστοι πάντα επισκέπτες την ιστορικη αλήθεια,την προσφορα της Τουρκιας στον παγκοσμιο πολιτισμο.(ΑΝ ΚΑΙ ΘΕΩΡΩ ΛΑΘΟς ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΓΡΑΦΗ ΓΙΑΤΙ ΑΡΧΑΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.)Οι συνειρμοί αυτονόητοι για τον σκεπτόμενο και πεπαιδευμένο επισκέπτη…..

γιατι καθε χρονο τα ίδια;

κάθε χρόνο το ίδιο σενάριο:η "σφαγή"των πανελληνίων γίνεται  στα μαθηματικά,τη φυσική,στο τέλος όμως αποδεικνύεται πως παρά τον υψηλό βαθμό δυσκολίας υπάρχουν υποψήφιοι που αριστεύουν( γράφουν18-20).Στην έκθεση όμως πάντα το ίδιο φαινόμενο:λιγότερο απο 1% γράφει άριστα.Η δική μου ερμηνεία είναι η κρίση της γλώσσας.Όσο περνάει ο καιρός αποδεικνύεται η ανεπάρκεια των παιδιών όσον αφορά τη γλώσσα,η γλωσσική "αφασία"που χαρακτηρίζει τους νέους ,προϊόν της απομακρυνσής τους απο το βιβλίο,της καθήλωσης στην εικόνα,της εξάρτησής  απο τα βιντεοπαιχνίδια,τον υπολογιστή,η απουσία ουσιαστικής επικοινωνίας και διαλόγου. Δεν μιλανε,δεν διαβάζουν γιαυτο και λέξεις όπως η ενατένιση,το μειδίαμα,η παλιννόστηση  στο φετινό θέμα για κάποιους ήταν άγνωστες.Τα αρχαία ελληνικά για πολλά παιδιά είναι  "ξένη"γλώσσα γιατί δεν τους μάθαμε το αυτονόητο: πως τα νέα ελληνικά είναι η συνέχεια των αρχαίων και αν δεν γνωρίζεις τα αρχαία δεν μπορείς να κατανοήσεις τα νεα ελληνικά.Και όσο το εκπαιδευτικό σύστημα απαξιώνει τις ανθρωπιστικές σπουδές θα έχουμε παιδιά που αριστεύουν στα θετικά μαθήματα  αλλά δεν κατανοούν "την ιδεατή πληρότητα"της Αρβελέρ....

ο νοων ,νοείτω

6 Μαΐου πήραμε το σακιδιο με τον αστεριξ  τον Προυστ και το φραπέ,στην κωλοτσεπη τον καπνο και τα φιλτρακια και πηγαμε ραντεβου,με την ιστορία.το ντεσεβω τ

τραγικα επικαιρος και διαχρονικός...

Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.

(*Κείμενο του συνθέτη Μάνου Χατζιδάκι για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, το οποίο  είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία)