αφιερωματος συνεχεια...

το σπιτι του Σεφερη στα Βουρλα

Τι είδες, Μάρκο, στα Βουρλά;
Δυτικά παράλια. Γιατζηλάρι
(Μαρτυρία Μαρίας Μπιρμπίλη - αποσπάσματα)

Το Γιατζηλάρι (τουρκ. Yargcilar), χωριό 10 χλμ. ΝΔ των Βουρλών, είχε 1.000 κατοίκους, μόνο Έλληνες. Βρίσκεται στη χερσόνησο της Ερυθραίας.
Από τον Ιούνιο - Ιούλιο άρχισαν τα στρατεύματα κι υποχωρούσαν• αυτά τ' ακούαμε, δε διαβάζαμε εφημερίδα. Τον Αύγουστο που απλώναμε τη σταφίδα, μας λέγανε πως θα φύγουν οι Έλληνες• φέρνανε τα νέα από τα Βουρλά, δε βλέπαμε, όμως, τίποτα και δεν πιστεύαμε.
Μετά τις 15 Αυγούστου, πέρναε όλο το στρατό από το χωριό μας. Θυμάμαι έσφαζα κότες και τους μαγείρευα, φουρνίζαμε συνέχεια, δε τους προλαβαίναμε και βγάζαμε το ψωμί μισοψημένο• ήτανε πεινασμένο το στρατό.
Στις 25 Αυγούστου ακούαμε το κανόνι που έριχνε συνέχεια. Ανεβήκαμε στον τεπέ του χωριού και βλέπαμε τις λάμψεις πέρα στη Σμύρνη, στα Δυο Αδέλφια
Ο άντρας μου, σαν είδε πως χειροτερεύανε τα πράματα, μου λέει: «Να σας πάω στο Ντεμερτζιλί, να βρούμε καΐκι να φύγουμε».
Πάει, παίρνει τη μαμά μου, τις αδελφές μου και κάτι πράματα μ' ένα ζώο και πήγανε στη θάλασσα. Εμένα με το παιδί θα 'ρχότανε μετά να μας πάρει. Είχα τότε την κόρη μου μωρό, έξι μηνών.
Στο Ντεμερτζιλί που πήγανε, καθίσανε τρία μερόνυχτα. Πηγαίνανε καΐκια, κλέβανε κατσίκια, πρόβατα, αλλά ανθρώπους δεν παίρνανε. Την παραμονή τ' ʼη Γιαννιού του Νηστευτή γυρίσανε.

Ορφανά, θύματα των διωγμών των Νεότουρκων σε σχολική γιορτή του «Πατριωτικού Ιδρύματος» (Φωτογραφικό Αρχείο Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών)
Εκείνη την ημέρα στο Κάτω Πηγάδι, στ' αμπέλι μας, σφάξανε ένα βόδι οι στρατιώτες και φέρανε τη συκωταριά να τους την ψήσω. Ένας αξιωματικός που ήτανε μαζί τους λέει στον άντρα μου: «Να πάρεις την οικογένειά σου και να φύγεις, θα σας κόψουνε σαν τα κατσίκια οι Τούρκοι».
T' απόγεμα, κατά τις δύο, γυρίσανε από το Βουρλά ο παπάς κι ο μουχτάρης και μας λένε: «Να φύγετε, οι Τούρκοι βάλανε στο Βουρλά σφαγή».
Όπως ήτανε ο καθένας τα μάζεψε κι έφυγε• μερικοί δεν προλάβανε. Πλακώσανε οι Τούρκοι απ' τα γύρω τουρκοχώρια, το Κουσουλάρ και το Σαλάπταλαρ κι έγινε μεγάλο κακό. Σφάξανε τη γυναίκα του μουχτάρη και τα πέντε της παιδιά• ο μουχτάρης γλύτωσε. Την κόρη του παπά την ατιμάσανε μπροστά στα μάτια του και μετά την πήρανε, δε μάθαμε τι έγινε. Την παπαδιά με τ' άλλα της παιδιά τους σκοτώσανε• ο παπάς γλύτωσε με δεκατέσσερις μαχαιριές.
Ένα θείο του αντρός μου τον σφάξανε κι εκείνον.
Ο Πλαστήρας είχε απέναντι στο βουνό το κανόνι. Είδανε από 'κεί τσι Τούρκοι κι αρχίσανε και ρίχνανε, γκρεμιστήκανε πολλά σπίτια.
Όταν φύγαμε, οι περισσότεροι χωριανοί πήγανε στον Κόρακα*, από 'κεί κάνανε σινιάλο με τσι φωτιές και πήγανε καΐκια στη Βρωμολιμιώνα και τσι πήρανε. Εμείς, επειδής από κείνο το μέρος δεν είχε νερό, φοβηθήκαμε να πάμε• πήγαμε στο Γκιούλμπαξε. Μείναμε μια βραδιά. Όλη τη νύχτα ακούαμε το κανόνι και το κακό που έπεφτε. Εκεί ήρθε κι ένας από το Βουρλά.
- Τι είδες, Μάρκο, στα Βουρλά;
- Τι να δω, φωτιά και μαχαίρι.
Το πρωί παίρνομε το δρόμο για τ' Αλάτσατα Εγώ είχα την κόρη κρεμασμένη στην πλάτη κι ένα μποξά στο χέρι• η συχωρεμένη η μαμά μου κουβάλαε μια στάμνα νερό για τα παιδιά.
Το βράδυ μείνανε στ' Αλάτσατα, σ' ένα συγγενή μας. Όλη νύχτα κι εκεί το κανόνι δε σταμάτησε. Το πρωί περνούσανε στρατιώτες, μας είπανε πως οι Τούρκοι φθάσανε στο Πυργί. Τα μαζέψαμε κι από τ' Αλάτσατα και πήγαμε στα Λίτζια, στου Βίτελ τα λουτρά• εκεί είχε καΐκια πολλά.
Ένα μήνα μείναμε. Ούτε παράθυρο ούτε πόρτα είδαμε ανοιχτή
Μπήκαμε σ' ένα καΐκι μαζί και λίγοι χωριανοί και βγήκαμε στη Χίο. Στην αρχή μείναμε στο λιμάνι. Χάμω στα χώματα κοιμόμαστε.
Μια μέρα ο άντρας μου μού λέει: «Μαρία, να σηκωθούμε να φύγουμε, βλέπω τους αξιωματικούς χωρίς εξαρτήσεις, φοβάμαι μη γίνει κανένα κίνημα».
Νύχτα μάς εσήκωσε. Παίρνομε πάλι τα έχοντά μας στον ώμο και τραβούμε νότια και πάμε σ' ένα περιβόλι. Ο νοικοκύρης μάς διώχνει, φοβήθηκε μη φάμε τα μανταρίνια. Πάμε σ' έναν ελιώνα. Μας διώχνουν κι από 'κεί. Εμείς δε φύγαμε. «Κερατά», του λέει ο άντρας μου, «εμείς είμαστε διωγμένοι, πού θες να πάμε;». Κάναμε σπιτάκια με τσι πέτρες, σαν τα παιδιά και κάτσαμε. Πιάνει ένα απόγεμα βροχή, δεν είχαμε πώς να προφυλαχτούμε. Πήγαμε σ' ένα σπίτι, κάτω από τα σκαλοπάτια. Το πρωί ανοίγει ο νοικοκύρης την πόρτα, μας βλέπει, την ξανακλείνει. Σε λιγάκι ξαναβγαίνει, κρατούσε τρεις φέτες ψωμί και τυρί για τα παιδιά. «Εμείς», του είπαμε, «ήρθαμε για να προφυλαχτούμε, δεν ήρθαμε για ελεημοσύνη».
Ένα μήνα μείναμε στη Χίο, ούτε παράθυρο ούτε πόρτα χιώτικη είδαμε ανοιχτή.
Μετά σπάσαμε μιαν αποθήκη και πήγαμε και καθίσαμε. Από 'κεί δα ξεκινήσαμε και φύγαμε. Πρώτη του Σεπτέμβρη πήγαμε στη Χίο, δύο του Οκτώβρη ήμαστε στην Κρήτη, στα Χανιά. Εκεί ήρθε ένας και μας πήρε να μαζέψομε ελιές στην Παλιοχώρα. Ένα μερόνυχτο και μια μέρα κάναμε για να φθάσομε. Ανάμεσα στα βουνά και στα λαγκάδια πορπατούσαμε.
Σαν φτάσαμε στο χωριό, ήθελε να μας βάλει σ' ένα κουμάσι να κοιμηθούμε. «Εγώ» του λέω «δε μπαίνω μέσα, άμα ήθελα να μείνω αιχμάλωτη έμενα και στη Μικρασία». Ήρθε μετά ο πρόεδρος της κοινότητας και μας έβαλε σ' ένα κελί. Μαζεύτηκε ο κόσμος και μας κοίταζε περίεργα, σα να είμαστε άλλη φυλή.
- Ξέρετε ελληνικά; μας ρωτούσανε• είχατε εκκλησίες στον τόπο σας;
Μετά από ένα χρόνο σηκωθήκαμε και φύγαμε, πήγαμε στα Χανιά. Εγκατασταθήκαμε σ' ένα μετόχι τούρκικο. Ένας Τούρκος το είχε άλλοτε αυτό και το μοιράσανε σε εξήντα οικογένειες, σκέψου τι πήραμε!
Το '50 φύγανε τα δυο παιδιά μου από την Κρήτη κι ήρθανε στην Αθήνα• σιγά-σιγά μαζευτήκαμε όλοι εδώ.
* Βουνό

αφιερωμα στο Σεπτεμβρη ,το μαυρο Σεπτεμβρη...

Mαρτυρίες

Κάθε χωριό είχε τους δικούς του χαμούς
Δυτικά παράλια. Δικελί
(Μαρτυρία Νότας Διαμαντή - αποσπάσματα)

Το Δικελί είναι παραλιακή κωμόπολη με 7.000 κατοίκους (πριν το 1922) από τους οποίους 4.000 Έλληνες και 3.000 Τούρκοι. Βρίσκεται 26 χλμ. Δ - ΝΔ της Περγάμου και πάνω στο δρόμο Αϊβαλί - Σμύρνη. Οι Έλληνες κάτοικοι είναι νεότεροι έποικοι από τη Λέσβο αλλά και από την Πέργαμο και Αϊβαλί. Διαθέτει λιμάνι, απ' όπου εξάγονταν τα προϊόντα της κοιλάδας του Καΐκου.
Το Δικελί είχε λιμάνι μεγάλο κι άραζαν καράβια λογής λογής. Έτσι, σαν μαθεύτηκε πως ο ελληνικός στρατός οπισθοχωρεί και κατεβαίνουν οι Τούρκοι, η πρώτη σκέψη του κόσμου ήταν να φύγει όπως όπως και από όπου να 'ναι. Από τα χωριά της Πέργαμος, και τα πιο μακρινά, ας πούμε το Σόμα, το Κιουπεϊλί, περπατούσαν, άλλοι απάνω στα ζώα, στα κάρα, και φτάναν στην παραλία του Δικελί χωρίς τίποτα, μ' ένα τόσο δα μπογάκι. Το ίδιο και από τα χωριά του Αϊβαλί• η Μακαρονία σφάχτηκε πέρα για πέρα. Το κάθε χωριό είχε το δικό του δράμα, τους δικούς του χαμούς, και το κάθε σπίτι το δικό του. Κάποιος έμεινε, κάποιος χάθηκε, κάποιος πέθανε χωρίς φροντίδα.
Εμείς είχαμε τα δικά μας. H μάνα μου πήγε να σώσει το δήμαρχό μας, τον Τζώρτζη. Ως έμπιστη υπηρετούσε στο ξενοδοχείο του στην παραλία. Τον κυνηγούσαν οι Τούρκοι οι ντόπιοι, γιατί τον είχαν άχτι, πριν ακόμη φύγει ο ελληνικός στρατός.
Έκατσε λοιπόν στη θάλασσα στη σκάλα που είχαμε για τους επισήμους, άπλωσε τα φουστάνια της και τον σκέπασε. Ωστόσο μαζεύτηκε κόσμος και φορτώματα• ο Τζώρτζης έπεσε μπρούμυτα, του ρίξαν από πάνω του τσουβάλια και με τρόπο - τρόπο τον μπαρκάρανε. Κάποιος όμως πρόδωσε και πιάσαν οι Τούρκοι τη μάνα μου. Αυτή διαμαρτυρήθηκε και φώναζε πως καμία ανάγκη δεν είχε το δήμαρχο και πως δεν της ήταν «της γούνας της μανίκι». Πέρασε κι αυτό και σε λίγες μέρες μάζευαν τους άντρες από δεκατριών χρονών κι απάνω. Τι να τους κάνουν; Να τους σκοτώσουν; Να τους σύρουν στο εσωτερικό να τους εξοντώσουν, να τους βάλουν στην πέτρα; Ένας Θεός ήξερε. Είχα ένα αδερφάκι ως τόσο - δα, το παραμορφώσαμε, του βάλαμε ένα μαντίλι στο κεφάλι, όπως φορούσαν τα Τουρκάκια, και το κρύβαμε μέσα σε μια αποθήκη, ίσαμε την ώρα που μπαρκάραμε. Δεν μπήκαμε στο ίδιο καράρβι που μπάρκαρε ο δήμαρχος. Ένας θείος μου ήρθε στο Δικελί με φορτωμένο καΐκι, μας πήρε και μας πήγε στη Μυτιλήνη.

Μαζικά εκτοπισμένοι Έλληνες σε πορεία τους στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας (Φωτογραφικό Αρχείο Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών)
H γιαγιά μου ήτανε πάνω από ενεντήντα χρονών και σπάνια έβγαινε από το σπίτι, ούτε και της δίναμε πολύ λογαριασμό για το τι γίνεται, να μην πικραίνεται. Το βράδυ - βράδυ, που βγήκαμε για να μπαρκάρουμε στου θείου μου το καΐκι, που ήταν αραγμένο πιο πέρα από τον Καναρά, περπατούσε στην ακροθαλασσιά απάνω στα αμέτρητα πτώματα κι αλλού σκόνταφτε απάνω στα κόκαλα κι αλλού βουλούσε στο αίμα και μας έλεγε: «Τι δρόμος είναι αυτός, που με φέρατε; Όλο βράχια. Πότε έβρεξε και γίνηκε τόση λάσπη». Και μοναχά το πρωί σαν ξημέρωσε ο Θεός τη μέρα είδε πως οι κάλτσες της και οι γόβες της ήταν μέσα στο αίμα.
Πού να ξέρει τι σφαγή έγινε από τους Τσέτες στην παραλία, τι άδικο αίμα χύθηκε! Εκεί, όπως καρτερούσαν οι κακόμοιροι από τα διάφορα χωριά δεν ήταν συμφορά που να μην την πάθουν• παίρναν κορίτσια, ξεγύμνωναν από παράδες, από ρούχα, τους άφηναν με την ψυχή στο στόμα, νηστικούς και διψασμένους. Όλη τους η μανία για ό,τι πάθαν από τον ελληνικό στρατό σ' αυτούς τους άτυχους έπεσε. ʼσε τους Γάλλους! Ντρέπομαι που το λέω. Κάμποσα παλικάρια, για να γλυτώσουν την αιχμαλωσία, κολυμπούσαν ίσαμε τα καράβια τους κι αυτοί αντί να τους προστατέψουν, καθώς πιάνονταν για να σωθούν, τους κόβαν τα χέρια. Τέτοια θηρία είναι.
Στη Μυτιλήνη όταν πήγαμε, είχε πέσει - είναι η αλήθεια - πολύς κόσμος• μας βάλαν στην αρχή μέσα στο δημόσιο κήπο, στο άλσος. Όταν χειμώνιασε μας στοίβιασαν μέσα στο σινεμά κι άλλους στα σχολεία. Καιρό κάναν εξαιτίας μας να λειτουργήσουν τα σχολεία τους. Μας δίναν ένα μικρό επίδομα.
ʼλλοι πήγαν μεροκάματο, άλλες παραδούλευαν σε πλούσια σπίτια και σε μαγαζιά, κάναν νταντέλες, κάλτσες και ζούσαν. Οι άρρωστοι ζητιάνευαν και τα κακόμοιρα παιδάκια!
Εμείς σώσαμε το αδερφάκι μου, μα το χάσαμε είκοσι έξι χρονώ παλικάρι στη Μυτιλήνη. Πολύ κακοπαθήσαμε, αυτή ήταν η μοίρα μας.

[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ενα βράδυ στη Σµύρνη
Της Αννας Δαµιανίδη
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 30 Αυγούστου 2010
Είναι δύσκολο να επισκεφθείς τη Σµύρνη, ένα µέρος τόσο βαριά φορτισµένο. Η αίσθηση της απώλειας στην ελληνική συνείδηση την έχει πάει πολύ µακρύτερα από χίλια µύρια κύµατα µακριά κι ακόµα παραπέρα. Κάτι σαν έλξη και απώθηση µαζί στέλνει τα παράλια της Μικρασίας σε άλλον πλανήτη.

Ωστόσο είναι εύκολο να επισκεφθείς τη Σµύρνη.

Υπάρχει µια πτήση εδώ κι ένα µήνα, απευθείας από Αθήνα, και σε σαράντα λεπτά είσαι εκεί. Φτάνεις σε µια πόλη µε το ίδιο κλίµα, δηλαδή ζεστή, που έχει όµως µια µεγάλη παραλία να σε περιµένει µόλις ο ήλιος πέσει. Είναι δέκα χρόνια τώρα, µας είπε η ξεναγός, που η παραλία αυτή διαπλατύνθηκε κι έχουν τα σπίτια µπροστά τους, µετά τον χώρο για πάρκινγκ, µια µεγάλη διπλή λεωφόρο µε νησίδα, ύστερα παρτέρι γκαζόν όπου κάνουν πικνίκ µε τις κουβέρτες τους, ύστερα πεζόδροµο για βόλτες, τραπεζάκια καφενείων, πάγκους µικροπωλητών, χάζι µεγαλοπρεπές. Οι ψαράδες ρίχνουν πετονιές, κι αν δεν έχεις µπορείς να αγοράσεις, οι πλανόδιοι πουλάνε νερό παγωµένο, «οθωµανικό µατζούνι» (µια µαλακιά καραµέλα που την τυλίγουν σε ξυλάκι), φραγκόσυκα που τα καθαρίζουν επιδέξια επιτόπου µε µισό ευρώ το ένα, µύδια µε λεµόνι, πασατέµπο, φωσφορίζοντα παιχνίδια κι ό,τι άλλο µπορείτε να φανταστείτε.

Την πρώτη µας νύχτα στη Σµύρνη, εκεί που ρωτούσαµε τον δρόµο σε έναν ταξιτζή, σταµάτησε ένα γιωταχί µε δυο κοπέλες µέσα, δυο µοντέρνες αγγλοµαθείς επιχειρηµατίες και προσφέρθηκαν να µας πάνε εκεί όπου θέλαµε. Ηµασταν τέσσερις γυναίκες, άδειασαν αστραπιαία το πίσω κάθισµα και στριµωχτήκαµε όλες, κάναµε τη βόλτα στην παραλιακή και µας άφησαν στο Ασανσέρ.

– Πώς να σας ευχαριστήσουµε; ρωτά η ξαδέρφη µου.

– Τεσεκιούρ εντερίµ, λέει η οδηγός µέσα στα γέλια.

Κι έτσι έµαθε την πρώτη της τούρκικη λέξη.




Όσον αφορα το αναλώσιμο κείμενο της 30 ης Αυγούστου θα ήθελα να απαντησω πως εν μεσω Αυγούστου το να παει κανείς στη Σμυρνη ,και κουβαλώντας ένα επίθετο σε –ίδης,το τελευταίο που θα μπορουσε να δει και να εντυπωσιαστει,για να το γραψει κιόλας,είναι η διαπλατυνση της προκυμαιας και τα ..μυδια με λεμονι που πωλουσαν. Πηγα κι εγω ,και ομολογω πως δε θυμαμαι τα φραγγοσυκα που καθαριζαν αλλα τα εκπληκτικα ελληνικα αρχοντικα,την ευαγγελική Σχολη,το διοικητήριο,το πανεπιστημιο του Καραθεοδωρη κι όταν μαλιστα είναι Αυγουστος την προκυμαια τη βλεπεις αλλιώς, το μυαλο σου ξεφευγει και περιπλανιέται στο περιφημο «κε» που τέτοιες μερες 88 χρονια πριν παιχτηκε ένα από τα μεγαλύτερα δράματα της νεότερης ιστορίας ..Χιλιογραμμενα,χιλιοειπωμενα με κάθε τρόπο,οι φωτογραφίες της προκυμαίας και της Σμύρνης που καίγεται έχουν στοιχειώσει το μυαλό και την ψυχή μας από τα παιδικά μας χρόνια.. και πίσω από αυτην την παραλια "που διαπλατυνθηκε" υπαρχουν δεκαδες αρχοντικα αφημενα με τη σκονη του χρονου και τη μαυριλα της μεγαλης φωτιάς που σου σπρωχνουν τη μνημη σε αναποφευκτους συνειρμους…Ειδικα όταν το επιθετό σου είναι σε –ιδης ή –αδης….
Τεσεκιουρ εντερίμ…για ποιο πράγμα;

αυγουστιατικο φεγγαρι....

αυγουστιατικο φεγγαρι στη Χιο,με φοντο την ιωνικη γη.Τετοιες μερες ήταν ματωμενο,τετοιες μερες κοκινιζε οχι μονο απο το αιμα,αλλα απο ντροπη,τετοιες μερες... "στοιβαζονταν τα γυναικοπαιδα στην προκυμαια και απο τα αμερικανικα καραβια ριχναν προβολεις στην προκυμαια για να αποτρεψουν τους βιασμους και τις σφαγες των αμαχων"..άντρες στρατευσιμης ηλικιας δεν υπήρχαν,τους ειχαν μαζεψει ομηρους 'όμηρος κι ο Ομηρος και τον κρατουν ακομη",οπως γραφει κι ο φιλος μου ο ποιητής...
Στην Κυπρο. έμαθα ,το πρωτο δεκαημερο του Σεπτεμβρη έχουν αφιερωμα στη μεγαλυτερη γενοκτονια του 20ου αιώνα,ετσι για να θυμομαστε γιατι η μνημη δε γεννα μονο πόνο,η μνημη ειναι ο δάσκαλος της ιστοριας,με σκαμπιλι πολλες φορες,με χαρακιες κατω απο το πετσι....Γιατι στην Κύπρο μπορουν να αναγνωριζουν τον πονο,εχουν τις ιδιες χαρακιες νωπές,στα σχολεια της υπολοιπης Ελλαδας παραλιγο να διδασκαμε στα παιδια για "συνωστισμο",παραλιγο...

"Οι δημοσιογράφοι των ξένων εφημερίδων μετέδιδαν μέσω των ανταποκριτών τους:«Με κάρα, γαϊδούρια, άλογα, αραμπάδες, με κάθε είδους τροχοφόρο, άλλοι στους ώμους, μικροί και μεγάλοι, οικογένειες ολόκληρες τούρκων κουβαλούσαν ανενόχλητοι τα κλοπιμαία, παράνομο καρπό της λεηλασίας τους». Το τρίπτυχο δράμα βιασμών, σφαγών, λεηλασιών, κορυφώθηκε τη νύκτα της 31ης Αυγούστου ξημερώνοντας η αποφράδα της 1ης Σεπτεμβρίου. Στη λαϊκή συνοικία τη λεγόμενη Τεπετζίκι σφάχτηκαν 300 γυναίκες, 80 νήπια, 550 άνδρες από τους αιμοβόρους γκρίζους λύκους, από τσέτες και ζεμπέκηδες δηλ. τους άτακτους του τουρκικού στρατού πού αποτελούν την εγκληματική πρωτοπορία σ' επιθετικούς καιρούς. Και συμπληρώνει τους ανήσυχους δημοσιογράφους ο ιστορικός: «Στη συνοικίαν του Αγίου Κωνσταντίνου διεπράχθησαν φρικαλέα εγκλήματα από τους τσέτες. Στην εκκλησία μέσα της Μυρτιδιώτισσας στο Μερσινλή στραγγαλίσθηκαν δεκάδες κορίτσια ενώ στρατιώτες αποπατούσαν πάνω στην Αγία Τράπεζα. Πτώματα επί πτωμάτων στοιβάχθηκαν και σχημάτισαν σορούς το Οινοπνευματοποιείο του Πανάρετου και συγκεκριμένα στη συνοικία του αγίου Βουκόλου (τ' όνομα παρμένο από τον άγιο μαθητή του αποστολικού πατέρα και πρώτου της Σμύρνης μάρτυρα ιεράρχη Πολύκαρπού) είχαν καταφύγει εκατοντάδες γυναικόπαιδα και κτυπήθηκαν εκεί μέσα με όλμους και χειροβομβίδες.

«Σε όλη την ευρύτερη παραλιακή ζώνη της Σμύρνης από το Κοκάργιαλι έως το Κορδελιό και σε μήκος 30 χιλιομέτρων οι Τούρκοι επιδόθηκαν σε γενική σφαγή των Ελλήνων κατοίκων και προσφύγων. Ολόκληρες οικογένειες εκτελούντο εν ψυχρώ».

«Στα προάστια Αγία Τριάδα και Πετρωτά, οι κάτοικοι βρήκαν τραγικό θάνατο εντός των εκκλησιών, στις οποίες είχαν καταφύγει. Στη συνοικία Τεπετζίκι οι Τούρκοι εκτέλεσαν περισσότερες από 300 γυναίκες και 66 βρέφη.»

«Ο Γάλλος συγγραφέας Ρενέ Πουώ κατέγραψε μαρτυρίες συμπατριωτών του, οι οποίοι έκαναν λόγο για αποκεφαλισμένα σώματα μικρών παιδιών γύρω από την αρμενική μητρόπολη του Αγίου Στεφάνου.»

«Ο Αγγλος Ρόυ Τρέλοαρ, αντιπρόσωπος μεγάλης βρετανικής εταιρίας στην Σμύρνη κατέθεσε ενδεικτικά ότι από τα πεταμένα στους δρόμους πτώματα, η νοσογόνος δυσοσμία ήταν τόσο ανυπόφορη, ώστε ήταν αδύνατο να πλησιάσει κανείς στις Αρμενικές γειτονιές.»

«Αλλά, και στην προκυμαία η κατάσταση που επικρατούσε ήταν φρικώδης. Ιδιαίτερα ατιμωτική υπήρξε η μεταχείριση από τους Τούρκους των Ελλήνων αξιωματικών και οπλιτών, οι οποίοι τους υποχρέωναν να καθαρίζουν γυμνοί την προκυμαία. Οι ταλαιπωρίες τους διήρκεσαν πολλές ημέρες, ενώ αρκετοί από αυτούς θανατώθηκαν με απαγχονισμό»................
ευτυχώς που υπαρχει το κεντρο μικρασιατικών σπουδων,κυδαθηναιων 11,ευτυχώς που υπαρχει τροπος να σώσουμε την αληθεια,ευτυχώς που υπαρχουν τα blogs, η πεμπτουσια της δημοκρατιας και το δημοσιο βημα που μπορει ο καθενας να βγαζει τα σώψυχά του και να ντυνει τα σπαραγματα του με λεξεις....τουλάχιστον

ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ...

αρχαια διάσπαρτα στη Σιδη,ντεκορ στο μπαρ "apollo"
αρχαια διπλα στην καφετερια,στη Σιδη,ετσι χυμα,οταν δεν ειναι δικα σου δεν τα "στιμέρνεις" που λεγαν και οι παππουδες μας απο τη Σμυρνη...
η αγορα,το σταδιο,τα λουτρα,το θεατρο, η ακροπολη έχουν πατριδα,εχουν ιστορια,εχουν καταγωγη,ναι αρχαια ελλαδα........αποσιωπωντας το δεν αλλαζεις το παρελθον, η γλωσσα ακομη μια φορα "μίτος" που οδηγει στην αλήθεια.


η παραπανω επιγραφη-μεγεθυμενη- έξω απο ενα μαγαζι-"μπαρ" που πουλαει γιαουρτι,στο δρομο απο καππαδοκια-ιεραπολη.η γραφη -κραυγη χτυπαει το ματι,τρυπαει την ψυχη.ντυμενη στο κοκκινο,με ξενα ρουχα...

Οι Τούρκοι μαθητές του δημοτικού διδάσκονται έναν αλυτρωτισμό που ξεπερνά τα όρια του παραλόγου Φαίδων Χατζάκης Αντίβαρο, Μάιος 2007 Ο άκρατος ανθελληνισμός των τουρκικών βιβλίων «Υπό ελληνική κατοχή βρίσκονται τα νησιά του Αιγαίου»!Αυτό διδάσκονται στο σχολείο οι Τούρκοι μαθητές, την ώρα που η Ελλάδα διαγράφει τη Σφαγή της Σμύρνης από τα σχολικά της εγχειρίδια στο όνομα μιας αμφιλεγόμενης ελληνοτουρκικής προσέγγισης... Ενώ το βιβλίο Ιστορίας που διδάσκονται τα Ελληνόπουλα στη ΣΤ\' Δημοτικού εξυμνεί τις «προοδευτικές» προσπάθειες των Οθωμανών να ενισχύσουν την εκπάιδευση των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία-και ξεχνάει το κρυφό σχολειό-το αντίστοιχο εγχειρίδιο της γείτονος διδάσκει στους Τούρκους μαθητές ότι: -Σελίδα19: «Τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται σήμερα υπό ελληνική κατοχή». -Σελίδα 21: «Η Ελλάδα δεν έχει τη δύναμη να διατηρήσει στο Αιγαίο την ειρήνη». (!!!) -Σελίδα 65: «Η ειρήνη στη Μέση Ανατολή και η ασφάλεια στην Ασία είναι δυνατόν να διατηρηθεί με την επιστροφή αυτών των νησιών στην Τουρκία». -Σελίδα 110: «Η Τουρκία καθόρισε τα χωρικά της ύδατα στα 6 μίλια το 1930.Έτσι η Χίος,η Μυτιλήνη και η Σάμος βρίσκονται μέσα στα χωρικά ύδατα της Τουρκίας.Το δικαίωμα κυριαρχίας μιας χώρας στα δικά της χωρικά ύδατα της επιτρέπει να ασκεί τα ίδια δικαιώματα στα νησιά που βρίσκονται σε αυτά τα ύδατα». Αυτά και άλλα πολλά αλιεύει κάποιος από την πρώτη κιόλας ανάγνωση του βιβλίου Ιστορίας (έκδοση 1996) το οποίο διδάσκεται σήμερα συστηματικά στις μεγαλύτερες τάξεις του τουρκικού σχολείου οκταετούς υποχρεωτικής φοίτησης.Το συγκεκριμένο σύγγραμμα που τιτλοφορείται τα «Τα δίκαια της Τουρκίας στο Αιγαίο» (Ege Denizinde Turk Haklari) και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη γείτονα το 1955 με την υπογραφή του Τούρκου καθηγητή Ιστορίας Μεχμέτ Σακά προπαγανδίζεται παράλληλα και ως απαραίτητο ανάγνωσμα για τις μεγαλύτερες ηλικίες. Η Ιστορία στη γειτονική χώρα έχει διαμορφωθεί σε μεγάλο βαθμό από τον ίδιο τον Κεμάλ Ατατούρκ,ο οποίος μετά την πλήρη επικράτησή του επιδόθηκε σε μία τεράστια προσπάθεια να προσδώσει ιστορική εντοπιότητα στο τουρκικό στοιχείο της Μικράς Ασίας. Βάση των αυθαίρετων ιστορικών θεωριών τις οποίες σήμερα διδάσκονται στις ιστορικές ακαδημίες και στις στρατιωτικές σχολές της Τουρκίας,όλοι οι πολιτισμοί του Αιγαίου-μεταξύ αυτών και ο ελληνικός- ήταν τουρκικής προέλευσης!Φτάνουν στον παραλογισμό να θεωρούν Μινωίτες, Μυκηναίους, Ίωνες, και Πελασγούς προτουρκικές φυλές που κατοικούσαν στο Αιγαίο. Σύμφωνα με αυτές τις απίστευτες θεωρίες,οι Έλληνες δεν ήταν παρά ένα μικρό παρακλάδι του «μεγάλου τουρκικού λαού»,του «μοναδικού που είχε τη δύναμη να δημιουργεί μεγάλα κράτη και πολιτισμούς»! Χαρακτηριστική είναι η -τουλάχιστον παράδοξη- ανακοίνωση του Τούρκου ιστορικού Χασάν Τζεμίλ: «Ο κλασικός ελληνικός πολιτισμός δεν είναι ανεξάρτητος. Ο ελληνικός πολιτισμός είναι ιωνικός, ο οποίος με τη σειρά του γεννήθηκε από τον αιγιακό. Αυτός ο αιγιακός πολιτισμός της Δυτικής Ανατολίας, τον οποίο κληρονόμησε ο ελληνικός, εμπνεύστηκε και δημιουργήθηκε μόνο μετά την επαφή με τον χετιτικό πολιτισμό που ήταν...τουρκικός» (Ege medeniyetinin menseine umumi bir bakis,Άγκυρα) Ακόμη πιο προχωρήμενη είναι η εργασία του Σελαχατίν Σαλιζίκ (Turk Yunan iliskileri ve filiki eteria) όπου περιλαμβάνονται αλλόκοτοι ισχυρισμοί όπως ότι ο ελληνικός πολιτισμός ήρθε από την Ασία και δεν είχε κανένα πρωτότυπο στοιχείο,ότι οι Τούρκοι ήρθαν στο Αιγαίο το...2480 π.Χ. και ότι ο Δημόκριτος,Ηρόδοτος,Ιπποκράτης,Πυθαγόρας και Όμηρος ήταν όλοι τους τουρκικής καταγωγής.Η εργασία του εγκρίθηκε απ\' το τουρκικό υπουργείο Παιδείας και διδάσκεται στα τουρκικά σχολεία... αν δεν τα έβλεπα με τα ματια μου δεν θα τα πιστευα. Μουσειο Ατταλειας,εξ ορισμου το μουσειο ειναι ο ναος της ιστοριας.τα αγαλματα της Αθηνας,του Απολλωνα,χωρις αναφορα πατροτητας και ιστορικη τεκμηριωση,σκετο,"αρχαιοι θεοι",πεπλο,ιματιο,χιτωνας"αρχαια ενδυματα"τίνος; αμφορεις,πυξιδες,σκυφοι,"αρχαια κεραμικα" τίνος;πού;ποιος τα έφτιαξε,ποιος τα χρησιμοποιούσε; το όλο πνευμα ειναι αυτο,απουσια ιστοριας,απουσια τεκμηριωσης.Γιατι;Επειδη...που πληγωνουν ..οπως και το άγαλμα του Ηροδοτου στην Αλικαρνασσο,με μοναδικη αναφορα το πότε έζησε,κι αυτος δικος τους; ολοι δικοι τους,οπως κι ο Ομηρος..Ιλιαδα εγραψε και Οδυσσεια και οχι χοτζιαδα,τον Οδυσσεα ύμνησε,ευτυχώς που το βασιλειο του ηταν στο Ιονιο γιατι αν ηταν στο Αιγαιο κι αυτος θα αμφισβητειτο...Η Ουνεσκο δεν επεμβαινει για αποκατασταση της ιστοριας,το υπουργειο πολιτισμου τι λεει για ολα αυτα;

ο ξεχασμενος ήρωας,Έισα Τζενιγκς....

μια τεράστια ψυχή,που ξεχειλιζε απο ένα μικρό,1.58 ,δεμας.Ο Έισα Τζενιγκς στον οποίο χρωστανε τη ζωη τους 500,000 προσφυγες,και γω ίσως,ποιος ξερει αλλα και τι σημασια έχει.Απο την προκυμαια της Σμυρνης καταφερε να διασωσει μισο εκατομμυριο γυναικοπαιδα και γεροντες,γιατί νεοι σε ηλικια στρατευσης δεν υπήρχαν,ειχαν συλληφθεί και ειχαν σφαγιασθεί ή προωθηθεί για τα ενδοτερα, για τα τάγματα εργασίας σε μια διαδρομη χωρίς επιστροφή ή και χωρις φτάσιμο,απο τις κακουχίες.Αυτος ο άνθρωπος,καταφερε με αστραπιαίες κινήσεις να εξασφαλισει άδεια απο τους συμμαχους και την ελληνικη κυβερνηση να δεσμευσει τα ελληνικα πλοια που κρατουντο αγκυροβολημένα στη Μυτιλήνη και τη Χίο και κατεβάζοντας την ελληνικη σημαια,μπαινοντας ο ίδιος στο πρωτο πλοίο επικεφαλης με τροπο πραξικοπηματικο μπορεσε και εσωσε 500.000 προσφυγες.Θα ηθελα να δω το όνομα του σε ένα δρομο,στη νεα Ιωνια,την πατριδα μου,ή στη νέα Σμυρνη,στη νεα Φιλαδελφεια,στη νεα χαλκηδωνα,στη νεα................................Σε μια εποχη αντιηρωικη,αντιπνευματική,σε μια εποχη ωφελιμιστικη και ρηχη χρειαζονται άνθρωποι -σύμβολα,άνθρωποι ορόσημα για να κρατάνε ζωντανη τη σπιθα της ελπιδας....

τα μνημεια της" τουρκιας"

κομματι απο τη μεγαλυτερη σωζομενη νεκροπολη του κοσμου,2ος π.Χ αιων-50ς μ.Χ,Ιεράπολη
ναος εισοδιων θεοτοκου στα Αλατσατα,τζαμι τωρα,οποτε εχουν λειτουργια τραβανε τις κουρτινες,τουλαχιστον αυτος ο ναος υπαρχει,τεμπλο Γιαννουλη Χαλεπα
hotel old greek house,,Σινασσος καππαδοκιας,τουλαχιστον εδειξαν ιστορικη συνεπεια
τα απομειναρια της Τερμησσου,1450 μετρα στην οροσειρα του Ταυρου,με θεατρο,βουλευτηριο,ναο της αθηνάς...ancient turkey αναφερεται στον τουριστικο οδηγο,στο διαδικτυο
καύνος,λαξευτοι τάφοι
κομματι της αρχαιας Πέργης
βιβλιοθηκη του Κέλσου,έφεσος 2ος μ.Χ αιωνας


τοιχογραφιες στους λαξευτους ναους της καππαδοκιας,αδιαψευστοι μαρτυρες ενος αλλου πολιτισμου..
διασπαρτα κομματια-σπαραγματα του παρελθοντος απ'άκρη σε άκρη της τουρκιας
αρχαια Σιδη,ναος του απολλωνα
παρασταση της νικης,οχι άπτερης, απο την Εφεσο

αν αφαιρεσουμε την Ξανθο,την Τερμησσο,την Τλω,την Καύνο,την αττάλεια,την Μάκρη,τη Σιδη,τηνΠέργη,την Εφεσο,την Περγαμο......τι έχει να δειξει η γειτων...
μου ειπε ενας φιλος απο την παρεα" και η κατω ιταλια γεματη ελλαδα ειναι,διασπαρτα τα χναρια του ελληνικου πολιτισμου".Ναι ,ετσι ειναι,στην κατω ιταλια ομως,δεν πονεσα,γεμισα υπερηφανεια, δεν ειχα θλιψη,χαρα ειχα,γιατι εκει το εγραφαν παντου,το έδειχναν οι επιγραφες.Στην Τουρκια δεν ειδα πουθενα αναφορα,ουτε στο ναο της ιστοριας,το μουσειο,στην Αττάλεια,καμμια αναφορα,ουτε για τους θεους,ουτε για τους αμφορεις και τους κρατηρες,τους χρησιμοποιουσαν,εγραφαν οι επιγραφες,πουθενα το ποιος... κι αυτο ειναι ενα αλλο ειδος πολεμου,ετσι το εισεπραξα,που με πονεσε βαθια...

η δικη τους Σμυρνη....

να






η Σμυρνη σημερα εξακολουθει να μαγευει,να αναδιδει το άρωμα της αρχοντισσας, μεσα απο τις πινελιες που της απόμειναν,που της άφησε η μεγαλη φωτια του '22. ευδιακριτες, μελαγχολικές, κραυγάζουν μεσα απο τη σιωπη τους το άλλο χερι,το δημιουργικο που την έφτιαξε.'απλωνεται με ταχυτατους ρυθμους,το κορδελιο,το δικο μας κορδελιο,αγνωριστο.Το μπετον σκαρφαλωνει στο λοφο αδηφάγο,ο μπουρνόβας,ο δικος μας μπουρνοβας δεν ειναι γιαλος που εφευγαν τα παπορακια,οι προσχωσεις του στερησαν το αγκάλιασμα της θάλασσας.Τα νεοκλασσικα ,σημαδια αδιάψευστα των αριστοκρατών νοικοκυρηδων,λιγα πλεον,οσα ησαν πετρινα σωθηκαν απο το μενος της φωτιάς που δεν μπηκε απο το χερι των νοικοκυρηδων, αυτοι δεν προλαβαν να κατεβασουν τη χυτρα απο το μαγκαλι,μαγειρευαν ακομη οταν ξεσπασε το κακο,ισα που εκλεισαν την πόρτα,θα ξαναρχονταν,ετσι πιστευαν ,μολις κοπασει η ταραχή.Στις παρυφές του λοφου χαμοσπιτα με δορυφορικες κεραιες,κουρδοι τα κατοικούν,ξενοι, και ενδιαμεσα εγκαταλειμενα σπιτια με πωλητηριο,απομειναρια που παρα την εγκατάλειψη δειχνουν την αλλοτινη τους τους ακμαδα, το νοικοκυρη τους.καταπλησσει η αδιαφορια,η εγκαταλειψη.τα περισσοτερα κατοικηθηκαν απο τουρκους της ανταλλαγης,έμειναν άνθρωποι εκει,μενουν και δεν εχουν βαλει ενα καρφι να συντηρησουν το σπιτι που τους στεγάζει,κοντευει αιώνας,ουτε μια πινελια,ουτε ένα καρφι ,μια χειρονομια αγάπης..η αληθεια,η ιστορικη αληθεια ειναι πως οι τουρκοι,λαος που εμφανιστηκε τον 13ο αιωνα δεν δημιουργησε πολιτισμο,οπως οι αραβες,δεν εκτιμησε τον πολιτισμο ,απ'οπου περασε κατεστρεψε.ισοπεδωσε .Ο ,κατα Παπανουτσο "πολιτισμος της ψυχής" δεν εχει αντικρυσμα στην τουρκια,τον μονο πολιτισμο που της αναγνωριζουμε ,αναμφισβητητα,ειναι ο πολιτισμος της κουζινας,εστω κι αν δυο κουτια immodium που ειχαμε μαζι μας δεν έφτασαν για να γιατρεψουμε τις παρενεργειες αυτου του πολιτισμου.
παρ'ολη τη θλιψη,παρα το σφιξιμο στο στομαχι,παρα...παρα... η Σμυρνη,η δικη μας Σμυρνη ειναι μια κούκλα...

η "γκιαουρ Ισμιρ",η δικια μου Σμυρνη

ηταν καποτε μια πινελια στην αγκαλια του αιγαίου,ευλογημενη γη,εύφορη, αρχοντισσα. Αερας ανατολης ανάμικτος με άρωμα ευρώπης. Αριστοκράτες τα παιδια της, με τα σχολεια τους,τα θεατρα, το εμποριο στα χέρια της,αρχοντισσα,η δικια μου Σμυρνη.250.000 κατοικοι ,οι 170.000 έλληνες,σποροι της αιολικης και ιωνικης γης,πάππου προς πάππου,χιλιαδες χρονια πισω στις στροφες του χρονου. Αρχοντικα τα σπιτια τους,με ανοιχτες παντα τις πορτες,στρωμενο το τραπεζι, στις αποθηκες περισσευε το γλυκο κρασι,τα αποξηραμενα συκα κι οι σταφιδες,τα λαδια και τ'αλευρια,το νοικοκυριο ξεχειλιζε απο τις πορτες κε μεθουσε το γιασεμι κι οι μπουκαμβιλιες...
η "γκιαουρ Ισμιρ",η συνεχεια και το καμαρι της ιωνικης γης,με τους ταξιδιάρηδες κατοικους ,τους θρεμμενους με τα τραγουδια του ομηρου,η αγιοτόκα καρδια της ορθοδοξιας.....
τα κτηρια που απέμειναν,σιωπηλοι,θλιμμενοι αδιαψευστοι μαρτυρες μιας άλλης εποχής,μιας άλλης κουλτουρας,που δεν φαλκιδευονται ντυνοντας τα μασκαραδες με κοκινο υφασμα και συμβολα της νυχτας...η καθε πετρα μεσα απο τη σιωπη της δειχνει το χερι που τη γέννησε...

κιρκιτζες,ματωμενα χωματα....

«Νύχτα σκέπασε τη γη. Δεν ήτανε τούτος ο κόσμος πλασμένος από χέρι Θεού: Οχι, δεν ήτανε……… «Τόσα φαρμάκια, τόση συφορά κι εμένα ο νους να γυρίσει θέλει πίσω στα παλιά! Να ‘ταν, λέει, ψέμα όλα όσα περάσαμε και να γυρίζαμε τώρα δα στη γη μας, στους μπαξέδες μας, στα δάση μας με τις καρδερίνες, τις κάργες και τα πετροκοτσύφια, στα περιβολάκια μας με τις μαντζουράνες και τις ανθισμένες κερασιές, στα πανηγύρια μας με τις όμορφες...
Αντάρτη του Κιορ Μεμέτ, χαιρέτα μου τη γη όπου μας γέννησε, Σελάμ σοϊλέ. Ας μη μας κρατάει κάκια που την ποτίσαμε μ’ αίμα. Καχρ ολσούν σεμπέπ ολανλάρ! Ανάθεμα στους αίτιους!» διδω σωτηριου
στην πρωτη φωτογραφια το σχολειο του κιρκιτζε,τωρα εστιατοριο Αρτεμις

προσκυνημα στα άγια χωματα

Προσκυνημα στα άγια χώματα
Μικρα ασια,καππαδοκια…ένα οδοιπορικο προσκυνημα,γροθια στο στομαχι,μια περιηγηση για λιγους,μια προσκληση –προκληση για οσους εκδραμουν στην ευρωπη,στη βιεννη,στην Πραγα ,στο λονδινο και λοιπους προορισμους.και εχουν αφησει το κομματι αυτό,το μοναδικο. Προσκληση για εθνικη αυτογνωσια,για καταβαση στα μυχια της ψυχης. Ολοι οι νεοέλληνες θα επρεπε να περασουμε από τα μερη αυτά,να προσκυνησουμε τα χώματα που ακομη μυριζουν νοικοκυροσυνη και αρχοντιά,που δεν μπορεσαν κοντα ένα αιωνα να φαλκιδευσουν οι έποικοι το μεγαλειο που αναδιδουν,που κραυγαζουν πως αυτά είναι άλλου, μια άλλη ρατσα περασε από δω,που ειχε αισθητικη,ειχε μερακι,ειχε παραδοση αιωνων πισω της.Μια περιηγηση για λίγους. Και νιώθω τυχερη,που αξιωθηκα τετοια ευλογια. Οσο κι αν πόνεσα,που «πληρωνα για να αναστεναζω» ,όπως επεσημανε κι ένας συνταξιδιώτης φιλος ,ποιητης.Γιατι παντου ειχε χαρατσι,ό,τι και να δεις ,πληρωνεις. Πληρωνεις για να δεις το σπιτι που άφησαν οι παπουδες σου φευγοντας, οι «τυχεροι» παπουδες που έφυγαν το ’24 με την ανταλλαγη,που πρόλαβαν να φυγουν,όχι οι άλλοι ,της Σμυρνης το ’22.Αυτοι δεν προλαβαν,το σπιτι τους δεν υπαρχει τωρα, κάηκε,μαζι με τις εκκλησιες τους.Η αγια φωτεινη στη Σμυρνη ηταν κατω από το ξενοδοχειο Hilton,δεν υπαρχει. Η ευαγγελικη σχολη είναι σχολειο δικο τους,το πανεπιστημιο του αιγαιου,το όραμα του Καραθεοδωρη είναι μαιευτηριο…..Ενα ταξιδι –γροθια στα μυχια της ψυχης που θέλει το δικο του χρόνο,μετά,όταν επιστρεψεις,για να βαλεις τα ερωτηματα σου σε μια σειρα,,να ταξινομησεις τα σπασμενα κομματια σου,να βρεις τις λέξεις για να εκφρασεις τα συναισθηματά σου…εγω δεν τις βρηκα ακομη.Το μεγαλυτερο μου παραπονο είναι πως πουθενα,ουτε στο μουσειο της Ατταλειας ,που θα έπρεπε στα εκθεματα για λογους επιστημονικης δεοντολογιας να υπαρχει αναγραφη και ιστορικη τεκμηριωση,πουθενα δεν ειδα αναφορα στην Ελλαδα,το αυτονοητο,ότι αυτοι οι θεοι,που πουλατε τουρισμο με τους ναους τους,η Αθηνά,ο Απολλωνας, η Λητώ ησαν γεννηματα της Ελλαδας. Το θεατρο,ολη η μικρα Ασια διασπαρτη από απομεινάρια αρχαιων θεάτρων,ηταν κομματι αναποσπαστο της ελληνικής κουλτουρας και πολιτισμου σε μια χωρα που γεννησε τον καταγκιοζη,κι αυτό ακομη υπο αμφισβητηση.Σε μια χωρα που το μονο πολιτιστικο δειγμα που έχει να επιδειξει,για το μονο που μπορει να καμαρωσει,είναι το καραβαν-σεράι της ,είναι παράταιρα ξένα το θεατρο,οι ιωνικοι κιονες οι ναοι,οι λαξευτοι τάφοι,οι αρχαιοι ναοί,οι εκκλησιες στους βραχους,τα ψηφιδωτά είναι ξενα, κραυγαζουν δειχνοντας τον πλάστη,το δημιουργο τους.Ποναει το οδοιπορικο στα μερη αυτά,ποναει αλλα χρειαζεται,για τους νεοτερους ειδικα, γιατι η μνημη διδασκει,είναι το σκαμπίλι της ιστοριας, η ξυλιά από το χερι του δάσκαλου-χρονου που σε επαναφερει στην τάξη,γιαυτο ποναει,πολύ.

ζαν-λυκ-γκονταρ ...

Ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ ευγνωμονεί την Ελλάδα
Σε συνέντευξή του ο «πατέρας της νουβέλ βαγκ» τεκμηρίωσε με αριστοτελικό τρόπο το πόσα χρωστά στη χώρα μας η Γη
«Θα έπρεπε να ευχαριστούμε την Ελλάδα » είπε χθες ο πατέρας της γαλλικής νουβέλ βαγκ ΖανΛυκ Γκοντάρ απαντώντας σε ερώτηση που του έκανε το περιοδικό «Les Ιnrockuptibles» με αφορμή την αναφορά στην οικονομική κρίση της χώρας μας που γίνεται στην τελευταία ταινία του «Film Socialism».

« Η Δύση οφείλει πολλά στην Ελλάδα, τη χώρα της φιλοσοφίας, της δημοκρατίας, της αρχαίας τραγωδίας. Ξεχνάμε πάντα τους δεσμούς ανάμεσα στην τραγωδία και στη δημοκρατία. Χωρίς τον Σοφοκλή δεν θα υπήρχε ο Περικλής. Χωρίς τον Περικλή δεν θα υπήρχε ο Σοφοκλής. Ο κόσμος της τεχνολογίας μέσα στον οποίο ζούμε χρωστά τα πάντα στην Ελλάδα » συνέχισε. Μάλιστα ο ευφυής Γκοντάρ, του οποίου η ταινία θα προβληθεί την ερχόμενη εβδομάδα στο τμήμα «Ενα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ των Καννών, χρησιμοποιεί την αριστοτέλεια λογική προκειμένου να τεκμηριώσει το πόσα ο πλανήτης Γη χρωστά στην Ελλάδα: « Ποιος εφηύρε τη λογική; Ο Αριστοτέλης. Ο Α ισχυρίζεται το Β. Ο Α διαθέτει θετικό χαρακτηριστικό. Αρα ο ισχυρισμός Β είναι αληθινός. Αφού το είπε ο Αριστοτέλης έτσι θα είναι. Λογική. Είναι αυτό που οι κυρίαρχες δυνάμεις ολημερίς φροντίζουν ώστε να μην υπάρχει καμία αντίδραση, ώστε να λειτουργούμε κάτω από μια ίδια λογική ».

Εν συνεχεία, ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ μάς ραντίζει ακόμη περισσότερο με το δηλητήριο του σαρκασμού του: « Σωστά είχε πει η γερμανοεβραία συγγραφέας Χάνα Αρεντ ότι η λογική παροτρύνει τον ολοκληρωτισμό. Επομένως όλος ο κόσμος χρωστά χρήματα στην Ελλάδα. Αυτή η χώρα θα μπορούσε να απαιτήσει εκατομμύρια των εκατομμυρίων από όλους για τα συγγραφικά δικαιώματα των αρχαίων. Και θα ήταν απολύτως λογικό να της δοθούν. Αμέσως. Οι Ελληνες επίσης κατηγορούνται ως ψεύτες. Αυτό μου θυμίζει έναν παλιό συλλογισμό που μαθαίναμε στο σχολείο:ο Επαμεινώνδας είναι ψεύτης και εφόσον όλοι οι Ελληνες είναι ψεύτες, άρα ο Επαμεινώνδας είναι Ελληνας. Δεν έχουμε προχωρήσει και πολύ από τότε ».

14-5-10 πηγη: το βημα

θα περιμενε κανεις αυτα τα λογια να τα ειχε διατυπωσει ενας έλληνας,ένας πνευματικος ανθρωπος δικος μας.θα μου πεις πως οι πνευματικοι άνθρωποι δεν εχουν πατριδα ,ειναι όλοι δικοι μας,ανηκουν στο πλανητικο μας χωριο..ενας ελληνας εννοω.κάθε φορα που προτεινω στους μαθητες ως λυση τους πνευματικους ανθρωπους αντιμετωπιζω το ερωτημα των μαθητων"ποιοι πνευματικοι άνθρωποι;"και ερχομαι σε δύσκολη θεση.Ποιοι πνευματικοι άνθρωποι,πού ειναι;πού ήταν οταν ως χωρα ,ως λαός βαλλόμαστε απο τις ενορχηστρωμενες βολες του focus και των συναφών ρυπογόνων εντύπων;η σιωπη των αμνων.και έρχεται ο Γκονταρ να θυμισει στην Ευρώπη τα αυτονόητα,να γινει αυτοκλητα ο υπερασπιστης μας,να υψωσει το ανάστημά του σε μια Ευρώπη που βρηκε τον αποδιοπομπαιο της,της τον υπέδειξαν,ναι είναι η ελλαδα που φταιει για όλα τα στραβα της ενωμενης ευρώπης.και ακουστηκε μια φωνη,του Γκονταρ,να τους θυμισει πως υπαρχει και η άλλη πλευρα της Ελλάδας και χρωσταει και η Ευρώπη σ'αυτην,πολλα,πολυ περισσοτερα απ'όσα καταλογιζουν ως χρέος στην Ελλαδα.Μονο που εγω θα ήθελα να ακουστει κι απο Ελλαδα μια τέτοια φωνη,τέτοιες φωνες."ποιοι πνευματικοι άνθρωποι κυρία;"

προσβαση στα γραπτα των πανελληνιων

Πρόσβαση του υποψήφιου στο γραπτό του
Απόφαση Διοικητικού Εφετείου ύστερα από προσφυγή κατά της Πυροσβεστικής
Της Ιωαννας Μανδρου
Με γνώμονα τον σεβασμό των δικαιωμάτων, το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών αποφάσισε ότι οι κρατικές υπηρεσίες είναι υποχρεωμένες να δίνουν έγγραφα και πληροφορίες που ζητούν οι πολίτες για υποθέσεις τους. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπόκεινται οι ίδιες σε δικαστικό έλεγχο.
Η απόφαση, που εκδόθηκε τον Φεβρουάριο, έχει ιδιαίτερη σημασία για τους υποψηφίους των πανελλαδικών εξετάσεων, αλλά και των διαγωνισμών του Δημοσίου, αφού αφορά ειδικά το δικαίωμα των υποψηφίων να έχουν πρόσβαση στα γραπτά τους, προκειμένου να έχουν πλήρη γνώση για την αξιολόγηση της επίδοσής τους.
Το Διοικητικό Εφετείο της Αθήνας, το οποίο χρειάστηκε να κρίνει μια περίπτωση υποψηφίου πυροσβέστη που ζητούσε να του δοθούν τα γραπτά του για να μάθει τους λόγους της αποτυχίας του στο σχετικό διαγωνισμό, προχώρησε στη διατύπωση ενός σκεπτικού που έχει ένα ευρύτερο ενδιαφέρον. Αφορά, όπως καταγράφεται στη δικαστική απόφαση, συνολικά στην υποχρέωση της διοίκησης και των αρμοδίων κάθε φορά κρατικών υπηρεσιών, να δίνουν έγγραφα και πληροφορίες στους πολίτες, στο πλαίσιο της διαφάνειας που πρέπει να διέπει τις σχέσεις με το κράτος. Και βέβαια, αφορά τη δυνατότητα κάθε υποψήφιου που μετέχει σε εξετάσεις ή σε διαγωνισμούς να μπορεί να βλέπει τα γραπτά του, κι αν η διοίκηση αρνείται να τα δώσει, να έχει την ευχέρεια να προσφύγει δικαστικά και να επιτύχει τον στόχο του.
«Δεν μπορεί, αναφέρεται στην απόφαση, η διοίκηση να αρνείται τη χορήγηση στοιχείων ή πληροφοριών που αιτείται ο πολίτης και ως εκ τούτου υποχρεούται να παράσχει και αντίγραφο του γραπτού δοκιμίου υποψηφίου σε διαγωνισμό». Με αυτό το σκεπτικό, οι δικαστές, υποχρέωσαν την Πυροσβεστική Υπηρεσία, στην κρινόμενη υπόθεση, να δώσει, παρά την άρνησή της, αντίγραφα των γραπτών του υποψηφίου.
Βέβαια το δικαστήριο, δεν μπορεί -κι αυτό ξεκαθαρίζεται με την απόφαση- να υπεισέλθει στην ουσία της αξιολόγησης των γραπτών και της βαθμολογίας που έλαβε ο υποψήφιος γιατί κάτι τέτοιο ούτε στις αρμοδιότητές του είναι, ούτε και μπορεί, πρακτικά, να συμβεί.
Οι δικαστές, προς άρση παρερμηνειών, υποστηρίζουν πως δεν είναι δουλειά των δικαστηρίων να παραγγέλλουν αναβαθμολογήσεις γραπτών ούτε βέβαια να κρίνουν το έργο των εξεταστικών επιτροπών. Ομως είναι υποχρέωση της δικαιοσύνης να επιβάλει στη διοίκηση να κάνει αυτό που οφείλει. Να ικανοποιεί κάθε αίτημα πολίτη για παροχή εγγράφων στοιχείων και πληροφοριών που αφορούν υπόθεσή του.



Πηγη καθημερινη 11-7-10

το πρωτο βημα ειναι αυτο,να μπορει ο υποψήφιος να εχει αντιγραφο του γραπτου του,και να ξερει και ο βαθμολογητής πως ,επιτελους,και ο κρινων κρινεται.απο κει και περα εκτος της ηθικης δικαιωσης υπαρχει και το πρακτικο μερος.αν αποδειχτει πως η βαθμολογηση ειναι άδικη,και μπορει να αποδειχτει δειχνοντας το γραπτο σε φιλολογους που μπορουν και θελουν ενυπογραφα να καταθεσουν την άποψη τους και κριση τους περι της αξιας του γραπτου καιτης άδικης αντιμετώπισης του απο τον διορθωτη,θα υπαρχει καποια δικλειδα ασφαλείας για το μαθητη;αναβαθμολογηση του γραπτου που πρακτικα σημαινει κερδιζει τη σχολη που έχασε ή γλιτώνει την απομακρυνση απο το σπιτι του που του κοστισε η άδικη βαθμολόγηση;εδω το λογο εχει το υπουργειο παιδειας και οι νομικοι του κρατους,και εμεις οι απλοι πολιτες βγαινοντας απο το κουκουλι της σιωπης μας,ολοι εμεις που παρακολουθουμε τη ψυχοβορα διαδρομη των εξετασεων και τον αγωνα των παιδιων που κρεμεται το μελλον τους απο λιγα μορια.

δωστε φωτοτυπια των γραπτων

Στο δίμηνο Νοεμβρίου - Δεκεμβρίου, οι υποψήφιοι των φετινών πανελλαδικών που αμφισβητούν το αποτέλεσμα των επιδόσεών τους, μπορούν να ελέγξουν τα γραπτά τους, αφού προηγουμένως, τον Σεπτέμβριο, υποβάλουν σχετική αίτηση.
Τα αποτελέσματα δεν ήταν αυτά που περιμένατε; Τώρα έχετε ξανά το δικαίωμα να δείτε το γραπτό σας, δεν μπορείτε όμως να το φωτοτυπήσετε ή φωτογραφήσετε... Σύμφωνα με την υπουργική απόφαση που εκδόθηκε τον περασμένο Ιούλιο, με την οποία επανατίθεται σε ισχύ το μέτρο της επίδειξης των γραπτών δοκιμίων των πανελλαδικών, ο υποψήφιος μπορεί να δει τα γραπτά του, αφού υποβάλει αίτηση ο ίδιος ή νόμιμα εξουσιοδοτημένος εκπρόσωπός του στη Διεύθυνση ή στο Γραφείο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στο οποίο κοινοποιήθηκαν οι βαθμοί των μαθημάτων στα οποία διαγωνίστηκε.
Οι αιτήσεις υποβάλλονται αποκλειστικά τον μήνα Σεπτέμβριο του έτους συμμετοχής των υποψηφίων στις εξετάσεις, η επίδειξη των γραπτών δοκιμίων, που μπορεί εκ νόμου να ξεκινήσει νωρίτερα του Νοεμβρίου εφ' όσον έχει ολοκληρωθεί η σχετική διαδικασία, γίνεται με φωτοτυπία, εκτός των ειδικών μαθημάτων, υπογραμμίζεται ωστόσο πως δεν προβλέπεται δυνατότητα αναβαθμολόγησης, αφού αυτή προηγείται, κατά τις ισχύουσες διατάξεις, της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων. Ειδικότερα:
* Η ρύθμιση αφορά τους αποφοίτους των Γενικών Λυκείων, των ΕΠΑΛ ή των ΤΕΕ ή άλλων αντίστοιχων σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
* Οι υποψήφιοι λαμβάνουν γνώση των γραπτών τους δοκιμίων με επίδειξη σε φωτοτυπία. Ειδικά για τα γραπτά δοκίμια των ειδικών μαθημάτων (ελεύθερο και γραμμικό σχέδιο, ξένες γλώσσες, αρμονία, έλεγχος μουσικών ακουστικών ικανοτήτων), των μαθημάτων «αρχιτεκτονικό σχέδιο» και «γραφιστικές εφαρμογές» καθώς και για όλα τα γραπτά των υποψηφίων των ειδικών κατηγοριών, επιδεικνύεται το πρωτότυπο.
* Ο υποψήφιος υποβάλλει αίτηση ο ίδιος ή νόμιμα εξουσιοδοτημένος εκπρόσωπός του στη Διεύθυνση ή στο Γραφείο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης όπου υπάγεται το σχολείο του. Οι απόφοιτοι του Β' κύκλου των ΤΕΕ και των ΕΠΑΛ - Ομάδα Α' υποβάλλουν αίτηση στο Γραφείο Επαγγελματικής Εκπαίδευσης ή στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης που κατέθεσαν το μηχανογραφικό τους δελτίο για εισαγωγή στα Τμήματα των ΤΕΙ.
* Στην αίτηση που υποβάλλει ο ενδιαφερόμενος τον Σεπτέμβριο, αναγράφονται τα πλήρη ονομαστικά του στοιχεία, ο κωδικός αριθμός με τον οποίο συμμετείχε στις πανελλαδικές εξετάσεις, το μάθημα ή τα μαθήματα για τα οποία επιθυμεί να λάβει γνώση των γραπτών του και τηλέφωνο επικοινωνίας. Μαζί με την αίτηση πρέπει να κατατεθεί και το σχετικό παράβολο, ανάλογα με τον αριθμό των γραπτών των οποίων ζητά την επίδειξη (η αξία του καθορίζεται με κοινή απόφαση των υπουργών Οικονομίας και Παιδείας).
* Η επίδειξη των γραπτών πραγματοποιείται σε χώρους των Διευθύνσεων ή των Γραφείων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο. Το χρονικό αυτό διάστημα θα είναι ανάλογο με τον αριθμό των γραπτών δοκιμίων και μπορεί να ξεκινά και νωρίτερα της 1ης Νοεμβρίου, εφ' όσον έχουν ολοκληρωθεί οι απαραίτητες διαδικασίες. Ο υποψήφιος μπορεί να επικοινωνεί με τη Διεύθυνση ή το Γραφείο Δ.Ε., προκειμένου να ενημερωθεί για την ακριβή ημέρα κατά την οποία θα λάβει γνώση των γραπτών του.
* Απαραίτηση προϋπόθεση για να ξεκινήσει η διαδικασία είναι να παραδώσει ο υποψήφιος (και ο γονέας του εάν τον συνοδεύει) στον αρμόδιο υπάλληλο την αστυνομική του ταυτότητα ή το διαβατήριό του και το κινητό του τηλέφωνο.
* Ο ενδιαφερόμενος έχει τη δυνατότητα να αναγνώσει τη φωτοτυπία του γραπτού του και να κρατήσει σύντομες σημειώσεις από τις απαντήσεις του. Κατά τη διάρκεια της επίδειξης, απαγορεύονται η με οποιονδήποτε τρόπο λήψη της εικόνας του γραπτού (φωτογραφία με κινητό, βιντεοσκόπηση κ.λπ.) καθώς και η παραλαβή από τον υποψήφιο της φωτοτυπίας του γραπτού του. Ε.Δ.Β.
Ωραία όλα αυτά αλλά το αντίκρισμα ,η ουσία ,το αποτέλεσμα ποιο θα είναι;
Ουσιαστική δικαίωση για το μαθητή που αδικήθηκε δεν θα υπάρχει αφου η «τυχη» του εχει ήδη κριθει και αυτή η συγκεκριμένη βαθμολογηση του έχει στερήσει τη σχολη που επιθυμεί ή ,στην καλύτερη των περιπτώσεων, του στέρησε το σπίτι του και τον έστειλε σε άλλη πολη, με ό,τι οικονομικές ,ψυχολογικές επιπτωσεις συνεπαγεται. .Ο γονιός μπορεί να δει το γραπτό. Πώς μπορεί όμως να το αξιολογήσει; Να βλεπει το γραπτο με μια επιτροπη δυο ή τριων ειδικευμενων καθηγητών,ας τους οριζει το υπουργειο,έστω.Ή να δοθει στον ενδιαφερόμενο φωτοτυπία του γραπτού,γιατί απαγορευεται;Για μενα είναι εκ του πονηρου αυτή η απαγορευση.Να δίνει το υπουργειο φωτοαντιγραφο του γραπτου.
Τα προβλήματα ξεκινούν από τα κενά που έχει το σύστημα βαθμολόγησης:
Δεν υπάρχουνε ελάχιστα χρονικά όρια που να εξασφαλίζουν στους βαθμολογητές επάρκεια εμπειρίας στη διδασκαλία και κυρίως στη διδασκαλία του μαθήματος που βαθμολογούν. Να βαθμολογούν μόνο όσοι διδάσκουν το ιδιο μαθημα σε λύκειο.

Δεν υπαρχει καθορισμός ανώτατου ημερήσιου ορίου βαθμολόγησης γραπτών, το οποίο και να τηρείται.
Δεν υπαρχει πανελλαδικός συντονισμός όλων των βαθμολογικών κέντρων, ώστε να έχουν ενιαία θέση βαθμολόγησης (θα μπορουσε το υπουργειο ,οι αρμοδιοι να δημοσιοποιούν μέσω της επισημης ιστοσελιδας την προτεινομενη «λυση»και «γραμμη»στη διορθωση)

Τα δώδεκα μορια που απιτουνται για αναβαθμολογηση μπορουσαν να γινουν λιγοτερα Το κάθε γραπτό βαθμολογείται από δυο βαθμολογητές με κλίμακα από 0 έως και 100. Ο νομοθέτης θεωρεί θεμιτό ότι μεταξύ των δυο μπορεί να υπάρχει διαφορά μέχρι και 12 μόρια. Δηλαδή 2,4 μονάδες στην εικοσάβαθμη κλίμακα. Αυτό ίσως έχει λογικη για την έκθεση,τη λογοτεχνία μαθήματα που κάθε χρονο παρατηρούνται μεγαλες αποκλισεις στη βαθμολογια. Όμως γιατί αφήνεται στα Μαθηματικά, τη Φυσική, τη Χημεία και σ’ άλλα μαθήματα, όπου το υποκειμενικό στοιχείο σχεδόν μηδενίζεται;
Σε περίπτωση που η διαφορά μεταξύ των δυο πρώτων βαθμολογητών είναι μεγαλύτερη των δώδεκα μορίων βαθμολογεί και τρίτος βαθμολογητής. Εδώ κάθε χρονιά ισχύουν και διαφορετικά πράγματα. Άλλοτε μετρούσε ο βαθμός μόνο του τρίτου βαθμολογητή, ο οποίος είναι και ο εμπειρότερος κατά κανόνα, άλλοτε μετρούσαν ο βαθμός του τρίτου βαθμολογητή και ο πλησιέστερος σ’ αυτόν, άλλοτε ο μέσος όρος των τριών.
Σήμερα μετρούν οι δυο μεγαλύτεροι. Π.χ. μπορεί οι δυο πρώτοι βαθμολογητές να έχουν: ο πρώτος 60 , ο δεύτερος 90 για το ίδιο γραπτό, τέτοια φαινόμενα είναι συχνό. Αν ο τρίτος εκτιμήσει ότι το γραπτό είναι για 55, τότε μετρούν οι δυο μεγαλύτεροι και ακυρώνεται ο βαθμός του εμπειρότερου.

Ενώ είναι απλά, κανένα από τα παραπάνω μέτρα δεν παίρνεται. Η βαθμολόγηση των γραπτών των πανελλαδικών συνεχιζει να γίνεται χωρίς ασφαλιστικές δικλείδες για την περίπτωση του ανθρώπινου λάθους που είναι υπαρκτη.

ΥΓ:ποιος φιλολογος μπορει να εξηγησει το 85 ,85 στην έκθεση;είναι δυνατον δυο διαφορετικα μυαλα και χερια να συμπίπτουν απολυτως στη βαθμολογηση του συγκεκριμενου μαθηματος;θα μου πειτε το 95 ,72 εξηγειται; ίσως ,ευκολοτερα από την πρωτη περιπτωση,ποιος όμως θα πείσει το μαθητη ότι ο βαθμολογητης με το 95 ειχε το άδικο;

αισχος ή ανιστορητοι,ιεροσυλοι ελληναράδες

Της Πόπης Διαµαντάκου diaman@dolnet.gr
Μα πώς τους κατέβηκε να κάνουν πάρτι και να ’ρθουν στο τσακίρ κέφι πάνω στο ιστορικό θωρηκτό; Πού τα είδαν αυτά τα σουσούµια και τα αντέγραψαν;

Λέων Πατίτσας - Μαριέττα Χρουσαλά: οι νεόνυµφοι χορεύουν στο κατάστρωµα του ιστορικού θωρηκτού «Αβέρωφ», στο πάρτι που διοργανώθηκε µετά την τελετή του γάµου τους. Το θέµα έφτασε στη Βουλή και χθες το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού απέλυσε τον αρχιπλοίαρχο Ε. Γαβαλά, διευθυντή του πλωτού ναυτικού µουσείου «Γ. Αβέρωφ»
Πάλι πέσαµε από τα σύννεφα;
Εκανε, λέει, το νιόπαντρο ζευγάρι Μαριέττα και Λέων (Πατίτσας, γόνος εφοπλιστικής οικογενείας) πάρτι στο θωρηκτό «Αβέρωφ», µε τις ηρωικές ιστορικές µνήµες και ανατρίχιασαν οι απανταχού πατριώτες και δη της πρωινοµεσηµεριανής τηλεόρασης. Ντροπή! Σκάνδαλο! Δικαίως. Δεν είχαν ξαναδεί, ούτε ξανακούσει κάτι παρόµοιο, ε; Και πού ήταν όλοι αυτοί, όταν πριν από µερικά χρόνια έκανε εκποµπή, 28η Οκτωβρίου, ηµέρα εθνικής επετείου, ο «Πρωινός καφές» µε την Ελένη Μενεγάκη, µε τις µοντέλες να κάνουν επίδειξη ακόµη και εσωρούχων και την κυρία αστρολόγο να λέει τα ζώδια στρογγυλοκαθισµένη σε πολυθρόνα στο ιστορικό κατάστρωµα, πάνω ακριβώς από την καµπίνα του ναύαρχου Κουντουριώτη! Η αλήθεια είναι ότι και τότε έγινε σάλος. Αλλά η αρχή είχε γίνει. Είχαν µπει γερά τα θεµέλια της Ελλάδας του σουσουδισµού.
Με αυτή την τηλεόραση δεν µεγάλωσε η Μαριέττα; Μήπως αρνήθηκε ποτέ ότι πρότυπά της ήταν οι Μενεγάκες; Μήπως σε αυτό το είδος τηλεόρασης δεν αποπειράθηκε να κάνει καριέρα, ακολουθώντας την πάγια διαδροµή που προτείνει ο τηλεοπτικός µας πολιτισµός στις ωραίες κόρες; Από τα καλλιστεία στην παρουσίαση πρωινάδικου.
Αλλωστε τα πρωινάδικα πωλούν τρόπους ζωής. Εκείνους ακριβώς τους τρόπους ζωής που οδήγησαν τη χώρα ώς εδώ. Χάρη σε εκείνα τα πρωινάδικα διαδόθηκαν οι «αξίες» της χαζογκλαµουριάς και της αφόρητης ελαφρότητας των συνειδήσεων.
Γι’ αυτό και δεν έχουν πάψει να θεωρούνται οι Ελενίτσες και πριν από αυτές οι Ρουλίτσες πρωτοπόρες, και να τιµώνται για την «προσφορά» τους. Τι πρόσφεραν; Τον εαυτό τους προς ενίσχυση και καθιέρωση του τηλεπολιτισµού της αφασίας.
Ξεχάσαµε ότι µέχρι και σχολεία πήγαιναν µε τους καθηγητές, φιλολόγους παρακαλώ, στις εκποµπές της Κοροµηλά για να βγουν στο γυαλί όλοι µαζί; Χρειάστηκε η παρέµβαση τότε, του υπουργείου Παιδείας που µε εγκύκλιό του απαγόρευσε στους δασκάλους να πηγαίνουν τους µαθητές στα µπουζουκοπρωινάδικα.
Γιατί τα θυµόµαστε; Γιατί σε αυτή τη γενιά ανήκει η Μαριέττα. Δεν στάθηκε άξιο τέκνο ακριβώς αυτής της Ελλάδας του σουσουδισµού; Αξιότερο δεν θα µπορούσε να υπάρξει.
Απλώς στους καιρούς της οικονοµικής κρίσης «πουλάνε» η εγκράτεια, οι «παλιές αξίες» του σεβασµού και του σεµνού ήθους. Δήθεν προκαλούν αλλεπάλληλους σπασµούς ο κυνισµός και η σπατάλη.
Βρεθήκαµε αιφνιδίως σε µια άλλη Ελλάδα; Περί της ιδίας πρόκειται. Με τις ίδιες µεθόδους πωλούνται οι ίδιες πάντα αξίες του σουσουδισµού. Απλώς αλλάζει το περιτύλιγµα. Και το προσφορότερο είναι το εθνικοπατριωτικό που, όπως και να το κάνουµε, πρόκειται για αξία γενικής αποδοχής και για οµπρέλα φαρδιά που τα σκεπάζει όλα γλυκά.
Εξ ου και η ξαφνική εθνική ανατριχίλα µε το γκλαµουροπάρτι στο «Αβέρωφ».
Φωτογραφίζονταν, λέει, και αξιωµατικοί µε τους καλεσµένους. Οταν όλοι το θεωρούν «κανονικό» να ‘χει κάποιος που διαθέτει τα χρήµατα την άδεια να κάνει εκδηλώσεις στα πλοία - µουσεία, γιατί να ανησυχήσουν;
Αλλωστε πρόσφερε το πιο αποστοµωτικό επιχείρηµα υπέρ Λέοντος και Μαριέττας µέσα στην αφέλειά της, νεαρότατη πανελτζού του «ΤV Weekend»:
«Μα όλοι οι καλεσµένοι χόρευαν καλαµατιανά και τσάµικα που προάγουν την εθνική µας παράδοση!». Δεν έχει δίκιο το κορίτσι;
Και ύστερα, αν δεν είχε γίνει χαλασµός για να φτάσει ώς τη Βουλή το θέµα, δεν θα παραµέριζαν τα µεσηµεριανάδικα προς στιγµήν τη Μανωλίδου, που αποχώρησε από το «Dancing with the stars», για να έχουν τον σύζυγό της Αδωνι να κάνει δηλώσεις περί πατριωτισµού.
Μα δεν είναι σπουδαία αυτή η τηλεόραση που έχει έτοιµες τις τέλειες λύσεις και τα ιδανικά πρόσωπα να απευθυνθεί για οτιδήποτε και αν συµβεί;
Εθνικοπατριωτικοί τηλεκαρσιλαµάδες

Μέχρι ντοκιµαντέρ µε την ιστορία του «Αβέρωφ» προβλήθηκαν. Ενώ ο εθνικοπατριωτικός οίστρος συνεπήρε πανελτζούδες και πανελτζήδες - σαν τον Βαγγέλη Γκούµα του Super Star, που ξεσπάθωσε: τι εισαγγελέα ζήτησε να παρέµβει, τι ποινικές ευθύνες να αποδοθούν γιατί χόρευαν «ψιλοξεβράκωτα κορίτσια» και «αν αυτό δεν είναι προσβολή εθνικού συµβόλου, τι άλλο είναι;», τι τα ‘σουρε στη Χρουσαλά που της τηλεφώνησε και εκείνη τον ειρωνεύθηκε λέγοντάς του «εγώ ξέρω Ιστορία, εσείς ξέρετε;».
Με αυτά και µ’ εκείνα η υπόθεση εξελίχθηκε σε εθνικοπατριωτικό τραγέλαφο, από εκείνους που κάθε τόσο απολαµβάνουµε παθαίνοντας κρίση πανικού µπροστά στα ξεχασµένα αυτονόητα.
Ποπη διαμαντακου τα νεα 15-6-10

aποσπασμα απο το βιβλιο "σικαγο"του Αλλα--ᾱλᾹσουάνι

η ελλαδα τρωει τα παιδια της...

Τά ἀποκαλυπτήρια προτομῆς τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια

Στίς 21 Σεπτεμβρίου 2009, πραγματοποιήθηκαν στή Λωζάννη τῆς Ἐλβετίας, τά ἀποκαλυπτήρια προτομῆς τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια, παρουσία τῶν Ὑπουργῶν Ἐξωτερικῶν της Ἐλβετίας Micheline Calmy-Rey καί τῆς Ρωσίας Sergey Lavrov, τοῦ Δημάρχου τῆς Λωζάννης καί τοῦ ἑλληνικῆς καταγωγῆς Προέδρου τῆς τοπικῆς βουλῆς τοῦ καντονίου Vaud, πρωτεύουσα τοῦ ὁποίου εἶναι ἡ Λωζάννη, Pascal Broulis. (Συνημμένως φωτογραφίες).
Ἡ ὀρειχάλκινη προτομή, πού εἶναι ἔργο τοῦ Ρώσου γλύπτη Vladimir Surovtsev, τοποθετήθηκε στή Λωζάννη «ὡς ἔνδειξη τιμῆς στόν πρῶτο Ἐπίτιμο Δημότη τῆς πόλης».
Ἐπρόκειτο γιά μία πράξη πού ἔγινε ἀπό κοινοῦ ἀπό τή Ρωσία καί τήν πόλη τῆς Λωζάννης, τά δέ ἀποκαλυπτήρια συνέπεσαν μέ τήν ἐπίσημη ἐπίσκεψη στήν Ἐλβετία τοῦ Ρώσου Προέδρου Dmitri Medvedev .
Κατά τήν τελετή ἔγιναν ἀναφορές στή ἑλληνική καταγωγή τοῦ Καποδίστρια, τό ἔργο καί τήν προσφορά του στήν Ἐλβετία καί τήν μετέπειτα θητεία του ὡς πρώτου κυβερνήτη τῆς Ἑλλάδας.
Γιατί τιμοῦν οἴ Ἐλβετοί τόν Καποδίστρια;
Ἴσως δέν εἶναι εὐρέως γνωστό ὅτι, στόν Καποδίστρια ὀφείλεται ἡ συγκρότηση καί ὀργάνωση τοῦ σύγχρονου κράτους τῆς Ἐλβετίας. Συγκεκριμένως, τό 1813, ὑπηρετώντας ὡς διπλωμάτης στή Μόσχα, διορίστηκε ἀπό τόν Τσάρο ἐκπρόσωπος τῆς Ρωσίας στήν Ἐλβετία, μέ σκοπό νά συνεισφέρει στήν ἀπαλλαγή της ἀπό τήν ἐπιρροή τοῦ Ναπολέοντα. Ἔπαιξε σημαντικό ρόλο στήν ἑνότητα, τήν ἀνεξαρτησία καί τήν οὐδετερότητα τῆς Ἐλβετίας καί συνεισέφερε στό ἑλβετικό σύνταγμα, πού προέβλεπε αὐτόνομα κρατίδια (καντόνια) ὡς μέλη τῆς ἑλβετικῆς ὁμοσπονδίας, μέ προσωπικά προσχέδια.
Συμμετεῖχε στό Συνέδριο τῆς Βιέννης ὡς μέλος τῆς ρωσικῆς ἀντιπροσωπίας καί ἀργότερα ἐκπρόσωπος τῆς Ρωσίας στή Συνδιάσκεψη τῶν Παρισίων τό 1815, ὅπου πέτυχε τήν ἐξουδετέρωση τῆς αὐστριακῆς ἐπιρροῆς, τήν ἀκεραιότητα τῆς Γαλλίας ὑπό Βουρβόνο μονάρχη καθώς καί τήν διεθνῆ οὐδετερότητα τῆς Ἐλβετίας. Μέ τήν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, ἐνῷ ἦταν Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν του Τσάρου, ὑποχρεώθηκε νά ἐγκαταλείψει τό ἀξίωμά του τό 1822 γιά νά ἐγκατασταθεῖ στή Γενεύη τῆς Ἐλβετίας, ὅπου ἔχαιρε ὑπόληψης γιά τήν προσφορά του. Ἐκεῖ παρέμεινε μέχρι τό 1928 πού ἀνέλαβε Κυβερνήτης τοῦ νεοσύστατου Ἑλληνικοῦ Κράτους.
Ἀξίζει νά σημειώσουμε ἐπιγραμματικά, ὅτι ὁ Καποδίστριας ἀνέπτυξε ἀξιόλογη εὐρωπαϊκή πολιτική ἡ ὁποία συνίσταται: στήν ὕφεση καί τόν σταδιακό ἀφοπλισμό, τήν κατάργηση τοῦ δουλεμπορίου, τήν ἐξάλειψη τῆς πειρατείας, τήν ἑδραίωση στό εὐρωπαϊκό πολιτικό σύστημα οὐδέτερων πολιτειακῶν ὁμοσπονδιῶν, τήν κατάλυση τῶν κλειστῶν ἰμπεριαλιστικῶν συνασπισμῶν, τή δημόσια καταδίκη της ἀρχῆς τῶν ἐπεμβάσεων σέ ξένες πολιτικές ὑποθέσεις, τήν καθιέρωση ἑνός ὑπερεθνικοῦ ὀργανισμοῦ μέ τή συμμετοχή ὅλων τῶν κρατῶν χωρίς διακρίσεις, τήν υἱοθέτηση τοῦ θεσμοῦ τῆς διαιτησίας ὡς μέσου ἐπίλυσης τῶν διεθνῶν διαφορῶν, τήν θέσπιση τῶν συνταγματικῶν θεσμῶν καί τήν προάσπιση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καί τήν βαθμιαία ἀνεξαρτητοποίηση τῶν ἀποικιῶν.
Καταλαβαίνει κανείς πόσο μπροστά ἦταν ἀπό τήν ἐποχή του καί γιατί οἴ μεγάλοι της Εὐρώπης φρόντισαν ὥστε ὁ Τσάρος νά τόν ἀπομακρύνει ἀπό θέση πού κατεῖχε. Ἀλλά ἐπίσης καί τί ἔχασε ἡ Ἑλλάδα δολοφονώντας τον.



Δρ. Ἰωάννης Παρίσης
Ὑποστράτηγος ἐ.α.
Διδάκτωρ Πολιτικῆς Ἐπιστήμης/Διεθνῶν Σχέσεων

αυτο που δεν επισημαινεται στο κειμενο αλλα το θυμαμαι εγω και το προσθετω ειναι πως στην τελετη των αποκαλυπτηριων της προτομης ΟΥΔΕΙς επισημος εκπροσωπος της ελληνικης κυβερνησης παρεστη.Πυροβολησαν τον Καποδιστρια για δευτερη φορα με την αγνωμοσυνη και την έλλειψη ιστορικης μνημης.