περι Μίκη,του δικού μας Μικη..

καποιος φιλος σχολίασε πως "σπουδαίος ο Θεοδωράκης αλλά ο ναρκισσισμός του δεν αντέχεται...οι πραγματικοί ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά,που έλεγε κι ο Σεφέρης"
Διερωτώμαι ,λοιπόν,στην περίπτωση αυτή είναι ναρκισσισμός ή αυτογνωσία;κι όταν πράγματι κάποιος είναι τεράστιος στο μέγεθος πώς να χωρέσει τα μεγάλα του έργα σε μικρά λόγια;όταν το "μεγάλο" το πιέσεις από σεμνότητα για να χωρέσει σε μικρά λόγια,ΧΑΝΕΙ την πραγματική του αξία,αλλιωνονται οι πράξεις και τα νοήματα,παραχαράσσεται η αλήθεια...λειτουργείς σαν τον Προκρουστη και υπάρχουν διαμετρήματα που δεν μπορείς να τα υποβάλεις σε αφαιρετικές διαδικασίες. Στους πραγματικα μεγάλους δεν ταιριάζει η λέξη ναρκισσισμος,αυτογνωσία είναι...

ΑΞΙΟΣ.....

ΑΞΙΟΣ ΕΣΤΙ
Διαβάζω ένα εκπληκτικό βιβλίο εδώ και καιρό, και λέω εδώ και καιρό γιατί σκοπιμως παρατείνω την ανάγνωση.Το ρουφαω γουλιά-γουλιά γιατί κάποια κομμάτια του τα «καταπίνεις» δύσκολα κι ακόμη πιο δύσκολα τα χωνεύεις. «Άξιος εστί » η κατάθεση ψυχής του Μικη στο Γιάννη Μαλουχο ένα βιβλίο μνημείο του νεότερου ελληνισμού,ιδιαιτερα για μας που προσπαθούμε ψηφίδα-ψηφίδα να συνθέσουμε το παζλ της ιστορίας που δε ζήσαμε,που διαβάσαμε από πολλές ,ίσως, πηγές και πάντα κάτι λειπει,και πάντα τα τεράστια ερωτηματικά που πονανε. Όταν ,όμως, οι καταγραφές είναι ιδωμένες από μια ευαίσθητη κεραία, μέσα από το μάτι του Μίκη έχουν ιδιαίτερη αξία. Συχνά αναρωτιέμαι αν πρέπει να τα ξέρουμε ή πρέπει να δοθεί ένα τέλος σ ‘αυτήν την ιστορία ντροπής που παίχτηκε ερημην μας, για μας τους νεότερους. Η δική μου απάντηση είναι ΟΧΙ πρέπει να τα ξέρουμε για να προβληματιζόμαστε ,όπως πρέπει να γνωρίζουμε τον πελοποννησιακό πολεμο,τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη και μέσα από αυτά τα ίδια λάθη να προβληματιστουμε,να κάνουμε την ατομική και συλλογική κριτική μας ως πολίτες και μέλη αυτής της πατρίδας. Δεν είναι μονοσήμαντο το βιβλίο αυτό , κρύβει μέσα του κοινωνιολογία,ποιηση,είναι μια παρτιτούρα που σε κάποια σημεία αντί για νότες έχει αποτυπώματα αιμασσονα, νωπά και η αξία τους έγκειται ότι είναι γραμμένες αυτές οι νότες από το χέρι του Μικη,του Μικη που αποτελεί τον μοναδικό εκπρόσωπο μας στο διεθνή πολιτιστικό χαρτη. Τον Μικη που αγαπάμε και του δίνουμε το δικαίωμα να έχει κάνει λάθη………………..

αποσπασμα απο συνεντευξη της Τσαλικογλου

Υποστηρίζετε ότι η «απώλεια» παροτρύνει τη δημιουργία. Ποια «απώλεια» ήταν εκείνη που καθόρισε/καθορίζει τη δημιουργική σας πορεία στο χώρο των γραμμάτων;

Ήμουνα δεκαπέντε χρονών όταν πέθανε η προγιαγιά μου. Σε βαθύ γήρας. Ειρηνικά στον ύπνο της, μέσα στο σπίτι μας. «Σαν πουλάκι έσβησε η Άννα γιαγιά» είπε η κόρη της. Πήρα ένα κομμάτι χαρτί κι έγραψα «Σήμερα πέθανε η Αννα γιαγιά», κι επειτα συμπλήρωσα «σαν πουλάκι έσβησε».
Η φράση εκεινη έκλεβε κάτι από την αγριαδα του θανατου. Θυμάμαι την ανακούφιση που ένοιωσα. Δειλά-δειλά και διστακτικά απο τότε και μέχρι σήμερα το ιδιο πραγμα προσπαθώ να κάνω: Να αποτυπωνω την οδύνη, για να την εξημερώσω. Είναι μια σχεδόν μεταφυσική διαδικασία. Σαν να προσφέρεις αγάπη και θαλπωρή σε ένα άγριο ζώο, για να το κάνεις σιγά σιγά ένα αφοσιωμένο σε σένα κατοικίδιο. Η διαδικασία αυτή δεν τελειώνει ποτέ. Η μεταμορφωση δεν είναι ποτέ ολοκληρωτική.

Στα αρνητικά που προσάπτουμε όλοι μας στον σύγχρονο τρόπο ζωής, εσείς προσθέτετε και την αποφυγή του πένθους. Πως ορίζετε την αποφυγή αυτή, και πως την ερμηνεύετε;

Ο αποτελεσματικός, λειτουργικός άνθρωπος της εποχής μας αρνείται πεισματικά το πενθος. Αρνειται δηλαδή να πονέσει, να ζήσει το θρήνο, τα συναισθήματα θλίψης που γεννά μια απώλεια. Υπακούει στην άρρητη επιταγή: «Μόνο μπροστά κοιτάμε». Κρύβει κάτω από το χαλί, εντοιχίζει σε μια ντουλάπα τα συναισθήματα του. Κι ετσι γίνεται ενας αποκομμένος, εξόριστος από τον εαυτό του άνθρωπος.

Θα λέγατε ότι ειναι «απαραίτητο» να βιώσουμε μια μεγάλη «απώλεια» για να γίνουμε δημιουργικοί ή υπάρχει και ευκολότερος δρόμος για την δημιουργία;

Ο Αρτώ έλεγε «Κανείς ποτέ δεν έγραψε, ούτε ζωγραφισε, ούτε έφτιαξε έργα γλυπτικής ή πλαστικής, ούτε κατασκεύασε η επινόησε κάτι για άλλο λόγο παρα για να βγει από την κόλαση».

Ο δρόμος προς την δημιουργικότητα ειναι μοναχικός ή όχι;

Ενας εξαιρετικά μοναχικός δρόμος που όμως σου επιτρέπει να φαντασιώνεις ότι δεν είσαι μονος και ότι μεσα από το έργο σου συνομιλείς με το σύμπαν. Πρόκειται για μια πολύτιμη ψευδαίσθηση.

Στα μυθιστορήματά σας κυρίως υπάρχει έντονος ο ψυχολογικός παράγοντας στο προφιλ των ηρώων. Συνειδητά ή ασυνείδητα συμβαίνει αυτό;

Μα ο ψυχολογικός παράγοντας είναι πάντα εκεί. Ακόμα και αν εμεις δεν το θέλουμε, δεν μας αφήνει να τον αγνοήσουμε.

Καθιστώντας πιο προσιτή την επιστήμη της Ψυχολογίας στο ευρύ κοινό, το όφελος ειναι μεγαλύτερο για την Επιστήμη ή για τον άνθρωπο;

Η ψυχολογία είναι μια επιστήμη για τον άνθρωπο. Όταν το ξεχνάει αυτό εκφυλίζεται σε μια απρόσφορη τεχνογνωσία, μετασχηματίζεται σε μια τεχνολογια της συμπεριφοράς που μπορεί να είναι χρήσιμη και ωφέλιμη για την εξουσία αλλά όχι για τον ιδιο τον άνθρωπο.

Τελικά, αξίζει κανείς να βιώνει τις απώλειες του στην πλήρη έκφανσή τους;

Το βίωμα της απώλειας είναι πολύτιμο. Σε εισάγει σε μια απομυθοποιούσα πραγματικότητα. Σε φέρνει αντιμετωπο με προκλησεις και επιλογές. Αλλά και μια επιθυμία υπέρβασης. Η διεργασία του πενθους προσφέρει τα δώρα της αυτογνωσίας,της συμπόνοιας στον εαυτό μας και στον άλλον, της βαθύτητας του συναισθήματος και της σκέψης μας. Της επιεικιας και της αλληλεγγύης απέναντι στον αδύνατο. Σκεφτείται ποσο δραματικά απουσιάζουν στις μερες που ζουμε όλα αυτά.

υπαρχουν ακομη ηρωες.....

Πενήντα ήρωες παλεύουν µέσα στο πυρηνικό εργοστάσιο
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 17 Μαρτίου 2011



Είναι όλοι τους εθελοντές. Μέσα στον σταθµό προσπαθούν να σώσουν τους αντιδραστήρες. Είναι ίσως η τελευταία ελπίδα για να αποτραπεί η καταστροφή.
Από τους 800 εργαζοµένους στον πυρηνικό σταθµό της Φουκουσίµα, 50 εξακολουθούν να βρίσκονται εκεί, µε κίνδυνο της ζωής τους. Αποτελούν ίσως την τελευταία ελπίδα που έχει η Ιαπωνία για να προλάβει µια ευρύτερη πυρηνική καταστροφή. Είναι όλοι τους εθελοντές, οι οποίοι προσπαθούν να κρατήσουν τους έξι αντιδραστήρες ψυχρούς χρησιµοποιώντας πυροσβεστικό εξοπλισµό για να διοχετεύουν στουςπυρήνες τους θαλασσινό νερό. «Για να µείνει ο πυρήνας καλυµµένος και να διατηρηθεί ο αντιδραστήρας ψυχρός, πρέπει κάποιοι να τον τροφοδοτούν µε νερό. Και για να το κάνουν, πρέπει να είναι σωµατικά παρόντες», λέει ο Μάικλ Φριντλάντερ, πρώην χειριστής σε πυρηνικό εργοστάσιο της General Electric στις ΗΠΑ. Χθες τα επίπεδα της ραδιενέργειας αυξήθηκαν πολύ και οι 50 υποχρεώθηκαν να αποµακρυνθούν, όµως έπειτα από µερικές ώρες ήταν έτοιµοι να επιστρέψουν.

«Εκατό χέρια και εκατό µάτια για να συγκρατήσουν το “τέρας”. Πενήντα µικροί Οδυσσείς µπροστά σ’ έναν Πολύφηµο που ξεφυσάει ακατάπαυστα ραδιενεργό ατµό και καπνό», γράφει γι’ αυτούς ο απεσταλµένος της ιταλικής «Κοριέρε».

Οι 50 εθελοντές είναι όλοι τους εργάτες της Ηλεκτρικής Εταιρείας του Τόκιο, της Tepco. Είναι εξαντληµένοι από τις βάρδιες και ο κίνδυνος να µολυνθούν από ραδιενέργεια είναι µόνιµος. Από την περασµένη Παρασκευή, είναι σαν να περπατούν κάθε µέρα στο χείλος ενός γκρεµού. Λέγεται ότι σήκωσαν το χέρι για να δηλώσουν εθελοντές όταν, το πρωί της Τρίτης, έγινε η µεγάλη έκρηξη στον αντιδραστήρα αριθµός 2 και έπρεπε να αποφασιστεί ποιοι θα µείνουν και ποιοι όχι. Την καταστροφή που τρέµει ολόκληρος ο κόσµος, οι 50 την κοιτάζουν από απόσταση ενός βήµατος, την καταλαβαίνουν από τους δυσοίωνους θορύβους που βγαίνουν από τους έξι αντιδραστήρες του σταθµού. Ερπουν µέσα σε λαβυρίνθους στο απόλυτο σκοτάδι που τρυπούν µόνον οι φακοί τους, περιµένοντας να ακούσουν τις περιοδικές εκρήξεις που προκαλούνται όταν το υδρογόνο που διαφεύγει από τους σακατεµένους αντιδραστήρες έρχεται σε επαφή µε τον αέρα. Αναπνέουν χάρη σε άβολους αναπνευστήρες ή µεταφέρουν στις πλάτες τους βαριές µπουκάλες οξυγόνου. Φορούν ολόσωµες λευκές φόρµες µε αεροστεγείς κουκούλες, που λίγο µόνο τους προστατεύουν από την αόρατη ραδιενέργεια. ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ. Οι 50 καλούνται να κάνουν κλιµακούµενες – και ίσως υπαρξιακές – θυσίες, οι οποίες αναγνωρίζονται µέχρι στιγµής µόνον εµµέσως, σηµειώνουν οι απεσταλµένοι των «Νιου Γιορκ Τάιµς».

Η Tepco δεν έχει πει σχεδόν τίποτε για τους εργάτες ούτε για το πόσο θα µείνουν εκτεθειµένοι στη ραδιενέργεια. Οι λίγες λεπτοµέρειες που έχουν γίνει γνωστές από την εταιρεία δηµιουργούν µια ζοφερή εικόνα. Μέχρι σήµερα, 5 εργάτες έχουν σκοτωθεί από τον σεισµό και 22 έχουν τραυµατισθεί για διάφορους λόγους, ενώ 2 αγνοούνται. Ενας εργάτης νοσηλεύεται αφού έφερε ξαφνικά τα χέρια στο στήθος του και κατέρρευσε. Ενας άλλος χρειάστηκε περίθαλψη αφού δέχθηκε µια εκτόνωση ραδιενέργειας ενώ βρισκόταν κοντά σ’ έναν από τους αντιδραστήρες που έχουν υποστεί βλάβη. Εντεκα εργάτες τραυµατίσθηκαν από έκρηξη υδρογόνου στον αντιδραστήρα αριθµός 3. Και από την Τρίτη έχουν αποµείνει στον σταθµό οι 50 ήρωες.

Οι εργαζόµενοι σε πυρηνικούς σταθµούς λένε πως το πνεύµα που επικρατεί ανάµεσά τους είναι το ίδιο µε εκείνο των πυροσβεστών και των επίλεκτων στρατιωτικών µονάδων. Στα µεσηµεριανά διαλείµµατα συχνά συζητούν τι θα κάνουν σε περίπτωση ανάγκης. Η επικρατούσα συναίνεση είναι ότι θα ειδοποιήσουν τις οικογένειές τους να διαφύγουν και οι ίδιοι θα παραµείνουν στα πόστα τους µέχρι το τέλος, λέει ο Μάικλ Φριντλάντερ, που δούλεψε συνολικά 13 χρόνια σε τρεις αµερικανικούς πυρηνικούς σταθµούς. «Σίγουρα ανησυχείς για την υγεία και την ασφάλεια της οικογένειάς σου, όµως έχεις υποχρέωση να παραµείνεις στην εγκατάσταση», τονίζει. «Υπάρχει ένα αίσθηµα αφοσίωσης και συντροφικότητας όταν έχεις εκπαιδευτεί µε τους συναδέλφους σου και έχεις κάνει για χρόνια βάρδιες µαζί τους». Επιπλέον, πέραν αυτού του φυσικού δεσµού, οι Ιάπωνες ανατρέφονται για να πιστεύουν ότι τα άτοµα οφείλουν να θυσιάζονται για το καλό της οµάδας.

Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ. Η Tepco έχει αρνηθεί να δώσει στη δηµοσιότητα τα ονόµατα ή οποιαδήποτε άλλη πληροφορία για τους 50 εργάτες που έµειναν πίσω. ∆εν έχει κάνει επίσης γνωστό πώς αντικαθίστανται όταν κουράζονται ή αρρωσταίνουν. Μερικοί ίσως να είναι στρατιωτικοί, αστυνοµικοί ή πυροσβέστες. Σύµφωνα µε τους «Νιου Γιορκ Τάιµς», η εταιρεία ενδέχεται να περιορίζει την έκθεση κάθε εργάτη στον σταθµό, φροντίζοντας ώστε να έχει ανά πάσα στιγµή 50, τους οποίους όµως θα παίρνει από µια οµάδα 800 συνολικά προσώπων. Και στην περίπτωση αυτή, το Τσερνόµπιλ µπορεί να προσφέρει κάποια παρηγοριά. Για να καθαριστεί ο σταθµόςτου Τσερνόµπιλ µετά την καταστροφή, η Σοβιετική Ενωση συγκέντρωσε εργάτες κατ’ αναλογία του µεγέθους καθεµιάς από τις δηµοκρατίες της και ανέπτυξε ένα σύστηµα για να περιορίζει την έκθεσή τους. «Εστειλαν έως 600.000 ανθρώπους για να καθαρίσουν τα ραδιενεργά συντρίµµια γύρω από τον σταθµό και να κατασκευάσουν µια σαρκοφάγο», λέει ο δρ Τζον Μπόις, καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήµιο Βάντερµπιλτ και συγγραφέας µελέτης γι’ αυτή την πυρηνική καταστροφή. Οι εργάτες έµεναν στις µολυσµένες ζώνες περιοδικά για περιορισµένο χρονικό διάστηµα κι έτσι εκτιµάται ότι αρρώστησαν πολύ λιγότεροι, αν και χωρίς συγκεκριµένα στοιχεία είναι δύσκολο να εκτιµηθούν οι συνέπειες στην υγεία τους.
Ερπουν µέσα σε λαβυρίνθους στο απόλυτο σκοτάδι που τρυπούν µόνον οι φακοί τους
250 µιλισιβέρτ
H Ιαπωνία αύξησε την Τρίτη το «νόµιµο» όριο ποσότητας ραδιενέργειας στην οποία µπορεί να εκτίθενται οι εργαζόµενοι στους πυρηνικούς σταθµούς, από τα 100 στα 250 µιλισιβέρτ. Το νέο όριο είναι 5πλάσιο αυτού που ισχύει στις ΗΠΑ

Καθάρισαν το Τσερνόµπιλ και πέθαναν από τη ραδιενέργεια

ΣΤΗΝ ΠΥΡΗΝΙΚΗ καταστροφή του Τσερνόµπιλ, στις 26Απριλίου 1986 στη σοβιετική τότε Ουκρανία, υπήρξαν πολλοί εθελοντέςπου προσπάθησαν να θέσουν υπό έλεγχο και µετά να θάψουν στο τσιµέντο τον φλεγόµενο αντιδραστήρα, αν και δεν είναι σαφές αν είχαν ενηµερωθεί για τους κινδύνους. Μέσα σε τρεις µήνες, 28 απ’ αυτούς πέθαναν από την έκθεσή τους στη ραδιενέργεια. Τουλάχιστον 19 υπέκυψαν σε µολύνσεις που προκλήθηκαν από το γεγονός ότι η ραδιενέργεια έκαψε µεγάλα τµήµατα του δέρµατός τους, σύµφωνα µε µια πρόσφατη αναφορά επιστηµονικής επιτροπής του ΟΗΕ. Και άλλοι 106 νόσησαν από τη ραδιενέργεια, παρουσιάζοντας ναυτία, εµετούς, διάρροια και χαµηλό αριθµό λευκών αιµοσφαιρίων, γεγονός που τους καθιστούσε πολύ ευάλωτους στις λοιµώξεις. Αυτοί οι τελευταίοι παρουσίασαν άλλα προβλήµατα αργότερα, σύµφωνα µε την αναφορά: καταρράκτες, µεγάλες ουλές στο δέρµα τους και αύξηση τωνθανάτων από λευχαιµία και άλλους καρκίνους του αίµατος.

ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΠΟ τους εργάτες στο Τσερνόµπιλ εκτέθηκαν σε επίπεδα ραδιενέργειας πολύ υψηλότερα απ’ αυτά που έχουν µετρηθεί µέχρι τώρα στον σταθµό της Φουκουσίµα –κυρίως οι πιλότοι των ελικοπτέρων που πέταξαν µέσα από γεµάτους ραδιενέργεια καπνούς που έβγαιναν από τον αντιδραστήρα για να ρίξουν πάνω του πυροσβεστικά χηµικά. Στο Τσερνόµπιλ, η σηµαντικότερη έκλυση ραδιενέργειας σηµειώθηκε τη στιγµή της έκρηξης του αντιδραστήρα, η οποία εκτόξευσε ραδιενεργά υλικά σε ύψος 1.200 µέτρων. Ηδιαρροή συνεχίστηκε έως τις 5 Μαΐου.

Χθες, τουλάχιστον 800 από τους ανθρώπους που εργάστηκαν για τον καθαρισµό του Τσερνόµπιλ µετά το πυρηνικό δυστύχηµα έκαναν διαδήλωση στο Κίεβο για να διαµαρτυρηθούν για τα σχέδια της ουκρανικής κυβέρνησης να τους µειώσει τα µηνιαία κοινωνικά επιδόµατα ύψους 250 δολαρίων που λαµβάνουν.

ελενα ακριτα

ΤΡΙΤΗ ΒΡΑΔΥ … Στις 8 άρχισαν οι ειδήσεις, στις 8.

30 άρχισαν τα ανευρύσµατα. Τράπεζες που δεν συγχωνεύτηκαν ποτέ, ο Γιώργος µε τη Μέρκελ, οΣισέ µε τη φούστα, ο Καντάφι σε παραλήρηµα, η Λιβύη στην απόλυτη παράνοια, η Κερατέα εµπόλεµη ζώνη, η Νέα Ζηλανδία µε τον µεγάλο σεισµό κι ένας τηλεθεατής µε έµφραγµα! ∆εν αντέχεται αυτό το πράγµα! ∆εν αντέχεται, δεν αντιµετωπίζεται! Φτάνεις στο σηµείο να λες «ευχαριστώ Βαγγελίστρα µου, που αύριο Τετάρτη είναι γενική απεργία, να ησυχάσει το κεφάλι µου».

Ακουσα και τη δήλωση «η απεργία θα δώσει την οριστική απάντηση στην τρόικα και στο ∆ΝΤ!». Αχ, µικρέ, αθώε µου συνδικαλιστή! Αχ, αγάπη µου γλυκιά κι απονήρευτη… Νοµίζεις ότι θα ιδρώσει το αυτί του τεχνοκράτη επειδή θα βγούµε εµείς στους δρόµους; Αυτοί είναι βόδια, χαρά µου – και ζητώ ταπεινά συγγνώµη απ’ τα βόδια. Με το µπλοκάκι του µπακάλη σε περιµένουν στη γωνία. ∆εν έχει βερεσέδια εδώ, δεν έχει «γράφ’ τα». Θα τα σκάσεις κανονικά! Κι αυτά που έχεις, κι αυτά που δεν έχεις. Ασχετα που άλλος χρωστάει κι άλλος πληρώνει… ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΡΚΕΛ στη συνάντηση µε τον δικό µας. Καλά, αυτό το φιλί που ανταλλάξανε ήταν µια µούρλια. Στον αέρα, στο πεταχτό, µόνο που δεν το φύσαγε ο ένας στον άλλον. ∆ιότι η σιχασιά, άµα θέλει να κρυφτεί, ηχαρά δεν την αφήνει. Κοίταζαν ο ένας τονάλλον, όπως κοιτάγαµε µικροί την πέτσαστο γάλα. Μπλιαχ! Η δε Ανγκελα µια ζωγραφιά. Με το σακάκι το στενό, το τσουρούτικο – µέχρι και το ύφασµα τσιγκουνεύεται η καρµίρω – µε το παντελονάκι το ηλίθιο, µες στο µαλλί το κολληµένο. (Ασχετο, αυτή έχει πάει ποτέ µε άντρα; Πολύ θα‘θελα να τον γνωρίσω!).

Και στο καπάκι, κάτι σκληροπυρηνικοί απ’ το πουθενά να λένε ότι η Ελλάδα πρέπει να γυρίσει στη δραχµή! Ποια δραχµή µανούλα µου; Εγώ τρόµαξα να µάθω τα ευρώ – κι ήµουν και δέκα χρόνια νεώτερη.Θυµάστε εκείνο το µηχανάκι, τον µετατροπέα που τον είχαµε σαν της µάνας µας το φυλαχτό; Για να πάρουµε ένα κιλό αγκινάρες, πέφταµε στα υψηλά µαθηµατικά!

Ασε που ήταν και µικροσκοπικά τα πληκτράκια και δεν τα τσάκωνες µε την πρώτη. Λίγο νά ‘φευγε το νυχάκι σε ένα µηδενικό, έβγαινε 1.382 ευρώ ηαγκινάρα! Φωτιά τα ζαρζαβατικά, τι να λέµε τώρα!

Κατά τα άλλα:

- Λεφτά υπάρχουν! Ετσι µας είπανε προεκλογικά… Λεφτά υπάρχουν! Με θαυµαστικό στο τέλος!

Εκτός αν µπερδέψανε τα σηµεία στίξεως. Αν αντί για θαυµαστικό, θέλανε να βάλουνε ερωτηµατικό και τους έφυγε το θαυµαστικό κατά λάθος.

Μήπως δεν ήταν «Λεφτά υπάρχουν!». Μήπως ήτανε «Λεφτά υπάρχουν;». Υπάρχουν;;; Πώς λέµε «υπάρχει µετά θάνατον ζωή;» Μήπως δεν ήτανδήλωση; Μήπως ήταν φιλοσοφικό ερώτηµα; Ρητορικό;

Ακαδηµαϊκό;

«ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!». Μας το είπαν… Αλλά δεν µας διευκρίνισαν. Σε ευρώ ή σε δραχµές

τα νεα 27-2-11

ένα ζώο ο άνθρωπος ,ειτε με παιδεια,ειτε χωρίς...

Η ατραξιόν τελείωσε µε θάνατο
Μακελειό στον Καναδά µε τη δολοφονία 100 χάσκι µετά το τέλος των χειµερινών Ολυµπιακών Αγώνων
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΠΕΡΙΚΛΗΣ ∆ΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου 2011
[Εκτύπωση] [Αποστολή με Email] [Μικρότερη Γραμματοσειρά] [Μεγαλύτερη Γραμματοσειρά]

Με οµαδικό θάνατο πλήρωσαν εκατό σκυλιά χάσκι το τέλος των χειµερινών Ολυµπιακών Αγώνων που φιλοξένησε πέρυσι το Βανκούβερ στον Καναδά.

Τα σκυλιά είχαν «προσληφθεί» από εταιρεία προκειµένου να χρησιµοποιηθούν ως τουριστική ατραξιόν στους Ολυµπιακούς. Το τέλος των Αγώνων συνοδεύτηκε από κάθετη πτώση του αριθµού των επισκεπτών. Η εταιρεία, που χρησιµοποιούσε τα σκυλιά για νατραβούν έλκηθρα στο χιονοδροµικό κέντρο του Γουίστλερ, δεν είχε πλέον τόσο πολλούς πελάτες και αποφάσισε να απαλλαγεί από αυτά και το κόστος τους, αναθέτοντας το έργο της θανάτωσής τους στον άνθρωπο που είχε επιφορτιστεί µε τη φύλαξή τους.

Τα σκυλιά θανατώθηκαν τον περασµένο Απρίλιο και ηβάρβαρη πράξη θα είχε µείνει στο σκοτάδι εάν ο φύλακας δεν παρουσίαζε ψυχολογικά προβλήµατα και δεν ζητούσε από τα εργατικά δικαστήρια αποζηµίωση για µετατραυµατικό στρες. «Πάσχει από κρίσεις πανικού και βλέπει συνεχώς εφιάλτες», διαβεβαίωσε ο ψυχίατρος που τον εξέτασε.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ διέρρευσε στον τοπικό Τύπο και από εκεί έκανε τον γύρο του Καναδά και του κόσµου. Το όνοµα του φύλακα δεν αποκαλύφθηκε για λόγους ασφαλείας. Πολλές από τις ανατριχιαστικές λεπτοµέρειες όµως έγιναν γνωστές. Ο φύλακας είχε χρησιµοποιήσει µαχαίρι και καραµπίνα για να σκοτώσει τα σκυλιά κι ενώ πολλά από αυτά προσπαθούσαν τροµοκρατηµένα να ξεφύγουν από τα χέρια του σφαγέα τους.

Οποιαδήποτε απόπειρα διαφυγής όµως ήταν µάταιη, αφού ο υπάλληλος είχε φροντίσει να τα δέσει ένα ένα µε αλυσίδα. «Στο τέλος ο φύλακας είχε γεµίσει ολόκληρος αίµατα», αναφέρει ο καναδικός Τύπος. Και αφού ολοκληρώθηκε το µακελειό, ο φύλακας εξαφάνισε τα ίχνη πετώντας τα σκοτωµένα χάσκι σε έναν οµαδικό τάφο. Ο δράστης κινδυνεύει να τιµωρηθεί µε πέντε χρόνια κάθειρξη από τη ∆ικαιοσύνη του Καναδά. Αντιµέτωπος µε τη ∆ικαιοσύνη θα βρεθεί και ο 29χρονος ιδιοκτήτης της εταιρείας Outdoor Houssian, οοποίος απέφυγε να απευθυνθεί σε κτηνιάτρους – όσους από αυτούς δέχονται να θανατώσουν υγιή ζώα – για να γλιτώσει τα 100 δολάρια που κοστίζει η ευθανασία ενός σκύλου.


ΟΙ ΦΙΛΟΖΩΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ δεν συγχωρούν κανέναν από τους δυο. «Ο υπάλληλος θα µπορούσε να πει όχι στον εργοδότη του, αλλά δεν το έκανε προτιµώνταςνα διαπράξει αυτή την εγκληµατική πράξη», δήλωσε η Μάρσι Μοριάρτι, πρόεδρος µιας από τις µεγαλύτερες φιλοζωικές οργανώσεις της χώρας.

Στη γραπτή κατάθεσή του προς το δικαστήριο ο φύλακας, που ζούσε µε την οι κογένειά του δίπλα στουπόστεγο που φυλάσσονταν οι σκύλοι, περιγράφει «το ισχυρό συναισθηµατικό δέσιµο αγάπης και αµοιβαίας εµπιστοσύνης» που είχε αναπτύξει µε τα σκυλιά πριν γίνει ο δήµιός τους. «Ασχολιόµουν µαζί τους επτά ηµέρες την εβδοµάδα, τους είχα δώσει και ονόµατα», υποστηρίζει ακόµη.

Ως προς την ειλικρίνειά του, θα αποφασίσει το δικαστήριο. Οσο πάντως οι αρχές ερευνούν την υπόθεση τόσο δυναµώνουν οι φωνές που ζητούν να απαγορευτεί η ατραξιόν των σκυλιών που τραβούν τα έλκηθρα.

Ο δολοφόνος ζήτησε αποζηµίωση για ψυχολογικά προβλήµατα

«Οι τουρίστες γοητεύονται από την ειδυλλιακή εικόνα ενός χιονισµένου τοπίου, ξεχνώντας ή και αγνοώντας την κακοµεταχείριση που υφίστανται τα σκυλιά», τονίζει η Μάρσι Μοριάρτι


και γω που νομιζα πως ο καναδας εχει υψηλο επιπεδο παιδειας και ζωής....και γω που νομιζα πως καθρεφτης του πολιτισμου ειναι η σταση μας προς τα ζωα.....ενας ραγισμενος καθρεφτης ειναι,που μεσα του αντανακλαται μια παραπαίουσα κοινωνια,ενα θολο τοπιο και μια ομιχλωδης πραγματικοτητα...ένας καθρεφτης πο μεσα του ουτε το προσωπο μου δεν μπορω να δω,κι αυτο το κομματιασαν..

για να μαθαινουν οι νεοτεροι....

ψαλμωδια αγγέλων......ή η τεχνη γεφυρα λαών και πολιτισμων

. Ο Αντώνης στιχοι Ιάκωβος Καμπανέλλης
Εκεί στη σκάλα την πλατειά στη σκάλα των δακρύων
στο Βιλεγκράμπεν το βαθύ το λατομείο των θρήνων
Εβραίοι κι αντάρτες περπατούν Εβραίοι κι αντάρτες πέφτουν
Βράχο στην πλάτη κουβαλούν βράχο σταυρό θανάτου
Εκεί ο Αντώνης στη φωνή φωνή, φωνή ακούει
ω καμαράντ, ω καμαράντ βόηθα ν' ανέβω τη σκάλα
Μα κει στη σκάλα την πλατειά και των δακρύων τη σκάλα
τέτοια βοήθεια είναι βρισιά τέτοια σπλαχνιά κατάρα
Ο Εβραίος πέφτει στο σκαλί και κοκκινίζει η σκάλα
και συ λεβέντη μου έλα εδω βράχο διπλό κουβάλα
Παίρνω διπλό, παίρνω τριπλό μένα με λεν Αντώνη
κι αν είσαι άντρας έλα εδώ στο μαρμαρένιο αλώνι

o ανθρωπος το αγριοτερο ζωο...ακομη κι αν λαβει παιδεια

ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΠΙΛΥΣΗΣ ΤΗς ΚΡΙΣΗΣΑΠΟ ΑΜΕΡΙΚΗ

ΠΕΡΙ ΜΠΑΣΚΟ ,ΒΑΡΚΕΛΩΝΗΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ…

Μέχρι πέρυσι ήταν καθιερωμένο στην ελληνική κοινωνία ,κάτι σαν “must”,οι πενθήμερες της τρίτης Λυκείου να πηγαίνουν Ροδο,Κερκυρα,Κρητη και οι φοιτητές Μύκονο Αράχοβα, ανάλογα με την εποχή. Αυτή τη χρονιά το τοπίο άλλαξε. Τα λύκεια ,εκτός κάποιων εξαιρέσεων που πήγαν Γιάννενα και Θεσσαλονίκη ,τα υπόλοιπα πήγαν Βαρκελωνη,Ρωμη-Φλωρεντία,Βερολινο,Πραγα.Ο δε φοιτητόκοσμος μαζικά στο Μπασκο,στη Βουλγαρία.
Και το ερώτημα που προκύπτει, για το δικό μου μυαλό τουλάχιστον: Όταν η χώρα μας περνά μια δύσκολη φάση δεν είναι αυτονόητο να σκεφτεί κανείς πως πρέπει να βοηθήσουμε την εγχώρια οικονομία,να στραφούμε στο Πήλιο, το Καϊμακτσαλάν με τη Φλωρινα,την Έδεσσα ,το Νυμφαίο,να πάμε στα Ζαγοροχώρια, τη Βυτίνα με την Καρύταινα και τη Δημητσάνα,τα Καλάβρυτα, και τόσους χειμερινούς προορισμούς που έχει η Ελλαδιτσα μας; Το λιγότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε γι αυτήν χωρίς να χάσουμε όλα αυτά που ζητάμε από μια εκδρομή, τη συντροφικότητα, το γλέντι, άντε και το ξενύχτι όλα αυτά που μόνο σ αυτόν τον τόπο μπορεί κανείς να απολαυσει κατά κοινή ομολογία;
Η εύκολη απάντηση είναι πως οι τιμές είναι καλύτερες, φτάσαμε στο σημείο το εξωτερικό να κοστίζει λιγότερο από τη χώρα μας και με 130 ευρώ να πηγαίνουμε 3 μέρες Μπασκο,όλα πληρωμένα. Το διαπραγματευτήκαμε με τους ντόπιους επιχειρηματίες στην ελλαδα,συζητησαμε μαζί τους να πετυχουμε καλύτερες τιμές, το ψαξαμε; κοιτάξαμε στην Ελλάδα ;να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου. Αύριο οι φοιτητικές νεολαίες ,αυτές που διοργανώνουν τις εκδρομές θα κατέβουν στους δρόμους και θα διαδηλώνουν για το μνημόνιο, τα σχολεία θα έχουν καταλήψεις, τις πιο πολλές φορές δεν ξέρουν γιατί ,και πριν οικτίρουμε τον παπακωνσταντίνου,το ΔΝΤ,τη Μέρκελ και όλους τους άλλους, μήπως θα έπρεπε πρώτα να κάνουμε την αυτοκριτική μας ως άτομα, ως λαός; Με πληγώνει το Μπάσκο όταν υπάρχει η Αγόριανη και η ορεινη Κορινθια,θα προτιμούσα να δύσω τα ευρώ μου στην ορεινή Ναυπακτία,και με πληγώνει περισσότερο όταν η απόφαση για Μπασκο πάρθηκε από πολιτικές νεολαιες,από αυτές που περιμένουμε το καλύτερο αύριο,που δεν θα έχει τα λάθη του χθες………………………….

βορεια κυπρος

Αυτά συμβαίνουν αλλού...

ο ανθρωπος -σκουπιδι

Ενας άνθρωπος πολτοποιήθηκε πριν από λίγες µέρες από το απορριµατοφόρο του Δήµου Ταύρου, επειδή είχε κοιµηθεί σε έναν κάδο σκουπιδιών για να µην κρυώνει.

Ο νεκρός είναι για µένα ένας άνθρωπος χωρίς όνοµα, ακόµη κι αν βρεθεί το όνοµά του µέσω DΝΑ, µιας τεχνολογίας που, παρά την τελειότητά της, δεν µπόρεσε να εµποδίσει τον φρικτό θάνατο ενός ανθρώπου-σκουπιδιού.

Χωρίς ηλικία, αν και περιγράφεται ως µεσήλικας, γιατί η µόνη ηλικία που µπορεί να είχε ήταν τα γερατειά της εξαθλίωσης. Εκτός από τη στιγµή του θανάτου του, η υπόλοιπη ζωή του ήταν εκτός πραγµατικού χρόνου, αφού δεν έχει σηµασία πότε δηµιουργήθηκαν, πότε σταµάτησαν να λειτουργούν, πότε πετάχτηκαν οι άνθρωποι-σκουπίδια.

Χωρίς φωνή, παρ’ όλο που ακούστηκε το ουρλιαχτό του µέσα από το µηχάνηµα, κάνοντας τους χειριστές του να το σταµατήσουν. Ασφαλώς αυτό δεν είναι ανθρώπινη φωνή. Δεν γνωρίζουµε τη φωνή του, όµως στα αυτιά µας ηχεί εκείνο το εφιαλτικό ουρλιαχτό.

Χωρίς οικογένεια• ακόµη και αν εντοπιστεί µια µάνα, µια γυναίκα, ο άνθρωπος-σκουπίδι θα πρέπει να είχε προ πολλού διακόψει κάθε επαφή µαζί τους για τους δικούς του λόγους, που οφείλουµε να κατανοήσουµε και να σεβαστούµε. Οπως επίσης και τους λόγους της οικονοµικής του εξαθλίωσης.

Χωρίς δικαίωση• η είδηση λέει ότι δεν τον αντιλήφθηκαν οι υπάλληλοι του Δήµου Ταύρου, σαν να ήταν αυτό µια πλήρης δικαιολογία, µια προαναγγελία της αθώωσής τους, το ξέπλυµα επίσηµων κι ανεπίσηµων ενοχών. Ο άνθρωπος-σκουπίδι είναι τόσο βαθιά µόνος, που ποτέ δεν θα βρει το δίκιο του, ιδιαίτερα µετά θάνατον. Ενδεχοµένως όλα θα κουκουλωθούν για να µην όζει περισσότερο η σχέση του σηµερινού δηµάρχου µε το κέντρο της πρωτεύουσας.

Χωρίς πατρίδα, και ας βρέθηκε Έλληνας. Οι άνθρωποι-σκουπίδια έχουν σβήσει προ πολλού την εθνικότητά τους, ανήκουν στο αλλού.

Αν ήταν όµως κάποιος µετανάστης, µπορεί να µην τον άγγιζε καν η έπαρση του DΝΑ. Κάποιοι µπορεί και να χαιρόντουσαν.

Χωρίς «δήµον», χωρίς δηλαδή να ανήκει σε µιαν οργανωµένη κοινότητα. Ένας εξοστρακισµένος από το δούναι και λαβείν µιας κοινωνίας. Και καλά ο τραγικός άνθρωπος-σκουπίδι, αυτός είχε τους πραγµατικούς ή και φανταστικούς ακόµη λόγους του. Ο «δήµος» όµως τι έκανε;

Πού είναι η έγνοια της κοινότητας για το απολωλός, πού είναι η αρωγή στον οικονοµικά κατεστραµµένο ή τον πάσχοντα; Υπάρχει κατάλογος των αστέγων και τα συνήθη στέκια τους; Μάλλον όχι, γιατί αλλιώς ο άνθρωπος-σκουπίδι θα είχε ίσως ταυτιστεί.

Τα «χωρίς» που απαρίθµησα προσπαθώντας να σκιαγραφήσω τον άγνωστο άνθρωπο-σκουπίδι φαίνονται αφαιρετικά ενώ δεν είναι.

Κατά βάθος αθροίζουν µέσα µας τον πόνο, την απόγνωση για την κατάντια του κέντρου της πόλης, για την εξαθλίωση των ανθρώπων του. Και οδηγούνε στον θυµό, στην ανάγκη αλλαγής.

Γιατί έχω τη γνώµη πως ο «δήµος», αυτό το επίτευγµα της ανθρώπινης συνύπαρξης που συνδέθηκε άρρηκτα µε το δηµοκρατικό πολίτευµα, σήµερα εκπροσωπείται πιο ουσιαστικά από τις Δηµοτικές Αρχές, παρά από το δηµοκρατικό κράτος. Έχει την αµεσότητα της καθηµερινής ζωής και γνώσης, συνεχίζει να στηρίζεται σε µικρούς πυρήνες όπως η συνοικία, η γειτονιά. Τι, λοιπόν, είχε πράξει ο νυν δήµος για να προλάβει και αυτό το έγκληµα που συνέβη, έστω και ακούσια, από τους δικούς του υπαλλήλους στην καρδιά της επικράτειάς του;

-----

Η Ρέα Γαλανάκη είναι συγγραφέας και υποψήφια δηµοτική σύµβουλος µε τον συνδυασµό «Δικαίωµα στη πόλη».
Τα νεα 4-11-10

θυμηθηκαν ολοι τους ανθρωπους -σκουπιδια και την ευθυνη των δήμων,τη συλλογικη για το περιστατικο αυτο,το συγκλονιστικο που θα έπερεπε να το εισπραξουμε ολοι μας ως γροθια στο στομάχι.με ενοχλει ομως αφανταστα η συνδεση του με το δημο μια τετοια περιοδο ,παραμονες δημοτικων εκλογών.Αναμφισβητητα θα έπρεπε ολοι οι πνευματικοι ανθρωποι σ αυτη τη χωρα με τη δυναμη της πένας τους να πυροβολησουν καταστηθα τις ναρκωμενες αισθησεις μας,να ξυπνησουν τη χαμενη ανθρωπια μας.και η ρεα Γαλανακη ειναι μια σπουδαια συγγραφεας,απο τις αγαπημενες μου.Ηθελα ομως μονο αυτο τον τιτλο στην υπογραφη του άρθρου της,συγγραφεας .Σκετο.Φτανει.ή πολιτης αυτης της χωρας.φτανει.με ενοχλησε το "υποψηφια δημοτικη συμβουλος".Με χάλασε.....

λιβισι μικρας ασιας

Το χωριό Λιβίσι, μερικά χιλιόμετρα από την παλιά Μάκρη, στις νότιες ακτές του Αιγαίου ,το “χωριό φάντασμα”. Δέκα χιλιόμετρα είναι η απόσταση απο τη Μακρη. Το χωριό το εγκατέλειψαν οι κάτοικοί του το 1923 με την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Το 22 οι επιζώντες κάτοικοι ήρθαν από το Λιβίσι στην ελεύθερη Ελλάδα, και δεν ξανακατοικήθηκε ποτέ. Είναι σαν να στοίχειωσε…

Περίπου 2.000 γυναικόπαιδα (οι άντρες είχαν οδηγηθεί αιχμάλωτοι σε καταναγκαστικά έργα) οδηγηθηκαν στη Νέα Μάκρη του Μαραθώνα. οι Τουρκοι δεν το κατοικησαν ποτε γιατι φοβουνται την καταρα των ελληνων Από τότε παραμένει ένα χωριό-φάντασμα με σπίτια μισογκρεμισμενα ,παραθυρα και πορτες ορθανοιχτα,ενα χωριο που σε κανει να ανατριχιαζεις...

οι κορες της λησμονιάς.....

Διαβασα το βιβλιο του Θοδωρή Παπαθεοδωρου «οι κορες της λησμονιας» ,με μια λέξη «Επικο».Από τα βιβλια που θα έπρεπε να διαβασει κάθε νεοέλληνας,να προβληματιστει,να κλαψει,να οργιστει… Ποσα άντεξε αυτή η χώρα,,ποσα λάθη,ποσο μισος. Ποιος ,σε ποιον, ο αδελφος στον αδελφο, το ιδιο σωμα,το δεξι χερι να χτυπαει το αριστερο και να μην ποναει….Εκπληκτικος-και δυσκολος ο τροπος που κραταει τις ισορροπιες , σε τεντωμενο σχοινι, αλλα με συνεπεια στην ιστορια.Ενα εξαιρετικο μαθημα εθνικής αυτογνωσιας που οδηγει τον αναγνωστη στην καθαρση με νοτισμενα μάτια, με σφιγμενο στομαχι.και στο τελος το ερωτημα "είναι δυνατον να συνεβησαν εδώ όλα αυτά,εδώ,διπλα μας, στις γειτονιές μας;" Πρεπει να τα θυμομαστε ,πρεπει καποιος να τα πει ,να τα καταγγειλει, να ξυσει με το μαχαιρι το κοκκαλο της μνημης
«Ἁκουσα τις ριπες μετα τη στροφη.Τερετισαν ανατριχιαστικα κι επειτα έπαψαν οριστικα,μαζι με τις ζωες τριων αθώων ανθρώπων.Εκτελεσεις.Αδικοι θάνατοι.Στο όνομα του λαου ο ένας,εν ονοματι του εθνους ο άλλος…εν ονοματι του ανθρώπου δε θα μιλήσει κανεις;»
.Κι ο Παπαθεοδωρου με εκπληκτικο τροπο μίλησε για τον άνθρωπο.

να θυμομαστε και να θυμιζουμε.....

Ο Τζων Βεϊνόγλου καταγόταν από τη Σμύρνη και διετέλεσε ραδιοσκηνοθέτης, ραδιοσυγγραφέας και
προϊστάμενος εκφωνητών της ΕΡΤ. Μετείχε στο Δ.Σ. της «Ενώσεως Σμυρναίων» ( Βλ. Γιώργος Ν.
Λαμψίδης, Οι πρόσφυγες του 1922, σ. 199).
Το κείμενο που ακολουθεί είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό ΟΜΟΛΟΓΙΑ, Μηνιαία Έκδοσις
Ενημερώσεως της Ιεράς Μητροπόλεως Νικαίας. «60 χρόνια. 1922-1982. Αφιέρωμα. Μνήμη
Μικρασίας», σ.σ. 43-45.
Αποτελεί -κατά τον γράφοντα- μία ολοκληρωμένη, αν και συνοπτική αναφορά, της συμβολής των
Αλησμόνητων Πατρίδων της «καθ' ημάς Ανατολής» -και ειδικότερα της Μικράς Ασίας- όχι μόνο στον
ελληνικό αλλά και στον παγκόσμιο πολιτισμό.
Στη σύγχρονη εποχή , στην οποία κυριαρχούν σύγχυση των αξιών και σκόπιμη διαστρέβλωση των
εννοιών, ο Τζων Βεϊνόγλου και πολλοί άλλοι με το έργο τους ενισχύουν την ιστορική Μνήμη του λαού
μας, την τόσο απαραίτητη για την εθνική μας επιβίωση.
Επιμέλεια: Ιωάννης Χρ. Ιακωβίδης Επιστημονικός Συνεργάτης Παντείου Πανεπιστημίου

Να θυμόμαστε και ας θυμίζομε:
• Η Μικρασία ήταν το λίκνο της Χριστιανικής σκέψης.
• Εκεί δίδαξαν οι Απόστολοι.
• Εκεί έδρασαν οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας - Καππαδόκες και άλλοι.
• Εκεί άθλησαν επώνυμοι Άγιοι της ορθοδοξίας.
• Εκεί μαρτύρησαν ανώνυμοι μάρτυρες που τιμά η Εκκλησία μας.
• Λίγα ονόματα - σεμνώματα. Απόστολος Παύλος, Άη Βασί¬λης, 'Αη Γιώργης, Άη Νικόλας, Άη Γρηγόρης, Άη Σάββας, Άγιοι Ανάργυροι, Άγιοι Θόδωροι, Άη Παντελεήμονας, Άη Στυλιανός, Αγία Μαρίνα,Αγία Γλυκερία.
• Εκεί -στην Ανατολή- όλες οι Σύνοδοι. Κι εκτός τις μεγάλες Συνόδους, οι μητροπολίτες, αρχιεπίσκοποι κι επίσημοι της Μικρασίας, συνέρχονται ταχτικά, για να δώσουν, όλοι μαζί, λύσεις στα εκκλησιαστικά προβλήματα, μια και η Δημοκρατία παραμένει Ιωνικό προνόμιο, αντίθετα με την Εκκλησία της Ρώμης, που διακηρύττει το «αλάνθαστο» του Προκαθημένου της.
• Στη Σμύρνη ο πρώτος χριστιανικός ναός -δεκαεφτά μόλις χρόνια μετά τη Σταύρωση- «Κυριάκος οίκος» λεγόταν.
• Μικρασιάτες οι μεγάλοι βυζαντινοί αυτοκράτορες: Άγγελοι, Ίσαυροι, Φωκάδες, Κομνηνοί, ο Τσιμισκής.
• Μικρασιάτες οι Ακρίτες που κράταγαν κεφάλι στους εισβολείς, Κι όταν η Μικρασία, πηγή πλούτου, δύναμης, ανθρώπινου υλικού, έπεσε στον Τούρκο, έσβησε και το Βυζάντιο. Και ύστερα απ' την Πτώση, η Νίκαια κι η Τραπεζούντα, νησίδες πέρα για πέρα ελληνικές, μέσα στο τούρκικο σκοτάδι.
• Όπως αναγκάζεται να ομολογήσει ο μισέλληνας Κρουμπάχερί!«ή Μικρα Ασια ήταν τότε τα κρησφύγετο του ανθρωπισμού της Δύσης». Και αυτό το πνεύμα, από την Πόλη και τη Σμύρνη, περνάει στη Δύση και δημιουργεί την Αναγέννηση.
Να θυμόμαστε και ας θυμίζομε:

•Πως στα σχολεία εκείνα, τη Μεγάλη του Γένους Σχολή της Πόλης, το Φροντιστήριο της Τραπεζούντας, την Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης, την Ακαδημία Κυδωνιών, την !|Αναξαγόρειο των Βούρλων, δεν διδάσκονταν «κολλυβογράμματα».
• Ήταν μικρά πανεπιστήμια οι σχολές εκείνες. Οι μαθητές για τους οποίους ο Κούμας έγραψε πως οι «νέοι εκείνοι με τους ανοικτούς ορίζοντες είναι ο αληθής θησαυρός της Ελλάδος»- μάθαιναν: Γραμματικά. Παλαιά και σύγχρονη γεωγραφία. Προϊστορική αρχαία, παλαιά και σύγχρονη ιστορία των Εθνών. Μαθηματικά, γεωμετρία, φυσική, αστρονομία.
Θεωρία της μουσικής. Λογική, ηθική, αισθητική. Ιστορία της φιλοσοφίας, σύνταγμα της φιλοσοφίας - δεν είναι παρά η πρώτη μεταφορά στην ελληνική γλώσσα της καντιανής φιλοσοφίας. Άλλωστε εκεί στην Ιωνία πρωτοεμφανίστηκαν οι έλληνες διαφωτιστές.
Να θυμόμαστε και ας θυμίζομε:
• Την ύψιστη συμβολή της Ιωνίας στον Μεγάλο Ξεσηκωμό, σε αίμα και χρήμα.
• Εκατοντάδες χιλιάδες χρυσές λίρες στην κάσα της Φιλικής.
• Με σμυρνέικα μπαρουτόβολα άρχισε ο Αγώνας στην Πελοπόννησο.
• Αν και υπήρχαν χωριά -τα πιο φτωχά- χωρίς ούτε έναν Έλληνα - πράγμα που δεν συνέβαινε στη Δυτική Ελλάδα.
• Αν και δεν υπήρχαν αρματολίκια στη Μικρασία (δηλαδή Έλληνες ένοπλοι στην υπηρεσία των πασάδων), οι 'Ίωνες έδωσαν άφθονο αίμα.
• Πήραν μέρος μαζί με τον Υψηλάντη, στη Μολδοβλαχία.
• Οργάνωσε αντάρτικο, εκτός απ' τα περίχωρα της Σμύρνης και στο Αίβαλί (ερημώθηκε εντελώς και πυρπολήθηκε η πολιτεία των 35.000 κατοίκων), την Πέργαμο, την Έφεσο, την Προύσα, την Άγκυρα ακόμα.
• «Επί δύο περίπου έτη, οι Τούρκοι, καθ' εκάστην, προέπεμπον εις τον Άδην δεκάδας Ελλήνων» όπως λέει ο Φιλήμων, που προσθέτει «Γυναίκες και νεανίδες ερρίπτοντο εις την θά¬λασσαν ίνα σωθώσι της σφαγής, της ατιμώσεως; του εξαν-δραποδισμού», Άλλο Σούλι εκεί.
• Κι' όλο αυτό το αντάρτικο, ανάγκασε τον Χασάν Πασά με την στρατιά ταυ να μείνει στη Μικρασία και να σωθή ο Μοριάς. Κι' αργότερα δημιουργούν την Ιωνική Φάλαγγα που έρχεται στη Δυτική Ελλάδα και παίρνει μέρος σε άπειρες μάχες. 40.000 πολεμιστές. 14.000 νεκροί που πολέμησαν και έπεσαν πειθόμενοι τω ρήματι της στήλης της αρχαίας Πριήνης. «Ανθρώποις Έλλησι•ι, ουδέν μείζον εστίν Ελευθερίης». Να θυμόμαστε και ας θυμιζουμε:
Τη μεγάλη ακμή της Σμύρνης τους δύο τελευταίους αιώνες, σε όλους τους τομείς.
• Την παιδεία: Η Ευαγγελική Σχολή είχε στη βιβλιοθήκη της 50.000 τόμους και 180 σπανιότατα χειρόγραφα. Στο μουσείο της 3.000 αγάλματα, γλυπτά και αγγεία και 14.000 αρχαία νομίσματα. Το Κεντρικό Παρθεναγωγείο, με 7 παραρτήματα, είχε στην ταράτσα του μεγαλόπρεπου κτηρίου του πλανητάριο. Κι ύστερα το Ομήρειο Παρθεναγωγείο με την υψηλή του παιδεία κι οι άλλες ιδιωτικές σχολές. 387 σχολεία στην περιοχή της Σμύρνης, με 1947 δάσκαλους και 63.000 μαθητές και μαθήτριες.
• Την υγεία. Το πρώτο Νοσοκομείο Σμύρνης, 113 χρόνια πριν, από το πρώτο της Αθήνας. Χίλια περίπου κρεβάτια, στα νοσοκομεία της Σμύρνης το 1900, 10 κλινικές, 6 χειρουργεία, μικροβιολογικά και ακτινολογικά εργαστήρια. Αντιελονοσιακό, αντιφυματικό, αφροδισιακό και αντιτραχωματικό κέντρα. Ιατρεία παρακολουθήσεως εγκύων και βρεφικοί σταθμοί, Υπηρεσία Δημόσιας Υγιεινής και σχολές μαιών και νοσοκόμων.
• Πνευματική και καλλιτεχνική ζωή. Η πρώτη εφημερίδα κυ¬κλοφόρησε στη Σμύρνη στα 1831, κι από τότε μέχρι το 1922 εκδόθηκαν 135 εφημερίδες και περιοδικά. Πολιτικά, εκκλησιαστικά, γενικής μόρφωσης, σατιρικά, επαγγελματικά. Ακόμα και σοσιαλιστικό περιοδικό κυκλοφορούσε απ' το 1903 - ο «Εργάτης», 14 τα τυπογραφεία της Σμύρνης με δεκάδες βιβλία κάθε χρόνο. Το πρώτο βιβλίο τυπώθηκε στη Σμύρνη στα 1764. Και οι πρώτες μουσικές παρτιτούρες που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα είχαν τυπωθή στη Σμύρνη πριν 130 χρόνια.
• Πέντε θέατρα υπήρχαν στη Σμύρνη και τα περίχωρα της. Με θιάσους λυρικούς και πρόζας. Η πρώτη θεατρική παράσταση στη Σμύρνη σημειώνεται στα 1657 με τον «Νικομήδη» του Κορνέϊγ. Μερικά ονόματα: Η Κυβέλη, οι αδελφές Βερώνη, η Παρασκευοπούλου, η Μπριλάντη, η Γκιουζέπε, ο Σαγιώρ, ο Στυλιανόπουλος, ο Μήτσος Μυράτ, ο Μίκης Ιακωβίδης, ο Γιώργος Γληνός, ο Στέλιος Βόκοβιτς, ο Κάρολος Κουν.
• Πλούσια κι η μουσική ζωή στη Σμύρνη. Κοντσέρτα, μουσική δωματίου, μουσικά και φιλολογικά προβέγγερα, ορχήστρες για τις τέσσερις πολυτελείς λέσχες, τα κέντρα, τα θέατρα, τους βουβούς κινηματογράφους. Μπάντες, εστουντιαντίνες και χορωδίες στα σχολεία και σε πολιτιστικούς, φιλανθρωπι¬κούς, αθλητικούς συλλόγους.
• Και δεκατέσσερις κομπανίες στα λαϊκά κέντρα. Τα «πολιτάκια» της Σμύρνης κλήθηκαν στα 1903 στο Λονδίνο και πήραν μέρος στη στέψη του Άγγλου Βασιλιά.
• Κι όλοι αυτοί οι Έλληνες καλλιτέχνες της Ιωνίας και της Μικρασίας γενικότερα, ύστερα από την Καταστροφή του '22, φέραν μαζί τους τους Ιωνικούς μουσικούς τρόπους και δημιούργησαν το σύγχρονο ελληνικό λάίκό τραγούδι.
Να θυμόμαστε και ας θυμίζομε:
• Όλα πλούσια ήτανε στη Σμύρνη. Οι καρποί της γης της. Η οικονομική της ζωή. Εμπόριο, βιοτεχνία, ναυτιλία, βιομηχανία, στο μεγαλύτερο μέρος στα χέρια των Ελλήνωγ.
• Στο Φραγκομαχαλά (στην οδό Ερμού της Σμύρνης) διακόσια (200) πολυτελή μαγαζιά κι απ' αυτά τα εκατόν εξήντα τρία (163)-ελληνικά και τρία μόνο τουρκικα,, χρηματιστήριο εμπορευμάτων και εξήντα μία ασφαλιστικές εταιρείες.
• Πλούσια και η αθλητική ζωή της Σμύρνης. Δύο τα αθλητικά σωματεία μ' επικεφαλής τον Απόλλωνα και τον Πανιώνιο. Και τα σωματεία αυτά δεν περιορίζονταν μόνο στα αθλητικά (ποδόσφαιρο, στίβος, ποδηλασία, ναυτικά αγωνίσματα, ξιφασκία, πυγμαχία, γκολφ, τέννις, ιππικοί αγώνες και ιπποδρομίες) αλλά εκτείνονταν και σε ό,τι είχε σχέση και με την πνευματική καλλιέργεια.
• Συναυλίες, εκθέσεις ζωγραφικής και γλυπτικής, διαλέξεις, ποιητικοί διαγωνισμοί.
• Όλα πλούσια στη Σμύρνη, την Ιωνία, τη Μικρασία. Πλούσια η ζωή. Πλούσια η αγροτιά κι η εργατιά, Πλούσια και η καρδιά του Μικρασιάτη.
• Κι ήρθε η καταστροφή του '22. Πλούσιες και οι θυσίες: 1.000.000 ελληνικές ψυχές αδικοχαμένες, 1.500.000 πρόσφυγες, 302.000.000 χρυσές λίρες οι υλικές ζημιές.
Να θυμόμαστε και ας θυμίζομε προς κάθε κατεύθυνση. Κι ας μην τα γράφουν όλα τα βιβλία.


θυμαμαι τους στιχους του φιλου μου ποιητη Γιωργου Χαριτωνιδη :
"Αν έπρεπε να αφανιστούμε,
αν έπρεπε να χάσουμε σπίτια και περιουσίες,
υπήρχαν πολλές καταστροφές.
οι σεισμοί,
οι πλημμύρες,
οι πυρκαγιές."

•

12 σεπτεβρη,μνημοσυνο Χρυσοστομου Σμυρνης

Το μαρτύριο του Σμύρνης Χρυσόστομου

Τιμάται σήμερα η μνήμη των Μικρασιατών ιερομαρτύρων που έπεσαν θύματα της θηριωδίας του τουρκικού όχλου

Το 1992 η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος προχώρησε στην αγιοποιηση του Χρυσοστόμου και των ιεραρχών Γρηγορίου Κυδωνιών, Αμβροσίου Μοσχονησίων, Προκοπίου Ικονίου, Ευθυμίου Ζήλων και των κληρικών και λαϊκών, που σφαγιάσθηκαν κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Επίσης, όρισε να τιμάται η μνήμη του Χρυσοστόμου Σμύρνης και των «συν αυτώ Ιεραρχών» την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, η οποία φέτος συμπίπτει με τη σημερινή.

88 χρόνια περασαν από την τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής του 1922, που είχε ως αποτέλεσμα τον ξεριζωμό σχεδόν δύο εκατομμυρίων Ελλήνων από τα χώματα της Ιωνίας και της Μικράς Ασίας.

Κορυφαία μορφή της Μικρασιατικής Καταστροφής υπήρξε ο τελευταίος Επίσκοπος Σμύρνης, της μιας από τις επτά Εκκλησίες της Αποκαλύψεως, Μητροπολίτης Χρυσόστομος Καλαφάτης. Ο μαρτυρικός του θάνατος από τον τουρκικό όχλο είναι άρρηκτα δεμένος με τις τελευταίες στιγμές της ελληνικής Σμύρνης και του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Αν και του προσφέρθηκαν πολλές ευκαιρίες(ιδιαιτερα από τους καθολικους-λεβαντινους παστορες της Σμυρνης) να εγκαταλείψει τη Σμύρνη αυτός προτίμησε να μείνει και να συμμεριστεί την τύχη του ποιμνίου.

Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1922 (με το νέο ημερολόγιο) ο Νουρεντίν Πασάς του απήγγειλε την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας και τον παρέδωσε στο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί έξω από το διοικητήριο της Σμύρνης.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η εξιστόρηση των γεγονότων από τον Τούρκο καθηγητή Βilge Umar που στηρίζεται σε μαρτυρίες ανθρώπων, οι οποίοι διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη δολοφονία του Χρυσόστομου όπως αυτή του δήμιου Αli Αge , στον οποίο τον παρέδωσε ο Νουρεντίν. Σύμφωνα με τον Ουμάρ, ο Νουρεντίν επέλεξε να απαλλαγεί το συντομότερο από τον Χρυσόστομο, επειδή ήθελε να αποφύγει τη διαδικασία μιας δίκης, που θα έδινε τη δυνατότητα σε ευρωπαϊκές χώρες να παρέμβουν για να αποτραπεί η καταδίκη του ιεράρχη.

Ο Γάλλος δημοσιογράφος και ιστορικός Rene Ρuaux, απεσταλμένος στη Σμύρνη της εφημερίδας «Le Τemps», στο βιβλίο του «Ο θάνατος της Σμύρνης» επιρρίπτει ευθύνη για το μαρτύριο του Χρυσόστομου στην τουρκική στρατιωτική και πολιτική ηγεσία. Γράφει μεταξύ άλλων: «Ο στρατηγός Νουρεντίν πασάς, όταν τον έφεραν μπροστά του, τον εξύβρισε με αισχρό τρόπο και τον κατηγόρησε για τη φιλελληνική του στάση και πρόσθεσε ότι η επόμενη ενέργειά του ήταν να τον παραδώσει στη λαϊκή κρίση. Ο Χρυσόστομος, λοιπόν, παραδόθηκε στο μανιασμένο μουσουλμανικό όχλο. Του ξερίζωσαν τη γενειάδα, τον μαχαίρωσαν, διαμέλισαν και έσυραν το σώμα του μέχρι την τουρκική συνοικία, όπου και τον πέταξαν στα σκυλιά...». Ο Ρuaux καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η εκτέλεση του Χρυσοστόμου ήταν προαποφασισμένη.

Ο τότε Αμερικανός πρόξενος στη Σμύρνη G. Ηorton στο βιβλίο του «Η κατάρα της Ασίας» γράφει για τον Χρυσόστομο:«Πέθανε σαν μάρτυρας και αξίζει να του απονεμηθούν ύψιστες τιμές από την Ελληνική Εκκλησία και την Ελληνική Κυβέρνηση...»
Συγκλονιστική περιγραφή της δολοφονίας

ΣΤΙΣ 14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ1982, με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 60 χρόνων από την καταστροφή, σε έκτακτη συνεδρίαση της Ακαδημίας Αθηνών, ο διαπρεπής ακαδημαϊκός Γ. Μυλωνάς, τελείωσε την ομιλία του με μία συγκλονιστική περιγραφή του μαρτυρίου και της θανατώσεως του Χρυσοστόμου. «Κατά τις τελευταίες ημέρες του Σεπτεμβρίου 1922 μια ομάδα φοιτητών του Ιnternational College της Σμύρνης και εγώ βρεθήκαμε φυλακισμένοι σε απαίσιο υπόγειο, σ’ ένα από τα μπουντρούμια του Διοικητηρίου της Σμύρνης. Σ’ αυτό ήταν ασφυκτικά στριμωγμένοι Έλληνες Χριστιανοί αιχμάλωτοι, μάλλον άνθρωποι προωρισμένοι για θάνατο. Στις 5 το απόγευμα της τελευταίας ημέρας του θλιβερού Σεπτεμβρίου, ένας τουρκοκρητικος με διέταξε να τον ακολουθήσω στην αυλή. “Είσαι δάσκαλος;”, με ρωτά. “Αυτήν την τιμή είχα” του απαντώ. “Και οι άλλοι που ήσαν μαζί σου είναι φοιτητές;”. ”Ναι”, του λέγω. “Γρήγορα μάζεψέ τους και φέρε τους εδώ”. “Ελάτε μαζί μου έξω”, λέγω στους συντρόφους μου. “Φαίνεται ότι ήρθε η ώρα μας. Εμπρός με θάρρος”. Ποια ήταν η έκπληξή μας όταν ακούσαμε τον Τουρκο-κρητικό να λέει: “ Θα σας σώσω σήμερα, γιατί ελπίζω αυτό να με βοηθήσει να λησμονήσω μια τρομερή σκηνή που αντίκρυσαν τα μάτια μου, σκηνή στην οποία έλαβα μέρος”.

Και συνέχισε: “Παρακολούθησα το χάλασμα του Δεσπότη σας. Ήμουν μ’ εκείνους που τον τύφλωσαν, που του βγάζαν τα μάτια και αιμόφυρτο, τον έσυραν από τα γένια και τα μαλλιά στα σοκάκια του Τουρκομαχαλά,τον ξυλοκοπούσαν, τον έβριζαν και τον πετσόκοβαν. Από καιρού σε καιρό, όταν μπορούσε, ύψωνε κάπως το δεξί του χέρι και ευλογούσε τους διώκτες του. Κάποιος πατριώτης μου αναγνωρίζει τη χειρονομία της ευλογίας, μανιάζει, μανιάζει και με το τρομερό μαχαίρι του κόβει και τα δυο χέρια του Δεσπότη. Εκείνος σωριάστηκε στη ματωμένη γη με στεναγμό που φαινόταν ότι ήταν μάλλον στεναγμός ανακουφίσεως παρά πόνου. Τόσο τον λυπήθηκα τότε, που με δύο σφαίρες στο κεφάλι τον αποτελείωσα. Αυτή είναι η ιστορία μου. Τώρα που σας την είπα ελπίζω πως θα ησυχάσω. Γι’ αυτό σας χάρισα τη ζωή”. “Και πού τον έθαψαν;” ρώτησα με αγωνία. “Κανείς δεν ξέρει πού έριξαν το κομματιασμένο του κορμι

Το απόγευμα της 27ης Αυγούστου του 1922, ενώ ο Τουρκικός Στρατός ήλεγχε πλέον πλήρως την Σμύρνη, ένας Ιταλός καθολικός ιερέας ενημέρωσε τους Γάλλους σχετικά με τον θανάσιμο κίνδυνο που διέτρεχε ο Χρυσόστομος. Πολύ σύντομα μια γαλλική περίπολος, αποτελούμενη από 20 ναύτες, κατέφθασε στην Μητρόπολη, την Αγία Φωτεινή, με σκοπό να φυγαδεύσει τον Χρυσόστομο. Οι Γάλλοι ζήτησαν από τον Μητροπολίτη να τους ακολουθήσει είτε στο προξενίο τους είτε στην καθολική εκκλησία της Sacre Coeur (Καρδιά του Ιησού). Εκείνος όμως αρνήθηκε τονίζοντάς τους ότι το καθήκον του υπαγόρευε να παραμείνει με το ποίμνιό του, «ως καλός ποιμένας», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε.

Λίγο αργότερα, κατά τις 19.30, κατέφθασε ένας Τούρκος αξιωματικός, ο οποίος συνοδευόταν από δύο στρατιώτες. Οδήγησαν τον Χρυσόστομο στην πλατεία Διοικητηρίου, μαζί με δύο από τα πλέον εξέχοντα πρόσωπα της Σμύρνης: τον δημογέροντα Γεώργιο Κλιμάνογλου και τον νομικό Νικόλαο Τσουρουκτσόγλου, εκδότης της γαλλόφωνης εφημερίδας «La Reforme». Η γαλλική περίπολος ακολούθησε τον μητροπολίτη, ο οποίος βρισκόταν ήδη ενώπιον του Νουρεντίν πασά. Ο τελευταίος έδωσε εντολή να εκτελεστούν οι δύο δημογέροντες. Ακολούθως απευθύνθηκε στον Χρυσόστομο λέγοντάς του: «Εμείς, θα τα βρούμε μαζί». Και συνέχισε, εξυβρίζοντάς τον χυδαία και κατηγορώντας τον για την φιλελληνική του στάση και τις ενέργειές του εναντίον του Τουρκικού έθνους. Κατόπιν του ανακοίνωσε ότι το «επαναστατικό δικαστήριο της ανεξαρτησίας», στην Αγκυρα, είχε ήδη αποφασίσει την καταδίκη του σε θάνατο.

Επειτα, ο Τούρκος αξιωματούχος κατευθύνθηκε προς το μπαλκόνι του κτηρίου, απ' όπου αντίκρισε, στην πλατεία Διοικητηρίου, τη θέα μαινόμενου πλήθους, 1.500 περίπου Τούρκων, στους οποίους απηύθυνε τα παρακάτω λόγια, δείχνοντας συγχρόνως τον Χρυσόστομο: «Αν καλό σας έκανε τούτος να του το ανταποδώσετε. Αν κακό σας έκανε, κάντε του και εσείς κακό! Εγώ σας παραδίδω τον χιρσίζ ντομούζ (κλεφτογούρουνο). Το μαρτύριο του ιεράρχη είχε μόλις αρχίσει.

Ο Τουρκικός όχλος, τελώντας σε έξαλλη κατάσταση, παρέλαβε τον Χρυσόστομο. Επιτέθηκε εναντίον του κτυπώντας τον με γροθιές, λοστούς και ξύλα και τον οδήγησαν σε ένα κουρείο, όπου τον ανάγκασαν να φορέσει μια λευκή μπλούζα. Στην συνέχεια, του ξερίζωσαν τη γενειάδα και τον έσυραν στην τουρκική συνοικία, προπηλακίζοντας και φτύνοντάς τον. Εκεί του επεφύλαξαν έναν αργό και βασανιστικό θάνατο: τον μαχαίρωσαν σε πολλά σημεία του σώματος του, εβγαλαν τα ματια του και του έκοψαν τα αυτιά και την μύτη.

Στο μαρτύριο του μητροπολίτη παρευρέθηκαν και οι 20 Γάλλοι ναύτες, την αντίδραση των οποίων περιέγραψε ο Γάλλος συγγραφέας Ρενέ Πουώ: «Η γαλλική περίπολος παρακολουθούσε... Οι Γάλλοι ναύτες «είχαν βγει από τα ρούχα τους». Χωρίς υπερβολή, έτρεμαν από αγανάκτηση και αποφάσισαν να επέμβουν. Ο επικεφαλής αξιωματικός τους, όμως, ακολουθώντας τις διαταγές που είχε, με το περίστροφο στο χέρι, τους εμπόδισε να κάνουν οποιαδήποτε κίνηση.... Δεν ξαναείδαμε τον Χρυσόστομο, που τον αποτελείωσαν σε μικρή απόσταση». Σύμφωνα με μια εκδοχή, ένας Τούρκος πυροβόλησε τον μητροπολίτη δύο φορές στο κεφάλι, δίνοντας τέλος στο μαρτύριό του. Κανείς δεν κατόρθωσε να πληροφορηθεί τι απέγινε - ότι απέμεινε από το κατακρεουργημένο σώμα του Χρυσοστόμου. Φημολογείται, ωστόσο ότι κατέστη δυνατό να ενταφιαστεί στο γήπεδο του Απόλλωνα.

Τραγικό υπήρξε και το τέλος των δυο δημογερόντων που τον συνόδευαν. Ο Γεώργιος Κλιμάνογλου απαγχονίσθηκε. Τον Νικόλαο Τσουρούκτσογλου, αφού τον έδεσαν από τα πόδια σε ένα αυτοκίνητο, τον περιέφεραν στο κέντρο της Σμύρνης, ενώ το κεφάλι του συρόταν στα λιθόστρωτα καλντερίμια
ο Αρμένιος επίσκοπος, Γεβόντ Τουριάν, ζήτησε αρχικά άσυλο σε ένα καθολικό εκκλησιαστικό ίδρυμα. Τελικά κατόρθωσε να μεταβεί στις Η.Π.Α. Εκεί όμως εκτελέστηκε από Αρμένιους αγωνιστές, ακριβώς γιατί εγκατέλειψε το ποίμνιό του, αποφεύγοντας να θυσιαστεί μαζί του όπως έπραξε ο Χρυσόστομος.




μνημοσυνο για τις χαμενες αλλα οχι λησμονημενες πατριδες.....

σεπτεμβρης 1922...

τα blogs ειναι μια μορφη ηλεκτρονικου ημερολογιου,ενα ειδος graffiti που αντι να βγαζεις τα σωψυχά σου με μπογια στον τοίχο του άλλου έχεις το δικο σου "τοιχο" να χτυπας το κεφαλι σου και να βγαζεις δημοσια το παραμιλητο σου. συχνα μπορει να παρεξηγηθεις,ειναι πολυ εύκολο να κολλανε οι άλλοι ετικετες,οταν βλεπουν γραμμενη την κραυγη και δεν γνωριζουν τις υπογειες διαδρομες της σκεψης και της ψυχης,τα συναισθηματα που επωαζονται για να καταληξουν σε λεξεις.Αυτο το ρισκο της ετικετας νιωθω πως εχω να αντιπαλεψω,να περασω μεσα απο τη Σκυλλα του "εθνικιστη" ή τη Χάρυβδη του "προγονόπληκτου".Αδιαφορω.Το μονο που θέλω ειναι να κανω ενα μνημοσυνο,στους γονεις μου"πάππου προς πάππον",που γραφουμε και στον παπα οταν μνημονευει τους αγαπημενους μας που εφυγαν,ένα μνημοσυνο σε όλους αυτους που τετοιες μερες,πριν 88 χρονια κατεβαιναν στον αδη,τετοιες μερες ηταν,Σεπτεμβρης.Που έζησαν ολα τα υπολοιπά τους χρονια με εφιάλτες στον ύπνο τους,που εφτιαξαν με μυριες δυσκολιες ένα άλλο σπιτικο αλλα παντα αναπολουσαν το πατρικο και τις γειτονιες των παιδικων τους ονειρων.Στο δικο μας σπιτι καθε χρονο 14 του Σεπτεμβρη,του Σταυρού,θυμομαστε την Αγια Φωτεινη ,την εκκλησια μας ,και καναμε μνημοσυνο στον ιορδανη,την καλλιοπη,το Γρηγορη,τον.....την... ειχαμε τοσους να θυμομαστε και να κλαιμε,τους έμαθα και γω,δεν τους γνωρισα ποτε,δεν προλαβαν να φυγουν,τους πήραν,τους ¨"έκοψαν"...Δεν μπορεις να μη θυμασαι,ειναι προδοσια,όχι στη φυλη αλλα στα νανουρισματά σου..
Η αγια φωτεινη δεν υπαρχει,στη θεση της το ξενοδοχειο hilton,η ευαγγελικη σχολη ειναι σχολειο για άλλα παιδια τωρα,το "και"που ηταν το σπιτι μας ειναι μια προκυμαια χωρις νεοκλασσικα, και μεις ειμαστε οι απογονοι αυτων των ανθρωπων που έφυγαν με τον τρομο της μεγαλης πυρκαγιας να τους κυνηγαει χρονια ολοκληρα...