Υπαρχουν κι αυτοι οι ελληνες 2

ΣΕ ΜΙΑ εποχή όπου όλοι γνωρίζουν την Τζούλια και ελάχιστοι τους πραγματικά αξιόλογους ανθρώπους αυτού του τόπου, σήμερα ας κάνουμε τη διαφορά. Και ας ασχοληθούμε με μια είδηση που πέρασε στα ψιλά. Κανείς δεν τη συζήτησε, κανείς δεν τη σχολίασε, κανείς δεν της έδωσε τη σημασία που της αρμόζει.
Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος ζήτησε διακοπή της μισθοδοσίας του.
Όπως είπε στο κεντρικό δελτίο του Αlter:
«Η Εκκλησία πρέπει να συμμετέχει στον αγώνα και την προσπάθεια που γίνεται. Θεωρώντας ότι εγώ δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω, ζήτησα να επιστραφεί ο μισθός μου στο κράτος. Μια συμβολική κίνηση την οποία έκαναν και άλλοι άνθρωποι. Σκέφτηκα αφού την κάνει μια ευρωβουλευτής, γιατί να μην την κάνει και ένας επίσκοπος!».
(Να σημειώσω εδώ ότι το ίδιο έπραξε και ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως κ. Άνθιμος, βάζοντας όμως την παράμετρο να μη φορολογηθούν οι επαρχιακές μητροπόλεις!)
Η είδηση με κέντρισε και άρχισα να ψάχνω στο Διαδίκτυο ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος. Ακόμα περισσότερο με κέντρισαν τα ευρήματα της έρευνάς μου. Μεταφέρω εδώ μέρος του βιογραφικού του (ολόκληρο θα χρειαζόμασταν τρεις σελίδες της εφημερίδας):
Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος Χατζηνικολάου γεννήθηκε το 1954 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και συνέχισε τις σπουδές του στον τομέα της Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο του Ηarvard. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τη μελέτη της Μηχανικής των Ρευστών και της Μαθηματικής Φυσιολογίας στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), όπου έλαβε μεταπτυχιακούς τίτλους και διδακτορικό.
ΟΙ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΕΣ σπουδές του στο κοινό πρόγραμμα αυτών των δύο πανεπιστημίων επικεντρώθηκαν στον τομέα της Βιοϊατρικής Τεχνολογίας. Αντικείμενό τους ήταν η αιμοδυναμική μελέτη του κυκλοφορικού συστήματος (καρδιάς και αγγείων) με χρήση Μηχανικής των Ρευστών και Εφαρμοσμένων Μαθηματικών. Συγκεκριμένα, ασχολήθηκε με την επινόηση, τον σχεδιασμό και τη μελέτη μιας μη αιματηρής μεθόδου διαγνώσεως βαλβιδικών παθήσεων με τη μέθοδο της ακουστικής ανάλυσης!
Εργάστηκε ως ερευνητής και επιστημονικός συνεργάτης στο αγγειολογικό εργαστήριο του Νew Εngland Deaconess Ηospital στην Αμερική. Παράλληλα εργάστηκε ως επιστήμων στη ΝΑSΑ.
Δίδαξε σε σεμινάρια του Χάρβαρντ και στις Ιατρικές Σχολές των Πανεπιστημίων Αθηνών και Κρήτης.
Η επιστημονική και ερευνητική ενασχόλησή του με τον φυσικό κόσμο και τον άνθρωπο και η προσωπική του αναζήτηση οδήγησαν αυτό τον κορυφαίο επιστήμονα στην Ορθοδοξία. Σπούδασε Θεολογία στη Βοστώνη και ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Υπήρξε διευθυντής του Κέντρου Βιοϊατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας και πρόεδρος της Συνοδικής Επιτροπής Βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Το 1989, γίνεται πρώτα μοναχός, έπειτα διάκονος και στη συνέχεια πρεσβύτερος. Από το 1990 μέχρι το 2004 διακονούσε ως εφημέριος το αγιορείτικο μετόχι της Αναλήψεως (Μονής Σίμωνος Πέτρας) στον Βύρωνα.
Το 2004 εκλέγεται Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, ενώ πριν από δύο χρόνια αναγορεύεται επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
ΑΥΤΟΣ Ο λαμπρός επιστήμων απαρνήθηκε τιμές, δόξες και πλούτη και στράφηκε στην Εκκλησία. Ο μισθός του είναι μικρότερος από 2.000 ευρώ. Αυτό τον μισθό δωρίζει στο κράτος, για να συμβάλει όπως μπορεί στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Και όπως λέει:
«Αυτό είναι μια συμβολική κίνηση συμπαράστασης στον αγώνα που γίνεται για την αντιμετώπιση των οικονομικών δυσχερειών της πατρίδας μας».
Σεβασμιώτατε, με ταπεινότητα το χέρι σας φιλώ!

TA NEA 21-3-10

μια συντομη απαντηση..

"Γλώσσα και γραφή


Οι Έλληνες είναι μοναδικοί! Μόνο αυτοί γράφουν ελληνικά. Το να ξεφορτωθούν επιτέλους την 2500 χρονών παλαιά γραφή ούτε που το σκέφτηκαν πότε. Εξάλλου το ελληνικό αλφάβητο ήταν υπεύθυνο για τη δημιουργία της λατινικής και κυριλλικής γραφής. Στο πέρασμα των χρόνων δεν άλλαξε ιδιαίτερα πάρα μόνο στην έννοια των λέξεων. Φυσικά στα σχολεία είναι κύριο μάθημα και διδάσκεται από την πρώτη Γυμνασίου. Είναι σαν να μαθαίναμε εμείς τα αρχαία γερμανικά η τα γοτθικά."
ετσι εγραψαν οι φιλοι μας οι Γερμανοι στο διαβόητο,πλεον άρθρο του περιοδικου focus.Εξομοιώνουν τα γοτθικα με τα ελληνικα.αν ,όμως, "ξεφορτωθουμε " εμεις τα αρχαια ελληνικα θα χάσετε εσεις και ολη η ανθρωποτητα την ορολογια και τα σημεια αναφορας της σκεψης σας γιατι η επιστημη,η τεχνη,η φιλοσοφια βασιζεται στα αρχαια ελληνικα ,όπως καποιοι εγγραμματοι συμπατριώτες σας κατανοουν και αναγνωριζουν,γιαυτο και μαθαινουν αρχαια ελληνικα.Ο συντακτης του άρθρου ειναι και αγραμματος και ανιστορητος και η απορια μου ειναι πώς δεν βρεθηκε καποιος να του το δειξει.Μια απλη και συντομη απαντηση ερχεται απο το μουσειο φαρμακων της Χαϊδελβεργης,το έχουν επισκεφτει άραγε οι υπευθυνοι του περιοδικου;

οι λεξεις basis,diagnosis,therapy,theory,humours(χυμος) ειναι αμιγως ελληνικες.Σε 4 γραμμες της πινακιδας ζωντανη η ελληνικη γλωσσα....οχι δε σκεφτηκαμε να την ξεφορτωθουμε,ουτε και θα το σκεφτουμε,για να μπορουμε να σκεφτομαστε

Το πολυτιμότερο «καλάθι» της πορείας του στα γήπεδα του μπάσκετ πέτυχε ο Λάζαρος Παπαδόπουλος. Ο σέντερ του ΠΑΟΚ παρέδωσε δύο ισόποσες επιταγές σε οργανισμούς με πολύ σημαντικό κοινωνικό έργο, στέλνοντας μήνυμα εντός κι εκτός συνόρων.

Σε αυτόν τον τόπο δεν υπάρχουν μόνο κλέφτες, καταχραστές δημοσίου χρήματος και παραχαράκτες οικονομικών στοιχείων. Στο νοτιονατολικό άκρο της ζώνης του ευρώ υπάρχουν και καλά τακτοποιημένοι επαγγελματίες αθλητές με ευαισθησίες, προβληματισμούς και ειλικρινή διάθεση να επιστρέψουν στην κοινωνία ό,τι αισθάνονται ότι οφείλουν.

Υπάρχουν κι αφανείς αγωνιστές στην πανταχόθεν βαλλόμενη ελληνική κοινωνία, όπως οι περίπου 4.000 εθελοντές του Χαμόγελου του Παιδιού και οι 270 ενεργοί μπασκετμπολίστες των 14 σωματείων της Ομοσπονδίας Σωματείων Ελλήνων Καλαθοσφαιριστών με Καρότσι (ΟΣΕΚΚ).

Οι δύο οργανισμοί είναι από χθες πιο δυνατοί στον στίβο των καθηκόντων τους, καθώς ο διεθνής σέντερ τούς παρέδωσε την αμοιβή του από τη συμφωνία του με τον ΠΑΟΚ. Η τελετή ήταν σεμνή και σύντομη στο ημίχρονο του αγώνα του «Δικέφαλου του Βορρά» κόντρα στον Παναθηναϊκό, όπως ζήτησε ο ίδιος ο παίκτης. Ο Παπαδόπουλος έσκασε το χαρακτηριστικό πλατύ χαμόγελό του, παραλαμβάνοντας τιμητικές πλακέτες και ερωτώμενος απάντησε ότι για εκείνον θεωρείται αυτονόητο: «Στόχος μου ήταν να δώσω χαρά σε παιδιά κι είμαι χαρούμενος γι΄ αυτό», δήλωσε ο Λάζος.

Η προηγηθείσα... έρευνα των κινήτρων του δεν προσέφερε άλλα στοιχεία. «Μην το ψάχνετε πολύ. Αλλωστε, σας απάντησε ο ίδιος παλαιότερα πως έτσι αισθάνεται κι έτσι έκανε», είπε στενός φίλος του.

Τα νεα 8 μαρτιου 2010

μεσα στη δινη των γεγονότων,της απαξίωσης,της πίκρας που εισπραττουμε καθημερινα απο τους ευρωπαιους φιλους μας, ερχεται κι αυτη η είδηση ,στα ψιλά των εφημερίδων,να μας κανει λίγο να ψηλώσουμε.Ο Λάζαρος Παπαδοπουλος,σεμνα και σιωπηλά εβαλε ένα τριποντο ανθρωπιάς στις συνειδησεις όλων μας επιβεβαιώνοντας πως αυτη η χώρα δε γεννά μονο απατεώνες και λαμογια,όπως θέλουν να μας πεισουν,αλλα έχει βαθια στα γονίδια της την ανθρωπια και την περηφάνεια.Σεμνα και ταπεινά-έτσι ,εξαλλου προχωρουν οι ήρωες,στα σκοτεινα,όπως ειπε κι ο Σεφέρης,μακρια απο τα φώτα της δημοσιότητας ο Λαζαρος επιβεβαιωσε πως η στερηση και η πενία δεν εξαθλιώνει τον άνθρωπο αλλα σφυρηλατει το ψυχικο του μεταλλο και τον κανει περισσοτερο "ανθρωπινο".παιδι της προσφυγιάς ο Λαζαρος,10 χρονων ηρθε στην Ελλαδα ,δειχνει με κραυγαλέο τροπο μεσα απο την πράξη του πόσο ¨λιγη " ειναι η τηλεοραση και οσοι σχετιζονται με τη βιομηχανία των media εχουν λησμονησει τον παιδαγωγικο ρόλο που θα έπρεπε να εχουν και την ευθυνη τους απέναντι στην κοινωνία.Λιγες εβδομαδες πριν μας βομβαρδιζαν με την εγκληματικη ενεργεια ενος άλλου μπασκετμπολιστα σε βάρος συναδελφου του κατα τη διάρκεια ενος αγώνα.Την προβαλαν συνεχώς,γιατι αυτο πουλάει,ειναι εμπορικο ως εικονα,ανεβαζει τηλεθεαση.Του Λάζαρου η ενεργεια στα ψιλα,στα σιωπηλά ,δεν ειδα κανενα δημοσιογραφο να του πάρει συνεντευξη, να τον προβαλει ως πρωτη είδηση..Αν ομως ειχε πλακωθει στο τερεν με συναδελφό του ,κι αν τον ειχε στειλει στο νοσοκομειο,ακομη πιο ενδιαφερον αυτο,θα τοω έδειχναν στα δελτια ειδησεων.Αξιζουμε, και χρειαζομαστε ,μια καλυτερη τηλεοραση,που να χωραει μεσα της ενεργειες του ύψους του Λάζαρου...

για τη μελινα,για μας....

σαν χθες έφυγε η Μελίνα,η δικη μας Μελινα Και σημερα ,16 χρονια μετά ,νιωθω εντονη την ορφανια,την απουσία της.Γιατι αν ήταν κοντά μας κατι θα έκανε,ετσι νιωθω,κατι θα έλεγε,έτσι νομιζω,καποια απάντηση θα είχε δωσει στους Γερμανούς,με τον τρόπο το δικο της.όχι βέβαια την Μερκελ καβαλα σε ένα σατυρο,κατι άλλο ,κομψο,ψιθυριστο,κραυγαλέο.Νιώθω μια αμηχανια.Μου λειπει η μελινα,ο Πλωριτης,ο Μανος,ο δικος μας Μανος,ο Χατζηδάκης.,ο Βασιλης ο Ραφαηλιδης,ακομη και η Μαλβινα η Κάραλη.Μα πώς φτωχύναμε τόσο;Μου πληγώνει τα αυτια αυτη η σιωπη.Κανείς δε μιλάει; Να πει πως δεν είμαστε μόνο αυτοι που νομιζετε,οι απατεώνες της ευρωζώνης,όχι, μια πλευρα μας απομονώσατε και τη δειχνετε,δεν ειμαστεαυτο ή έστω, μονο αυτο.Είμαστε αυτοι που έσωσαν την Ευρώπη με την αντισταση της Κρήτης που καθυστερησε το δικο τους παιδι και το έπιασε ο ρώσικος χειμώνας και το γονάτισε.Είμαστε αυτοι που τη δεκαετια του '60 δουλεψαν με ιδρωτα και αίμα για το εκκολαπτομενο γερμανικο θαυμα και εχουμε στα σπλαχνα της γης μας πινακιδες σαν “εδω ήταν κάποτε η Κάνδανος”, “μαρτυρικο Δίστομο”, “προς μαρτυρικα Καλάβρυτα”.Κλέψαμε;εξαπατήσαμε; ποιος μπορει να βρει σελιδες στην ιστορία μας που προβηκαμε σε βαρβαρότητες; Αντιθετα,είμαστε αυτοι που διατύπωσαν το “πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος”και γεννήθηκε ως έννοια και πραξη ο ανθρωπισμός.Είμαστε αυτοι που έδωσαν νοημα στις λέξεις και πάντρεψαν το φθογγο με τη λογικη,αυτο δεν ειναι τα ελληνικά, η μαθηματικη αποδοση των λέξεων ,με τη σχεση σημαινοντος-σημαινομένου;Που θα ειχε φτασει η φιλοσοφια με τον καντ,τον Μπέικον,τον Νιτσε αν δεν είχαν πατησει στο δρομο που άνοιξε και έστρωσε ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, οι προσωκρατικοί;Πώς θα ήταν η εξέλιξη των θετικών επιστημών αν αυτη η χώρα των απατεώνων δεν ειχε γεννησει ενα Δημοκριτο,έναν Ευκλειδη,ένα Πυθαγορα;

Πόσο φτωχος θα ηταν ο κοσμος μας αν έλειπε ο Φειδίας, ο Ικτίνος, ο Πραξιτέλης;......Τι να πρωτοπω...ειναι τόσο πολλα...Μια χουφτα άνθρωποι ριγμενοι σε μια σπιθαμη γης,με μονη τροφη αυτο το απέραντο γαλαζιο μεσα σε ένα αιωνα ανεθρεψαν έναν Ελυτη,ένα ρίτσο,ενα Σεφερη,ένα Καζαντζακη ,ποια άλλη χώρα της Ευρώπης έχει να δειξει τοσες μορφες ,τοσο πνευμα μαζεμενο σε τοσο λίγο χώρο,σε ένα αιώνα...Γιατί; Γιατι αυτη η ιστορια,η παραδοση, τα χνάρια που βάδισαν ειναι σμιλεμενα μεσα απο τους αιώνες ,τα πότισε ο Ομηρος,η Σαπφω,ο Αλκαιος, οΠίνδαρος, ο Σοφοκλής,ο Αισχύλος.......Ξεκινησα να λέω για τη μελινα,τη δικη μας Μελίνα,το πόσο μου λειπει,μου λειπει κι οΜικης,μεγάλωσε κι αυτος...κι οΓλέζος,88 ετών,ειναι ακομη στο νοσοκομειο,πώς μικρυνε η ζωή ,πώς φτώχυνε κι ειμαστε τόσο μόνοι.........

οταν η ποίηση συναντα την εικονα....ή a single man

ειδα την ταινία του Τομ Φορντ.ποιητικη.Ποιητικός ο τρόπος που χειρίζεται θέματα λεπτα καιευαίσθητα,που μιλαει για έρωτα χωρις να τον αγγίζει,που μιλαει για πόνο χωρις να κραυγάζει,που παντρευει εικονα και μουσική,που δειχνει τα σώψυχα του ανθρώπου μεσα απο υπαινιγμους και το αποτελεσμα:ο άνθρωπος κρυβει τόσες αντιφάσεις,τόσο βάθος πισω απο τα επίπεδα της επιφάνειας,τόσα μεγάλα πίσω απο την εύκολη μικροτητα.Και τα έδωσε με έναν άκρως λεπτο τρόπο,βαθια ανθρώπινο αλλα και βαθια ποιητικο.Με έναν συγκλονιστικο Κόλιν Φερθ,για όσκαρ.Απο τις καλυτερες ταινίες της χρονιάς.

συνεχεια για Τουρκία

«Κι εγώ θα ήθελα να παίζω αντί να ζητιανεύω στον δρόμο»
Τουρκία: χιλιάδες παιδιά - σκλάβοι μαφιόζων αλλά και των γονιών τους
Οι μπογιές είχαν χυθεί στο πεζοδρόμιο. Τώρα πώς θα έβαφε τα παπούτσια των περαστικών; Ήταν- δεν ήταν πέντε χρονών. Έκλαιγε με λυγμούς πάνω από τα σπασμένα μπουκαλάκια.
Ποιος ξέρει τι θα γινόταν όταν τον έπαιρναν χαμπάρι τα αφεντικά του...

Σύμφωνα με τη Διεύθυνση Κοινωνικών Υπηρεσιών μόνο στην Πόλη 4.000 παιδιά αναγκάζονται να δουλέψουν στους δρόμους ζητιανεύοντας, πουλώντας χαρτομάντιλα, καθαρίζοντας τζάμια αυτοκινήτων
Χωρίς δεύτερη σκέψη έχωσα το χέρι μου στην τσάντα: «Έλα, πάρε αυτά και πήγαινε να πάρεις άλλες μπογιές, εντάξει;». Οζγκιούρ τον έλεγαν. Σκούπισε τα δάκρυά του, πήρε τις 20 λίρες (περίπου 10 ευρώ) που του έδωσα. «Ευχαριστώ», μου είπε. Έφυγα ήσυχη ότι θα το γλίτωνε το ξύλο. Μία ώρα μετά ανακάλυψα πόσο έξω είχα πέσει. Επιστρέφοντας από το ίδιο σημείο κάτω από τη γέφυρα του Μπεσικτάς είδα πάλι τον Οζγκιούρ να κλαίει με λυγμούς πάνω από τις ίδιες μπογιές... Ήταν «επαγγελματικό κόλπο»! Όλο το βράδυ τον σκεφτόμουν. Άραγε αυτό το παιδί πώς μπορούσε και κοιμόταν έπειτα από τόσο κλάμα όλη μέρα, μόνο και μόνο για να βγάλει το ψωμί του αφεντικού του;
Το δράμα του Οζγκιούρ το έφερε πάλι στο μυαλό μου το δράμα ενός άλλου παιδιού που συγκλόνισε πριν από μία βδομάδα την Τουρκία. Ο πεντάχρονος Μπεντρετίν βρέθηκε χτυπημένος, αιμόφυρτος στη γέφυρα του Κερατίου. Μεταφέρθηκε αμέσως στο νοσοκομείο και εισήχθη στην Εντατική. Μόλις που τον πρόλαβαν. Τον είχαν χτυπήσει άλλα δύο παιδιά, μεγαλύτερα από αυτόν, επειδή πήγε στη δική τους πιάτσα να πουλήσει χαρτομάντιλα.
Το πλήθος
Πόσοι όμως Μπεντρετίν ζουν στους δρόμους της Πόλης; Αν κάνει κανείς μια βόλτα στο Μπέγιογλου θα δει πολλούς Μπεντρετίν. Ο Κεμάλ με κυνηγούσε στον δρόμο για να του δώσω χρήματα. «Αν θέλεις, έλα να σου αγοράσω φαγητό», του είπα. Έφυγε τρέχοντας. Η 13χρονη Σεντανούρ μετά το σχολείο ζητιανεύει μέχρι τα μεσάνυχτα. Από τότε που πέθανε ο πατέρας της ήρθε στην Πόλη με τα δύο αδέλφια της και τη μητέρα της. «Τι νομίζεις», μου λέει, «εγώ δεν θέλω να παίζω με τα παιδιά της ηλικίας μου;». Ο μικρός Μερτ δεν την αφήνει να μιλήσει άλλο. Την τραβάει από το χέρι και εξαφανίζονται...
Σύμφωνα με τη Διεύθυνση Κοινωνικών Υπηρεσιών μόνο στην Πόλη τέσσερις χιλιάδες παιδιά αναγκάζονται να δουλέψουν στους δρόμους ζητιανεύοντας, πουλώντας χαρτομάντιλα, καθαρίζοντας τζάμια αυτοκινήτων... Ιδρύματα για να φιλοξενήσουν αυτά τα παιδιά υπάρχουν μόνο τρία στην Πόλη και δεν είναι αρκετά για να τα περιθάλψουν όλα. Πέρσι 40 μόλις παιδιά έγιναν δεκτά σε ιδρύματα. «Το κράτος πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του», έγραφαν οι Τούρκοι αρθρογράφοι. Καλούσαν μάλιστα τον κόσμο να μη δίνει χρήματα στα παιδιά αυτά γιατί είναι σαν να ενθαρρύνει την εκμετάλλευσή τους. Ο Ισμέτ Μπέρκαν της «Ραντικάλ» σχολιάζει ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο στην Πόλη. «Και στις τέσσερις γωνιές της Τουρκίας υπάρχουν παιδιά- σκλάβοι τα οποία αναγκάζονται να εργαστούν στους δρόμους. Αυτά τα παιδιά τα παίρνει η μαφία και τα πουλάει!».

Με τις σακούλες τα χρήματα στο χωριό


Όλη η Τουρκία έκλαιγε για τον πεντάχρονο Μπεντρετίν μέχρι να βγει από την Εντατική
Ο ΜΠΕΝΤΡΕΤΙΝ ήταν «σκλάβος» της μητέρας και του πατέρα του. Έφτασε από το χωριό Τουργκουτλού στα Άδανα μαζί με τους γονείς του για να ζητιανέψουν στην Πόλη και να επιστρέψουν πίσω να τελειώσουν την έπαυλή τους. Άλλωστε αυτή είναι η «δουλειά» που ξέρει να κάνει σχεδόν ολόκληρο το χωριό. Γιατί στο Τουργκουτλού τη ζητιανιά τη λένε «δουλειά». Η τάση φυγής προς την Πόλη είχε αρχίσει πριν από δεκαπέντε χρόνια. «Οι πέτρες και τα χώματα της Πόλης είναι χρυσός», έλεγαν οι πρώτοι που επέστρεψαν πίσω στο χωριό τους. Με τις σακούλες μετέφεραν τα χρήματα. Γκρέμιζαν τα σπίτια τους και στη θέση τους έχτιζαν επαύλεις! Η γιαγιά του Μπεντρετίν, η Χατιτζέ χάνιμ, έμαθε τα κακά μαντάτα για τον ξυλοδαρμό του παιδιού από την τηλεόραση. Τηλεφώνησε στους δικούς της στην Πόλη και όταν έμαθε ότι μετά την ανάρρωση του εγγονού της θα τον πήγαιναν σε ίδρυμα έπαθε σοκ. Στο ερώτημα «δεν θα ήταν καλύτερα να μη ζητιάνευε;», γελάει. Κάθε παιδί κερδίζει το λιγότερο 1.500 τουρκικές λίρες τον μήνα. Ο εγγονός της παραλίγο να πεθάνει, αλλά ο γονείς του έχουν έπαυλη στο χωριό! Είναι κακό αυτό;
Σε αριθμούς

40.000
παιδιά σε ολόκληρη την Τουρκία αναγκάζονται να δουλέψουν στον δρόμο
4.000
παιδιά αναγκάζονται να δουλέψουν στον δρόμο στην Κωνσταντινούπολη
400
παιδιά μόνο βρήκαν στέγη σε κάποιο ίδρυμα το 2009
3
μόνο ιδρύματα που στεγάζουν ανηλίκους υπάρχουν στην Κωνσταντινούπολη
5.000
τουρκικές λίρες φτάνει να κερδίζει κάθε παιδί μηνιαίως
143
τουρκικές λίρες είναι το πρόστιμο σε όσους εξαναγκάζουν παιδιά να εργάζονται
TA NEA 10-2-10


εχει λεχθει πως το επιπεδο πολιτισμού μιας κοινωνίας αντανακλάται στο χαμογελο των παιδιών της.Ακόμη πως το επιπεδο ανάπτυξης φαίνεται στον αριθμο των επαιτών και αναξιοπαθούντων.Και έτσι πρεπει να είναι,ειναι ο λεγομενος "δεικτης πολιτισμου" ή αλλιώς ο πολιτισμός της καθημερινότητας.Αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που δεν καταμετρώνται με δεικτες οικονομικούς αλλα ανιχνεύονται περπατώντας στις γειτονιές καικοιτάζοντας πίσω από τις κουρτίνες των σπιτιών οταν πεφτει το σκοτάδι.
και στη γειτονικη χωρα εχουν ακομη πολυ δρομο μπροστα τους για να δικαιωθει ο άνθρωπος και να λεγονται "πολιτισμενοι"

να μπει η Τουρκια στην ενωμενη ευρώπη;

Την έθαψαν ζωντανή επειδή μιλούσε με άντρες
ΤΗΝ ΕΘΑΨΑΝ ΖΩΝΤΑΝΗ για να αποκαταστήσουν την τιμή της οικογένειας. Το έγκλημά της ήταν ότι μιλούσε με άντρες. Η 16χρονη Μεντινέ Μεμί, από την επαρχία Ταχτά της Μαλάτιας, στη Νοτιοανατολική Τουρκία, ήταν αγνοούμενη από τα τέλη Δεκεμβρίου. Τελικά βρέθηκε μόλις προχθές θαμμένη, καθιστή σε έναν τάφο δύο μέτρων στο κοτέτσι του σπιτιού της και όλα δείχνουν ότι πρόκειται για άλλο ένα έγκλημα τιμής. «Το αποτέλεσμα είναι ανατριχιαστικό», αναφέρεται στην επίσημη ανακοίνωση που εκδόθηκε αμέσως μετά τη νεκροψία της νεαρής κοπέλας. Διαπιστώθηκε χώμα στους πνεύμονες και το στομάχι της και κανένα φάρμακο ή ναρκωτικό στο αίμα της. Κι αυτό οδήγησε τους ιατροδικαστές στο συμπέρασμα ότι η Μεντινέ θάφτηκε ζωντανή, έχοντας όλες τις αισθήσεις της. Στο παρελθόν, η νεαρή κοπέλα είχε προσφύγει στην αστυνομία καταγγέλλοντας την οικογένειά της ότι την κακοποιούσε. «Έχει φίλους... Αυτό μας ενοχλεί», είχε πει τότε ο πατέρας της στην αστυνομία. Έρευνες δείχνουν ότι το 40% του τουρκικού πληθυσμού εγκρίνει τα εγκλήματα κατά των γυναικών για αποκατάσταση της τιμής της οικογένειας.
ΤΑ ΝΕΑ 5-2-10

Η Τουρκια ζητάει να μπει στην ενωμένη ευρωπη,ενα χώρο που δεν δικαιούται ουτε γεωγραφικά ,ουτε ιστορικά αλλα ουτε και ηθικα.Δεν είναι το μοναδικο έγκλημα αυτό που ηρθε στο φως,είναι ολα αυτά τα καθημερινά μικρα και μεγάλα εγκλήματα σε βάρος του ανθρωπου,των δικαιωμάτων του ,της ισότητας,της ανεξιθρησκεία,της ελεύθερης διακίνησης ιδεών,του δικαιώματος της διαφορετικότητας.Η σύγχρονη Τουρκία εχει βαθια στα γονίδιά της τη βαρβαρότητα,την αμορφωσιά,την καταστροφικότητα και την αδιαλλαξία.
Δειχνει προς τα έξω ενα προσωπο που δεν ειναι δικό της,το Σελτσουκ,το Μποντρουμ,το Ισμιρ,δηλαδη την Εφεσο,την Αλικαρνασσο,τη Σμυρνη και πουλάει στους Ευρωπαίους τουρίστες το δικαίωμα να εκστασιάζονται βλέποντας την αγια -Σοφια ,το υδραγωγείο του Ιουστινιανού,την αριστοκρατία του Πέραν με τα νεοκλασσικα και το Βόσπορο,όλα ξένα,κλεμμενα απο την ιστορία. είναι η Τουρκία,που το 40% συμφωνει με τα εγκληματα τιμής,"επειδη μιλουσε με αγορια"

TA 10 ΛΑΘΗ

ΤΑ ΔΕΚΑ ΛΑΘΗ
Καλό το θέατρο και η κουλτούρα αλλά ο άνθρωπος έχει και ελαττώματα, αδυναμίες.
Από τον κανόνα δεν μπορώ να εξαιρούμαι κι εγώ, αδυναμίες με ισχυρή δόση αυτογνωσίας.(Εξάλλου κι ο Διονυσης Χαριτοπουλος που μου αρέσει έχει το ίδιο ελάττωμα,κόκκινο με άσπρες ρίγες)
Είμαι φίλαθλος ,όχι οπαδός ,μου αρέσει που ανέβηκαν οι ομάδες της περιφέρειας αλλά οργίζομαι να βλέπω να ΧΑΝΕΤΑΙ το πρωτάθλημα με τέτοιο τρόπο .Και για να μην πω «τα λάθη του Κοκκαλη» γιατί η αχαριστία είναι η ενδεκάτη εντολή που θα έπρεπε να τιμωρείται το λέω απλά ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΤΡΙΕΤΙΑΣ
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
1 Δεν ενεργοποιεί την οψιον αγοράς του Σηφάκη και χάνεται αυτός ο παίκτης στην καλύτερη ηλικία (και ελληνόπουλο) για 120 χιλιάδες ευρω,αντ΄αυτού δωσαμε υπερδιπλάσια για να πάρουμε τον Παρντο-πούντος;
2 δεν βάλαμε έναν Έλληνα στην αρχή–γνώστη των πραγμάτων –, δίπλα στον Ερνεστο να τον ενημερώσει περί Αντζα κλπ με αποτέλεσμα τα λάθη στην Κύπρο που κόστισαν τον αποκλεισμό από την Ανορθωση.
3 δεν κρατήσαμε τον Βαλβερδε
4 πήραμε τον Κετσπαγια (επειδη μας απέκλεισε από το Τσαμπιον λιγκ ,όπως κάποτε είχαμε πάρει έναν Ζιζι Ρομπερτς από τον Πανιώνιο και έναν Πουρσαΐτιδη Σαββα επειδη μας είχαν βάλει δυο γκολ)
5 πήραμε τον Ζικο ( δεν ήξερες δεν ρώταγες τους Τούρκους και τους Ρώσους, κάτι ήξεραν)
6 Δεν διώξαμε το Ζίκο- και να τον καταγγείλουμε για αντιδεοντολογική συμπεριφορά- παραμονές Χριστουγέννων, αμέσως μόλις ανακοίνωσε το 9μερο ρεπό του ,ουσιαστικά, εν μέσω υποχρεώσεων και από το +1 φτάσαμε στο -7.(και καλά ρε λευκε Πελε ,έφυγες στην κοπα καμπάνα,δεν άφηνες έναν γυμναστή στο πόδι σου να προπονεί τους παίκτες και να τους έχει ετοιμοπόλεμους;)
7 Κρατάμε ακόμη τον Οσκαρ και τον Ντομί
8 Δεν έχουμε έναν γυμναστή χρόνια τώρα με αποτέλεσμα να είμαστε πρωταθλητές, αναμφισβήτητοι σ αυτό το κομματι,σε τραυματισμούς και θλάσεις
9 δεν έχουμε έναν τεχνικό διευθυντή ,στυλ Βρυζα,να μιλαει «ιδια γλωσσα» με τους παίκτες και να τον αποδέχονται, ο Κοβασεβιτς με τη διεθνη εμβέλεια είναι ο καλύτερος, υπάρχει και ο Τζολε όμως.
10 διώξαμε τον Μπελουτσι,την ωραιότερη κοφτή πασα που έχω δει και Ντιογο χωρίς Μπελουτσι είναι ανύπαρκτος.
ΕΠΙΜΥΘΙΟ :όταν σπείρεις ανέμους θα θερίσεις θύελλες.

λιβανος

Μια ταινια για γερα νευρα και στομαχι
Μεσα από το μικρόκοσμο ενός τεθωρακισμένου άρματος δίνεται με αριστουργικο τροπο η φρικη του πολέμου μεσα από ματωμένα, θλιμμένα, απελπισμένα προσωπα, ακούμε φωνές και σπαρακτικές εξομολογήσεις, πολλα από αυτά με κραυγαλεο τροπο,αλλα με υπαινικτικο.
Η ασχημια του πολέμου και το μήνυμα:ο πόνος και ο φοβος δεν εχουν πατριδα,είναι ανθρωπινα συναισθήματα ,βαθια και παλια.Ο Σαμουελ Μάοζ αριστοτέχνης,μαγος της κάμερας φτιαχνει μια αντιπολεμικη ταινια με βιωματικο υλικο από τη φρικη του πολεμου που κι ο ίδιος εζησε,καταγγέλλει, κι όταν η καταγγελια ερχεται από την πλευρα του θύτη που δικαιωνει ιστορικα το θυμα εχει μεγαλη αξια.Οπως και «οι πληγές του φθινοπωρου» της Τομρίς Γκιριτλίογλου που ήταν και αυτές μια εικονοποιημενη «συγγνώμη»,έτσι την εισεπραξα,έτσι ήθελα να τη δω,το ειχα αναγκη ηθικα και ιστορικά,είχε ιδιαιτερη αξια.Ηθικο δίδαγμα: και οι Εβραίοι έχουν ψυχή κι αυτό «το αγριοτερο ον»,ο άνθρωπος ,είναι μαλακος σαν ένα δεματι χορτο που οπου το βαλεις στέκεται,όχι πάντα στητο,ορθιο,λυγιζει.Και χρειαζομαστε πάντα κάποιος να μας το θυμιζει,αυτή δεν είναι η δουλεια του πνευματικου ανθρώπου;να το δειχνει επειδη αυτος μπορει,κατεχει τον τροπο μεσα παο την πενα,την εικονα να κανει την κραυγή ξυπνημα…..Πολυ δυνατη ταινία.

συνεχεια για το γυμνασιο πλάκας...

καθε παιδι κρυβει μεσα του ένα μικρο θεό κι όταν ο δάσκαλος το πιστεψει,όπως το πίστεψαν οι τρεις Δασκάλες του γυμνασίου Πλάκας,το αποτέλεσμα δεν μπορει να ειναι παρά μόνο το θαύμα... μπραβο στους συντελεστές

εξαιρετικα ενδιαφέρον

Όταν εξαφανίστηκαν οι μετανάστες
Τoυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ gangel@dolnet.gr

«Ήθελα να πυροβολήσω νέγρους»
«Χθες το πρωί, θα ήταν η ώρα επτά, αποφάσισα να αγοράσω ένα τουφέκι για να πυροβολήσω νέγρους.
Όμως πρώτα ήθελα ένα φρέσκο χυμό πορτοκαλιού. Μόνο που στην κουζίνα τα πορτοκάλια είχαν τελειώσει. “Περού!”, φώναξα. Τίποτα. Έψαξα παντού την Περουβιανή υπηρέτρια, ακόμη και κάτω από τη σκάλα όπου την έχουμε εγκαταστήσει. Τίποτα. Αναρωτήθηκα: λες η Πάολα να της έδωσε και άλλο ρεπό, παρ΄ όλο που της δώσαμε ένα πέρυσι; Όμως η γυναίκα μου κοιμόταν. Έτσι αποφάσισα να πάρω πρωινό στην καφετέρια. Μετά, είπα, θα πάω ν΄ αγοράσω το τουφέκι. Και η αγορά είναι στη γωνία, θα πάρω και πορτοκάλια.
Στην καφετέρια μου είπαν ότι τα πορτοκάλια είχαν τελειώσει. Απ΄ έξω δεν υπήρχε ούτε μία Τσιγγάνα. Με τόσες ελεημοσύνες που τους δώσαμε στις γιορτές, δεν θα έχουν γυρίσει ακόμη από τις διακοπές τους, σκέφτηκα. Είναι όλοι τους βαθύπλουτοι, αυτοί οι Τσιγγάνοι. Αλλά τώρα που θα αγοράσω το τουφέκι, είπα στον εαυτό μου, θα μπορώ να πυροβολώ και αυτούς. Ή μπορείς να πυροβολείς μόνο τους νέγρους; Πρέπει να ενημερωθώ. Όταν βγήκα στην πλατεία της αγοράς, κατευθύνθηκα προς τον πάγκο όπου ψωνίζει η γυναίκα μου. Όμως ο πάγκος δεν ήταν εκεί. Ούτε η αγορά. Πήγα στον εφημεριδοπώλη. Συγγνώμη, η αγορά; Τι τα θέλετε, μου απάντησε, σ΄ αυτή τη χώρα δεν λειτουργεί τίποτε πλέον. Σκεφτείτε ότι ακόμη περιμένω τις εφημερίδες. Θα τις διαβάζει ο διανομέας, αστειεύτηκα. Όχι, ο διανομέας που μου τις φέρνει είναι Ρουμάνος, προτιμάει τις ρουμάνικες, απάντησε εκείνος.
Πήγα στο οπλοπωλείο. Όμως ο ιδιοκτήτης, αντί να το ανοίγει, το έκλεινε. Τι θέλετε, με ρώτησε. Ένα τουφέκι για να πυροβολώ νέγρους του απάντησα. Μου έδειξε τις άδειες βιτρίνες. Κατάλαβα, χαμογέλασα. Πότε θα έρθουν τα καινούργια; Ακούστε, μου εξήγησε, τη νύχτα έφυγαν όλοι οι νέγροι και κατά συνέπεια τα εργοστάσια τουφεκιών έκλεισαν· χωρίς νέγρους, το να πυροβολείς νέγρους έγινε μια ουτοπία. Όπως και ο χυμός πορτοκαλιών, μουρμούρισα. Όμως, πρόσθεσα, πρέπει να ενημερωθώ: ίσως να μπορεί κανείς να πυροβολεί Τσιγγάνους, Ρουμάνους, Μαροκινούς. Δεν τα μάθατε, μου απάντησε εκείνος, εξαφανίστηκαν κι αυτοί. Κρίμα, είπα εγώ. Κρίμα, είπε εκείνος.
Στενοχωρημένος, κατευθύνθηκα προς το σπίτι. Και τότε με κυρίευσε ένα πολύ κακό προαίσθημα. Από το κινητό μου τηλεφώνησα στην Παντέρα, την τρανσέξουαλ που προτιμώ. Όμως ο αριθμός βγήκε άγνωστος. Ωχ όχι, μουρμούρισα. Τότε δοκίμασα να καλέσω τον Αλί, τον έμπιστο ντίλερ μου. Δεν ήταν διαθέσιμος. Μόνον εκείνη τη στιγμή κατάλαβα το νόημα μιας φράσης που είχα διαβάσει σ΄ έναν τοίχο αρκετά χρόνια πριν: ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΜΗ Μ΄ ΑΦΗΝΕΤΕ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ.
(Απόσπασμα από άρθρο του συγγραφέα Τζουζέππε Κουλίκια στην εφημερίδα «Λα Στάμπα». Αυτό τον μήνα, κάτοικοι του Ροζάρνο της Καλαβρίαςεπιτέθηκαν με τις ευλογίες της Μαφίας σε μετανάστες,πυροβολώντας τους με καραμπίνες)

υπάρχουν κι αυτοι οι καθηγητές.....

Υπάρχουν και αυτοί οι καθηγητές……
Που δεν κάθονται με το ρολόι στο χέρι.
Που δεν περιμένουν πότε θα χτυπήσει το κουδούνι να πάνε σπίτι τους
Που έχουν κι αυτοί σπίτι και παιδιά να τους περιμένουν
Κι όμως μετά το μάθημα κάθονται στο σχολειό και δουλεύουν με τους μαθητές τους σκάβοντας μαζί να βρουν το «σπέρμα του καλού» που κάθε παιδί κρύβει μέσα του» και το ποτίζουν με τον ιδρώτα τους να καρπίσει
Και δουλεύουν στα σκοτεινά, στα σιωπηλά
Και δεν έκαναν το στοιχειώδες :να δημοσιοποιήσουν τον κόπο τους όχι για να εισπράξουν τον έπαινο,
Όχι για να δείξουν πού μπορεί ένα παιδί να φτάσει έχοντας πλάι του ένα δάσκαλο οδηγό
Αλλά να μάθουν και οι υπόλοιποι τι σημαίνει δάσκαλος.
«Οι ήρωες προσχωρούν στα σκοτεινά»,
οι Ήρωες στο πρώτο γυμνάσιο Πλάκας, η Μαιρη Παπαδαντωνάκη,η Ξένια Ξουργια, η Βικη Παπαδοπούλου, έκαναν μια εκπληκτική δουλειά με τα παιδιά τους ,τα τυχερά παιδιά του πρώτου γυμνασίου Πλάκας, και είναι κρίμα που οι υπεύθυνοι του υπουργείου Παιδειας δεν έμαθαν γι αυτή τη δουλειά γιατί οι ίδιες δεν πρόβαλαν το έργο τους για να δούμε όλοι μας πως υπάρχει φως στο τούνελ,υπάρχει σ αυτή τη χώρα ένας λόγος να ελπίζουμε και να πιστεύουμε στη νέα γενιά.Υπαρχει ,όταν οι δάσκαλοι είναι δάσκαλοι και τα παιδια με το αλάθητο κριτήριο το αναγνωρίζουν,κι έχουν πολλά να δώσουν.