Δημοφιλείς αναρτήσεις

Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010

φουκαρα 15χρονε

Φουκαρα 15 χρονε..
Έφυγες από τη μακρινή σου πατρίδα για να γλιτώσεις τις βόμβες και ήρθες σε μας να ζητήσεις λιγα από τα σκουπιδια μας ,από το περισσεμά μας, σε ένα σοκκακι ,νυχτα σε βρηκε «η κακια ώρα» γιατι το τηλεφωνημα που έλεγε βομβα στο ΕΒΕΕ στα πατησια δεν σκεφτηκαν πως μπορει να ηταν στο ΕΕΔΕ,γιατι η σακκουλα που έψαχνες για απομειναρια τροφης ειχε μεσα το θάνατο…δεν μονοπωλεις τα πρωτοσέλιδα,σχεδον στα ψιλα περνας,όπως και ένας άλλος ξενος,αλβανος ήταν, υδραυλικος που παλευε για το μεροκάματο στο Βύρωνα πριν κάποιες μερες και τον γάζωσαν κατά λαθος ,τον περασαν για τρομοκράτη….στα ψιλά κι αυτος….
Δεν ησουν δικο μας παιδι ,άραγε,μαθητής λυκειου που έπινε καφε στη διπλανη καφετέρια,μια νύχτα κυριακής,εψαχνες για σκουπιδια,στη νύχτα,αλήθεια ούτε το ονομα σου δεν ξερουμε,να σου κανουμε ένα μνημοσυνο με λέξεις,εισαι ο δεκαπεντάχρονος αφγανός και η αδελφη σου που παλευει με τις εικονες του θανατου στα ματια και τις τρυπες στο προσωπο είναι η δεκαχρονη αφγανή…και δεν εχεις κανενα να σε κλαψει γιατι η μανα σου δεν μπορει ακομα,είναι με ψυχιατρικη υποστηριξη..κι ερχεται Πασχα, δικο μας Πάσχα,των χριστιανών…η ημερα της αγάπης…..και νιωθω τοση θλιψη για σενα δεκαπεντάχρονε αφγανε….

2 σχόλια:

huxley είπε...

δεν λέω πως είναι ωραίο που πέθανε έτσι ένα παιδί. έχω μία απορροία όμως. γιατί όλοι(κυρίως όλες) όταν ακούν πως πέθανε κάποιος, με οποιοδήποτε τρόπο εκτώς από γεράματα στεναχωριούνται? μήπως νοιάζονται? δεν νομίζω. θα έχετε παρατηρήσει και εσείς κυρία δ.σ. ποια είναι η αντίδραση πολλών μαθητών σας όταν λέτε παρόμοια περιστατικά. μήπως κανείς από αυτούς που αντιδράνε όταν ακούνε τέτοια πρόκειται να κάνει κάτι ώστε να μην ξαναγίνει κάτι παρόμοιο? προσωπικά το θεωρώ υποκριτικό και ίσως λίγο ενοχλητικό. κάνουν μερικοί-ες λες και είναι το πρώτο παιδί που πεθαίνει έτσι.. από την άλλη μπορεί να έχω γίνει και εγώ λίγο αναίσθητος.

it is είπε...

Μπορεί όντως κανείς να μην κάνει τίποτα... σίγουρα δεν είναι καν ανθρωπίνως φυνατό να στεναχωριέσαι για κάθε θάνατο στον πλανήτη, ή στη χώρα, ή στην πόλη, ή ακόμη και στη γειτονιά που μένεις...

Αυτό όμως δε σημαίνει πως είναι άσχημο, ή υποκριτικό κάποιος να εμπνευστεί και να γράψει δυο κουβέντες... ίσως σαν επικήδειο, για κάποιον άγνωστό του που πέθανε με τρόπο που να του εκκίνησε συναισθήματα...

Μπορεί σε εσένα να εκκινούν συναισθήματα άλλου είδους θάνατοι ή ζωές...

Κι εγώ υπέρ της πράξης είμαι και όχι του δήθεν θρήνου... όμως κι εγώ τις περισσότερες φορές μένω δυστυχώς στο θρήνο... και ίσως, τουλάχιστον το να γ΄ραψεις κάτι και να το εκθέσεις σε όσους το δουν, λίγοι έστω, να είναι ένα είδος πράξης...

επίσης ίσως αυτή μου η παρέμβαση να είναι τόσο άσκοπη όσο και ετεροχρονισμένη...


Παρόλα αυτά... εμένα δασκάλα μου άρεσε η σκέψη σου... και ας μην κάνω άλλη πράξη από το να τη διαβάσω και να σκεφτώ... παιδί του καναπέ είμαι... δεν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου...

Φιλιά και καλημέρες :)