Δημοφιλείς αναρτήσεις

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ

Θρηνώ τον μικρό Αλέξη που κόπηκε το χαμόγελο του στη μέση βάναυσα και αναίτια,
Θρηνώ αυτή τη μάνα, , που κράτησε τον πόνο της με τόση αξιοπρέπεια μακριά από τις κάμερες των κανιβάλων περιφρουρώντας το δικαίωμα της να θρηνήσει ιδιωτικά, θρηνώ για τη χώρα μου που δίδαξε στην ανθρωπότητα τον πολιτισμό και τη δημοκρατία αλλά δεν κράτησε τίποτα για τα ίδια της τα παιδιά, θρηνώ για όλους αυτούς που ξεκίνησαν να πάνε στη δουλειά τους και βρέθηκαν μπροστά σε ένα σωρό αποκαΐδια, θρηνώ για όλους αυτούς που ξέχασαν μέσα σε μια νύχτα το βατοπέδι και δεν συνειδητοποίησαν το «γιατί» ,για όλους αυτούς με την ασθενή μνήμη που πιστεύουν πως τα δικά μας παιδιά, τα παιδιά της διπλανής πόρτας ,με τις πέτρες στα χέρια και τα καδρόνια κάνουν την επανάστασή τους .Μα πάνω απ΄όλα θρηνώ γι αυτήν τη συνομοταξία που δεν έμαθε τα λόγια της αγάπης, της συγγνώμης, της μεταμέλειας, της ανθρωπιάς και μας έριξε κατάστηθα μια δεύτερη σφαίρα, τη χαριστική βολή με το "Οι νέοι αυτοί, ενώ κατοικούν στο Π. Ψυχικό και είναι γόνοι πλουσίων οικογενειών, συνηθίζουν να συχνάζουν στα Εξάρχεια, τα οποία επιλέγουν ως χώρο διασκέδασης αλλά και σε διάφορα γήπεδα όπου προκαλούν επεισόδια, μην επιδεικνύοντας την αναμενόμενη συμπεριφορά και προσωπικότητα ενός 15χρονου εφήβου", κι αυτή η ριπή πόνεσε διπλά. Όχι πως θα ανακούφιζε τον πόνο, ο Αλέξης, το παιδί όλων μας, δεν θα ερχόταν πίσω, αλλά στη γλώσσα των συμβάσεων, στον κώδικα του πολιτισμού υπάρχουν κάποιες δικλείδες ,κάποιες χειρονομίες επιβεβλημένες για να προχωρούν οι πολιτισμοί και μια τέτοια δικλείδα είναι ο σεβασμός στο νεκρό ,ακόμα κι όταν δεν γνωρίζεις το σεβασμό στη ζωή.
Τέλος θρηνώ για τους πνευματικούς ταγούς αυτής της χώρας που τους περιμέναμε από τα παράθυρα του δικού μας μικρόκοσμου,τα τηλεοπτικά, να μιλήσουν με λόγια παρηγοριάς, να μας στηρίξουν, να δακρύσουν μαζί μας ,χωρίς δακρυγόνα αυτή τη φορά, να καταγγείλουν με τη γλώσσα της καρδιάς, να μας φέρουν προ των ευθυνών μας, να σταματήσουν το κάψιμο των βιβλιοθηκών θυμίζοντάς μας πως «αυτοί που σήμερα καίνε βιβλία ,αύριο θα κάψουν ανθρώπους».
Θρηνώ για όλους εμάς τους πολίτες αυτής της χώρας που την αγαπάμε, γιαυτο και
Καταγγέλλουμε τα όποια της «στραβά»,με την ίδια αγάπη που η μάνα μαλώνει το παιδί της, και τη βλέπουμε σ’αυτή τη φάση να βογκάει και να βιάζεται παντοιοτρόπως .
Και αυτό το βουβό θρήνο τον εκφράζω με μια κίνηση διαμαρτυρίας ανώδυνη, ,παιδιάστικη, αθώα. Κατεβάζω τα χρωματιστά λαμπιόνια από τα μπαλκόνια, δε θέλω φώτα χαράς γιορτινά σε μια πόλη μουντή, δε θέλω φώτα ,πενθώ.




ΥΓ. η σχολή Μωραΐτη με την ανακοίνωσή της με έκανε περήφανη ως εκπαιδευτικό και νιώθω την ανάγκη να τη συγχαρώ από καρδιάς.

4 σχόλια:

Kατερίνα Ρωπαΐτη είπε...

από την κυριακή επισκέπτομαι καθημερινά τη σελίδα σας περιμένοντας την αντίδρασή σας σε όλα αυτά που συμβαίνουν..
τα συναισθήματα μου,όπως και όλων μας πιστεύω,εναλλάσονται συνεχώς..θυμός,λύπη,αγανάκτηση,κραυγή,θλίψη..αυτό που με κυριεύει τώρα είναι η ντροπή και ίσως είναι το χειρότερο όλων.. βγαίνω στο δρόμο και δεν αναγνωρίζω την πόλη μου.το καφέ που πήγαινα κατεστραμμένο,το μαγαζί που ψώνιζα λεηλατημένο και αντίστοιχα και οι ζωές των ιδιοκτητών τους.δεν σεβάστηκαν ούτε τη βιβλιοθήκη,ούτε το μουσείο,ούτε τα πανεπιστήμια..
η ζωή που χάθηκε κόστισε σε όλους μας,αλλά δεν την φέρνουμε πίσω με αυτούς τους βανδαλισμούς.αντίθετα,συντελούμε στην καταστροφή και της δική μας ζωής.ξεφύγαμε απο την απλή διαμαρτυρία και καταλήξαμε στην απόλυτη αναρχία,στην καταστροφή της πόλης από τα θεμέλια της.και το φαινόμενο αυτό εμφανίστηκε άμεσα σε πολλές πόλεις της χώρας.πότε θα ωριμάσουμε επιτέλους ως λαός;πότε θα αποκτήσουμε ανθρωπιά και κυρίως ΣΕΒΑΣΜΟ; δεν επιδείξαμε τίποτα από όλα αυτά ούτε καν στην κηδεία του παιδιού. δυστυχώς ο σεφέρης είναι πιο επίκαιρος από ποτέ..
"όπου και αν πάω,η ελλάδα με πληγώνει..."

No name είπε...

me kalipsate plirws...

dimitris είπε...

Είναι λάθος αν αυτό που θα μείνει από τα γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας είναι μόνο η θλίψη για τα καμμένα. Ο καθένας λειτουργεί σύμφωνα με την παιδεία που έχει λάβει από το σχολείο, τους δασκάλους, την οικογένεια και τα δημόσια πρόσωπα-πρότυπα. Αν η κοινωνία δεν συνειδητοποιεί την κατάσταση στην οποία βρίσκεται και οι γονείς τις ευθύνες τους απέναντι στα παιδιά τους και στη ζωή που τους κληροδοτούν, είμαστε σε λάθος δρόμο.

ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ ΤΟ ΕΠΙΚΑΙΡΟΝ είπε...

καμμια σχέση δεν έχουν τα σπασίματα των μαγαζιών και οι φωτιες με τις διαμαρτυρίες των μαθητών.
οι πέτρες στους αστυνομικούς ναι. καλώς ή κακώς το κάνουν. κατ'εμε κακώς ίσως η ιστορία όμως δείξει καλώς γιατί τίποτα καινούργιο δεν γενιέται χωρίς πόνους
τ'αλλα είναι άσχετα.
κάποια (σε τραπεζες ας πούμε) είναι έργα αναρχικών κανονικών
όλα τ'αλλα είναι έργα παρακρατικών, αλητών, πλιατσικολόγων και καμμιά σχέση δεν έχουν με το κίνημα.